Kajfasz Zeus Arystoteles Volturi - urodził się 23 kwietnia 1871 roku w Volterze, zmarł w wieku 139 lat - 10 kwietnia 2010 roku tamże, czarodziej czystej krwi, tytan, syn księcia Fineasa Volturi i hiszpańskiej księżniczki Anny Burbońskiej. Jeden z najpotężniejszych czarodziejów wszechczasów. Od 1887 roku członek Zakonu Czerwonej Róży, był Gubernatorerm Volteru, Ministrem Magii Italii, Wielkim Sędzią Volteru. Piastował także wiele innym urzędów. Zagorzały wróg faszyzmu i nazizmu. Nazywano go ostatnim wielkim Volturi.

Młodość

Kajfasz urodził się w pałacu królewskim w Volterze. Był jedynym synem Fineasa Volturi i jego żony. Odkąd wszyscy pamiętali chłopiec interesował się alchemią, kladurumensją, frakturumencją i polityką. Już w wieku czterech lat potrafił dobrze czytać i pisać w języku włoskim i łacinie. W 1882 roku odkryto w, nim moce psychiczne: telekineza i wyczuwanie nastrojów człowieka i zwierząt. Był to rzadki dar nawet w rodzie Volturi. Dnia 11 lipca miał erupcję energii, która miała moc silnej bomby. Zniszczenia były nie duże, miejsce wybuchu było oddalone kilkanaście kilometrów od zabudowań. Późniejsze badania wykazały, że dysponuje bardzo silną mocą tytaniczną. Dzięki m.in. temu znacznie wzrosły jego umiejętności magiczne, ale rozwój umożliwiły mu nie tylko predyspozycje, ale ogromna chęć poznania i zdobywania wiedzy. W tym samym roku poszedł do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, gdzie trafił do Gryfindoru. Kajfasz był z jednym najlepszych uczniów w historii uczelni. Zdecydowanie najlepiej szły mu eliksiry i transmutacja, najbardziej nie lubił wróżbiarstwa i zoologii. W 1886 roku został prefektem, a dwa lata później naczelnym. Hogwart ukończył z wynikiem celującym. Wyszedł z niej pasją poznawania świata, rozwiązywania zagadek, a przede wszystkim był świadomy przyszłych obowiązków jakie będą na, nim ciążyły. Po zakończeniu szkoły według tradycji wybrał się w podróż po świecie. Pierwszym jego celem były Indie. Była to kraina jak dotąd słabo poznana przez europejskich czarodziei, wielu młodych adeptów magii próbowała tam swoich sił i niestety zginęła. Zagrożenie, tym bardziej przyciągało żądnych przygód ludzi, w tyk także Kajfasza. Swoją podróż rozpoczął już na początku lipca 1889 roku. W mieście Graskanghan znalazł Włócznię Syriusza w starym klasztorze, która pozwalała na kontrolowanie pogody. Kilkukrotnie używał jej podczas wędrówek do zepsucia pogody, dzięki temu według niego miał fajniejszą zabawę. W drodze do Jenishkram został napadnięty przez okolicznych bandytów okradających nieznajomych. Po raz pierwszy musiał bronić się bez towarzystwa styksów, ponieważ zostawił ich w Delhi, by tam zaczekali na niego jak wróci z Nepalu. Kajfasz Volturi znał całą palestrę zaklęć, ale przeciwnicy mieli nad, nim ogromną przewagę liczebną. Dzięki zachowaniu zimnej krwi zlokalizował prowodyra i rzucił na niego klątwę Avada Kedavra. Błysk zaklęcia był tak silny, że oślepił pozostałych napastników. Z ofiary Kajfasz stał się katem – każdego rozbójnika torturował za pomocą Cruciatus, a potem zabijał. W swoim dzienniku podróży napisał, że po raz pierwszy użył tak poważnych zaklęć. Nie czuł smutku, czy strachu z powodu śmierci ludzi, ale, za to odczuwał satysfakcję ze sprawdzenia się w normalnym życiu. Kiedy dotarł do wioski odesłał włócznię do Volteru, aby zbadali go zamkowi naukowcy. W liście do ojca przeprosił go za zwłokę w pisaniu, ale nie wyjaśnił przyczyn. Pozdrowił go i powiadomił, że jest cały.

Po kilku miesiącach wędrówki dotarł do Nepalu. Spotkała go tam niezwykle niebezpieczna misja, musiał spacyfikować stado groźnych yeti, które od jakiegoś czasu pustoszyły miasto Dorkhah. Chciał zdobyć Klejnot gór, a bez pomocy Dorkhahinów nie znalazłby wejścia do jaskini. Kamień miał moc dodawania siły i otuchy wędrowcom. Zlecone zadanie przyjął jako kolejne wyzwanie, ale tym razem opracował dokładny plan akcji. Ich kopie przesłał do swojego archiwum. Dzięki pomocy mieszkańców miasta udało się zabić większość yeti i odnaleźć ich gniazdo. Dla bezpieczeństwa spalono i pokryto je brukiem.

Ostatnim celem podroży młodego Kajfasza były Chiny. Do Pekinu dotarł tam 6 maja 1890 roku. W mieście musiał walczyć na śmierć i życie z Takato Tchira, który chciał go zabić za to , że jest Europejczykiem. Walka była niezwykle brutalna i zakończyła się zwycięstwem Volturi, który zmasakrował swojego przeciwnika. Po batalii musiał ociekać z Chin, gdzie wydano za, nim list gończy.

Gubernator Volteru

10 lipca 1890 roku został mianowany Gubernatorem Volteru zastępując prababkę Katarzynę Slitherin (1874-1890). Jego pierwszym zadaniem było spacyfikowanie małej grupy wampirów, która grasowała wokół miasta i mordowała spacerowiczów. Uważał, że jedynym sposobem na załatwienie tego problemu była krwawa pacyfikacja społeczności ludzi nocy. Ten plan należał do jednych najbardziej reakcyjnych jakie wymyślił książę Kajfasz. W nocy na 25/26 sierpnia 1890 roku urządził tzw. noc wampirów, w której to zginęło kilka tysięcy wampirów, spalono ponad sto domów. Styksowie byli wobec każdej ofiary bardzo brutalni – wiele osób miało połamane karki, kręgosłupy, ręce czy nogi w różnych kategoriach wiekowych. Kajfasz Volturi osobiście pilnował przebieg akcji, nawet według pogłosek sam miał zabić kilkadziesiąt osób.

30 lipca 1896 roku wybuchły zamieszki w mieście z powodu głodu i braku swobód obywatelskich. Przez pierwsze dwa dni rebelianci opanowali najważniejsze punkty w mieście, jak ratusz, sądy, poczty. Pałac Volturi był zbyt dobrze strzeżony, aby przypuścić sensowny atak. Zdawano sobie sprawę, że jeśli walczący zaatakują siedzibę rodu będzie to oznaczało krwawą zemstę. Trzeciego dnia pojawiły się pogłoski o tym działaniach gubernatora miasta, który zbierał ogromne siły do pacyfikacji zamieszek. Kajfasz, jednak nie wysłał wojska na ludzi, ale wystawił pokazowo 165 tysięcy żołnierzy, a następnie rozmieścił w ich strategicznych miejscach w Volterze. Dnia 2 sierpnia wydał odezwę wzywając do zaprzestania walk, obiecał amnestię, obniżenie podatków, odbudowę zniszczeń po nocy wampirów, a także wypłatę odszkodowań za straty gospodarcze powstałe w wyniku zamieszek. Takowe działania Kajfasza sprawiły, że miasto uspokoiło się bez krwawych rzezi, a on sam urósł do rangi dobrego gospodarza. Podczas pogrzebu Nigellusa Volturi zarządził dzień wolny od pracy, a całe miasto zostało udekorowane na czarno. Gubernatorem miasta pozostawał do 1912 roku, kiedy to zrezygnował na rzecz Celiusa Cresco.

Titanic

Titanic był wspaniałym parowcem, a sam Kajfasz widząc jego wielkość chciał go kupić, jednak firma White Star Line nie zgodziła się na sprzedaż, mimo że proponował, im trzy razy więcej niż był warty, czym bardzo urazili księcia. Do dnia dzisiejszego nie wiadomo dlaczego włodarze odrzucili propozycję. Kajfasz postanowił zatopić transatlantyk w ramach zemsty. O jego planach doskonale wiedziała jego żona, która próbowała wyperswadować mu ten niedorzeczny plan. Bezpośrednio przed wypłynięciem Titanica w dziewiczy rejs rozpropagował statek jako niezatapialny, skoro, nawet sami Volturi byli, nim zainteresowani. Kajfasz wysłał czterech styksów, którzy zrobili w kadłubie dziury o łącznej powierzchni ponad 1 m^2, gdy tylko wpłynęli na pola gór lodowych, co miało potem kardynalne znaczenie w próbie wyjaśnienia katastrofy. Zatonięcie transatlantyku obserwowano z powietrza, zrobiono nawet kilka zdjęć.

W 1953 roku Rose Dawson została oskarżona przez Roberta Lessel o zatopienie Titanica. Proces zakończył się zwycięstwem Rose, ponieważ materiał dowodowy był oparty jedynie na poszlakach. Sędzia nie dysponował materiałami z Volteru co, by wiele wyjaśniło.

Kajfasz dopiero w 2009 roku wyjawił światu, że to on jest bezpośrednio odpowiedzialny za zatopienie transatlantyku.

Ministerstwo Magii Italii

W 1912 roku został zatrudniony w Italskim Ministerstwie Magii jako szef departamentu ds. Spraw Zagranicznych. W latach 1912-1914 prowadził negocjacje z Ministrem Magii Cesarstwa Rosyjskiego w sprawie zwrócenia Rosjanom korony cara Iwana IV Groźnego, którą posiadali Volturi od 1779 roku, kiedy caryca Katarzyna II Wielka podarowała ją Cadmusowi Volturi. Rozmowy zostały zerwane, po tym jak w Sankt Petersburgu przeprowadzono na niego zamach. W odpowiedzi Łukasz Nigellus Volturi przeprowadził atak na pałac zimowy i uprowadził rosyjskiego ministra magii. Sytuacja była bardzo zaogniona zwłaszcza po wybuchu I wojny światowej, po tym jak zerwano stosunki Volter-Petersburg Kajfasz zdecydował o tymczasowym zawieszeniu rozmów.

W latach 1914-1918 zamroził stosunki dyplomatyczne z innymi państwami Europy nie chcąc stać przedmiotem polityki mocarstw. Sposób traktowania rodu uzmysłowił Volturi, że stracili dużo ze swojej pozycji międzynarodowej, zwłaszcza w oczach samych Włoch. W 1919 roku złożył dymisję, po tym jak nie wpuszczono delegacji rodu na konferencję pokojową w Paryżu. Kajfasz znalazł szybko nowe zajęcie jako asystent Ministra Magii Italii Dorei Volturi. W 1928 roku był jednym z głównych kandydatów do objęcia najważniejszego urzędu, po tym jak jego zwierzchniczka zapowiedziała swoją rezygnację. 9 stycznia 1929 roku został wybrany Ministrem Magii a 16 stycznia został zaprzysiężony w Volterze.

Minister Magii

Kajfasz natychmiast zajął się porządkowaniem spraw Ministerstwa Magii zaczynając od usunięcia z niego nie czarodziei, ponieważ uważał, że to czarodzieje powinni sami sobą rządzić. Pojawił się także kolejny problem, który dotyczył wampirów, bo zrobili sobie z Neapolu „rzeźnię”. 29/30 lipca 1929 roku urządził wampirom drugą noc wampirów zaprowadzając tam porządek.

W 1931 roku wydał dekret, który nie zezwalał na małżeństwa mieszane. Dokument spotkał z wielkimi protestami, jednak Kajfasz zagroził, że Volturi będą przeprowadzać interwencje na terenach, gdzie się sprzeciwia temu zarządzeniu. Pierwsza interwencja miała miejsce na Sycylii - styksowie zmasakrowali wioskę AlCapuno. Po tym wydarzeniu wszelkie protesty ustały. Za namową ojca i po własnych przemyśleniach wydał Reces do dekretu o czystości krwi rozluźniając zakaz do tylko osób pozbawionych magii.

W 1933 roku wspólnie ze swoim synem Marcelim odwiedził Polskę.

Kajfasz był wielkim przeciwnikiem włoskiego dyktatora Benito Mussoliniego i niemieckiego Adolfa Hitlera. 18 Czerwca 1934 wydał dekret, w którym to zakazywał należenie przez czarodziei do jakichkolwiek partii faszystowskich. Dokument ten wywołał niezadowolenie dlatego, że włoskie władze zleciły zamach na Ministra Magii. Akcja całkowicie się nie udała ze względu na to, iż pałac Volturi miał potężną magiczną ochronę w postaci barier. Kajfasz zdecydował się wówczas na zerwanie stosunków z Królestwem Włoch, co było ryzykownym posunięciem.

W 1936 roku decyzją Sądu Najwyższego Królestwa Włoch Volturi zostali wydaleni z państwa włoskiego, jednakże Mussolini nie miał jak wyegzekwować tego wyroku ze względu na ochronę jaką ród dysponował, a także musiał brać pod uwagę stosunek społeczności czarodziejskiej do dyktatora. Dnia 29 listopada armia włoska poniosła klęskę pod Volterem. Był to początek wojny Volturi z Włochami. Dwa dni później Włosi przeprowadzili kolejny atak na Volter, który ponownie zakończył się masakrą. Dopiero w styczniu 1937 roku Volturi przeprowadzili odwetowy atak na Rzym zabijając połowę państwowej kadry partii faszystowskiej. W tej sytuacji Mussolini zawarł z Volturi pokój. Dla obu stron był to czas na dalsze przygotowania do nowego konfliktu zbrojnego.

W czasie II wojny światowej zachowywał bierność w stosunku do sytuacji panującej w Europie jedynie, czego się dopuszczał to interwencji, jeżeli prawa czarodziejów były gdziekolwiek łamane. W czasie wojny interweniował ponad 700 razy. W 1943 roku spotkał się z Adolfem Hitlerem, wydarzenie to przeszło do historii, jako Rozmowy Wrocławskie podczas, których Kajfasz zagroził, że działania zbrojne podjęte przez Volturi przeciwko trzeciej Rzeszy będą znacznie ostrzejsze w razie niespełnienia zapisów umowy. Groźba ta pozostała na papierze.

22 września 1943 roku poparł swojego ojca, który wypowiedział wojnę Włoskiej Republice Socjalnej. Na zlecenie Fineasa Volturi dokonał udanego zamachu na Benito Mussolinim dnia 28 kwietnia 1945 roku i na Adolfa Hitlera dwa dni później.

14 sierpnia 1945 roku złożył dymisję z urzędu Ministra Magii. Zastąpił go jego syn Marceli Volturi (1945-1954).

Wielki sędzia Volteru

29 listopada 1945 roku został Wielkim Sędzia Volteru zastępując, na tym stanowisku swojego zmarłego stryja Łukasza Volturi. W 1948 roku skazał 32 wampirów na karę śmierci za dwukrotne zamachy terrorystyczne na Volter.

Dopiero w styczniu 1949 roku mianował sędziów:

W 1951 roku Kajfasz postawił przed sądem Alberta Chigi za próbę zabójstwa Fineasa Volturi. Międzynarodowa opinia czarodziejska zażądała wypuszczenia oskarżonego, ponieważ zamach na przewodniczącego rodu według nich był sfingowany. Wobec czego 15 Czerwca 1951 roku wystosowano do Kajfasza jako Wielkiego sędziego Volteru list otwarty, w którym zażądano wprost uwolnienia przetrzymywanego. Sprawa sądowa została wstrzymana, co ludzie odebrali jako niemalże uniewinnienie Chigiego. Proces został wznowiony dnia 19 grudnia tego samego roku. Po 4 miesiącach Alberto Chigi został skazany na wyssanie duszy. 25 kwietnia 1952 roku 1267 osób oprotestowało wyrok pod pałacem Volturi, przez co nie ustalono daty wykonania kary. Kajfasz postanowił powtórzyć proces tym razem przy otwartych drzwiach. Dnia 6 września zakończył się, a Albert Chigi został uznany za winnego i skazano go powtórnie na wyssanie duszy. Po raz kolejny raz wyrok został oprotestowany, co znowu spowodowało, że wykonanie kary został odłożone do III postępowania. Kajfasz, jednak sam zdecydował, iż oskarżony zostaje uznany za winnego i skazał go po raz trzeci na to samo. Dnia 25 października wykonano wyrok. Kilka dni po wykonaniu kary kilku młodych mężczyzn dokonało nieudanego zamachu. Kajfaszowi nic się nie stało, ale zamachowcy zostali najpierw obezwładnieni przez styksów a niedoszła ofiara zabiła ich za pomocą zaklęcia Avada Kedavra.

W 1967 roku Kajfasz skazał na śmierć mężczyznę, który przez 10 lat bił i gwałcił swoją żonę. Wyrok wykonała sama kobieta – była to rekompensata za jej wieloletnie cierpienia. Wielki Sędzia Volteru bardzo często interweniował w problemach małżeństw mieszkańców miasta, uważał się samego za stworzonego do rozpoznawania takich spraw.

22 kwietnia 1969 roku w Mexico City dokonano udanego zamachu na Grzegorza Volturi. Świat przyjął z lekkim strachem wiadomość o zamordowaniu jednego z Volturi. Wiedziano, że oni mogą zrobić bardzo krwawą interwencję, chociaż nie robili takiej od ponad 100 lat. Dnia 24 kwietnia zwrócono się do rządu Meksykańskiego o wydanie zamachowca – Rodrigo Maranzę. Posunięcie Volturi dla wielu oznaczało, że ich pozycja w Europie i na świecie zmalała i nie chcą przeprowadzić interwencji. Podczas gdy prośba rodu była rozpoznawana przez Meksykanów – armia koronna szykowała się do interwencji zbrojnej. 29 kwietnia rząd Meksykanki odrzucił wniosek Volturi. Na następny dzień do Meksyku przyjechał Kajfasz, ale nie został wpuszczony do centrum miasta ze względu, że mieszkańcy stolicy otoczyli zamachowca i nie chcieli go wydać. Dnia 1 maja nastąpiła niezwykle krwawa Interwencja zbrojna w Mexico City. Volturi zabili blisko 70 tysięcy ludzi w ciągu jednego dnia za pomocą ataku pożogi czy innych zaklęć zapalających, zginął także sam zamachowiec. Kajfasz także nakazał porwać rząd Meksykanki do Volteru, gdzie przedstawiono, im powody interwencji, ale ostatecznie wycofano się z tego pomysłu. Wiadomość o tak krwawej interwencji bardzo szybko obiegła świat i wywołała panikę, ale także butę w niektórych państwach np. w USA, które groziły wojną. Prezydent Richard Nixon w liści do Kajfasza i Fineasa potępił armię Volturi i wezwał do powołania międzynarodowej komisji w celu zbadania wszystkich wątków akcji odwetowej rodu. Zbrodnia w Meksyku nigdy nie została osądzona sprawiedliwie, nikt nie chciał długiej i ciężkiej wojny z rodem. Dla Meksykanów Wielki Sędzia Volteru stał się wrogiem narodowym numer jeden.

24 listopada 1969 roku Kajfasz odwiedził prezydenta Stanów Zjednoczonych Richarda Nixona w Waszyngtonie. Tematem rozmów była próba przekonania Volturi przez Nixona do zrezygnowania ze swoich praw jako sędzia dla czarodziejów w Ameryce. Obie strony argumentowały swoje stanowiska – Volturi powołali się na tradycję i już wcześniej zaakceptowane reformy wymiaru sprawiedliwości dla czarodziejów, USA uznawały te zależności jako przejaw średniowiecza i minionych zasad. Rozmowy zakończyły się klęską polityki Waszyngtonu. Po ich zakończeniu przed Białym Domem grupa młodych Amerykanów dokonało zamachu. Kajfasz został dosyć ciężko ranny a styksowie obecni przy swoim panu natychmiast zabili zamachowców. Nixon obawiając się krwawej interwencji nie nakazał aresztowań świty Volturi, uzasadniając to obowiązywaniem konwencji wiedeńskiej, a opinia publiczna USA z niewiadomych przyczyn nie potępiła zachowania żołnierzy Volturi.

W 1971 roku Kajfasz Volturi został równocześnie Wielkim Mistrzem rodu Volturi. Zgromadził ogromną władzę - sądowniczą, ustawodawczą i wykonawczą w jednym ręku. Oczywiście nie wyglądał oto dobrze z perspektywy rządów demokratycznych. Nie mniej kilka lat później Wielki Sędzia Volteru zaczął szukać ewentualnego następcy. W gronie bardzo bliskich współpracownik stwierdził jasno, że nie może być to żaden członek rodu Volturi. Kajfasz Volturi jako Wielki Mistrz rodu Volturi planował wprowadzenie kadencyjności Wielkiego Sędziego Volteru. Najpierw zaczęto szukać odpowiednich kandydatów. Ostatecznie wybrano trzy osby: Leon Colonna (1922-2015), Maria Lancaster (1896-2012) i Per Rasmussen (1910-2016). Najlepszych kandydatem był duński polityk i były Minister Magii Danii. Oficjalnie w dniu 23 grudnia 1976 roku Kajfasz zaproponował mu objęcie funkcji Wielkiego Sędziego Volteru. Niestety Per Rasmussen odmówił. Zgodził się za to być sędzią. Kajfasz przez kolejne lata blisko z nim współpracował.

W latach 90. doprowadził do postawienia przed sądy krajowe komunistycznych zbrodniarzy. Części z nich oddano pod sąd volterowski. Większość wyroków była bardzo wysoka. Kajfasz Volturi z pozycji siły pokazywał, że gdy tylko może to przywróci sprawiedliwość na taką, na jaką zasługują czarodzieje.

Rodzina

Kajfasz należał do królewskiej linii rodu Volturi. Kandydatkami na żonę były Ermena Black i Izyda Ptolemejska. Ostatecznie w dniu 29 lipca 1897 roku ożenił się z Blakówną. Miał jedno dziecko - syna:

Marceli Volturi (29 VIII 1898-24 IX 2016).

Związek należał do szczęśliwych. Oboje dobrze rozumieli się, a przede wszystkim dażyli się ogromnym zaufaniem wobec siebie. W stosunku do syna był bardzo wymagający. Ubolewał nad faktem, że nie jest tytanem, a jego wyniki w nauce w żaden sposób nie mogły nikogo usatysfakcjonować. Bardzo mocno chwalił sobie swojego potomka Łukasza Volturi, ponieważ widział w nim świetnego przywódcę, mimo jego przeżyć.

Zmarł dnia 10 kwietnia 2010 roku w Volterze. Dziesięć dni później pochowano go w krypcie rodowej.