Anna Burbońska
Anna Felicia Maria de Bourbon y Bourbon - (ur. 19 listopada 1850 roku Rzymie - zm. 17 września 1942 roku w Volterze) czarodziejka czystej krwi, hiszpańska księżniczka magicznej linii rodu Burbonów, jedyna córka volterowskich dyplomatów Filipa de Bourbon i Joanny de Bourbon, kuzynów pierwszego stopnia. Do historii przeszła jako wielka przeciwniczka hiszpańskiej republiki. Z tego powodu pozbawiono ją obywatelstwa. Od 1919 roku do śmierci nosiła tytuł księżnej-małżonki.
Wczesne życie
[edytuj]Anna urodziła się w rzymskiej rezydencji swojej rodziny. Burbonowie byli bardzo mocno związani z rodem Volturi od co najmniej kilkudziesięciu lat, dlatego mieszkali tak blisko nich. Narodziny dziewczyny otwierało możliwości związania się z najpotężniejszym czarodziejskim rodem na świecie. Toteż całe wychowanie Anny podporządkowano temu celu. Kładziono bardzo silny nacisk na edukację niezaniedbując przy tym możliwości zabawy. Już jako czteroletnia dziewczynka potrafiła płynnie pisać i czytać w języku hiszpańskim. Włoskiego zaczęła uczyć się w wieku sześciu lat. Po siedmiu miesiącach nauki poznała go na tyle biegle, że nie mówiła z akcentem. Ogromne zasługi miał w tym niewątpliwe jej wieloletni nauczyciel Federico Scola-Montero (1825-1870) posiadający ogromny wpływ na Annę. W latach 1857-1861 uczęszczała do żeńskiej szkoły Jezuitów w Sewilli. Następnie studiowała magię w Madrycie w Szkole dla Czarodziejów. Po pięciu latach nauki zdała egzaminy końcowe na ocenę celującą. W wieku 16 lat wróciła do Rzymu.
Romans z Federico Scola-Montero
[edytuj]Po powrocie do rezydencji rodu prowadziła nudne życie skupione na spacerach, czytaniu książek i doskonaleniu magicznych umiejętności. Od czasu do czasu towarzyszył jej dawny nauczyciel Federico Scola-Montero. Spędzali ze sobą bardzo dużo czasu aż zaiskrzyło pomiędzy nimi. Rodzice, zajęci polityką, nie zauważyli ogromnych zmian w zachowaniu córki. Anna dbała o to co je i jak wygląda. Podczas krótkich rozmów z rodziną bardzo pochlebnie wypowiadała się o dawnym nauczycielu. Prababcia dorastającej księżniczki Maria Rivendell (1778-1898) ostrzegała ją przed zbyt przed pochopnymi decyzjami, jak na przykład związek z Federiciem. Wkrótce potem słowa te stały się koszmarem Burbonów. Anna i Federico byli gotowi zawrzeć związek małżeński za wszelką cenę. Para planowała wyjechać do Stanów Zjednoczonych i tam pobrać się. Filip Burboński nie mógł na to pozwolić. Planował wysłać córkę do Prus czy nawet do Rosji na stypendium, a Federica do Ameryki Południowej. O wszystkim dowiedziała się młoda Burbonka i uciekła ze swym kochankiem w nieznanym kierunku. Dopiero espianie pomogli ich zlokalizować. Znaleziono ich w porcie Calais. Anna wyraziła zgodę na powrót do domu w zamian za to Scola-Montero mógł wyjechać do Anglii. Dopuszczono możliwość widzenia się kochanków raz na rok w Paryżu. Tymczasem do portu dotarły wieści o mordzie kilku rzymskich rodzin za zdradę rodu Volturi. Jak się potem okazało byli to krewni Federica.
Niepisana umowa była martwa od samego początku. Anna musiała ukorzyć się przed ojcem. Nie miała innego wyjścia jeśli chciała uniknąć upokarzającego procesu o zniesławienie imienia rodziny. Cała Italia szydziła z Burbonów z powodu krnąbrnej córki. Nie szczędzono też słów krytyki pod adresem samej Anny. Oskarżono ją o prowadzenie rozwiązłego życia. Nie wytrzymała tak powszechnego potępienia. Miłość do Federica zmieniła się z nienawiść. Podczas spotkania z nim na wiosnę 1869 roku oświadczyła mu o końcu ich znajomości. Przy okazji postawiła wylać swój jad na otoczenie. W dniu 9 kwietnia 1869 roku wniosła do Wielkiego Sądu Volteru pozew przeciwko byłemu kochankowi. Miał ją molestować seksualnie, gdy była jeszcze małym dzieckiem. Wielu ludzi, krytykujących do tej pory Annę, współczuło jej. Burbonka wykorzystując sytuację doprowadziła do śmierci Federica. Śledztwo wyjaśniające toczyło się w Volterze aż do 1922 roku zakończone jego umorzeniem.
Małżeństwo
[edytuj]Zarówno Filip Burboński, jak i Juliusz Volturi dążyli do zawarcia małżeństwa Anny z Fineasem Volturi. Aranżacja wydawała się być udana - oboje spędzali ze sobą bardzo dużo czasu, tańczyli, śpiewali, grali w piłkę, a nawet urządzali między sobą pojedynki. Wszyscy myśleli, że będzie to początek wspaniałej miłości, a w rzeczywistości wszystko co robili oddalało ich od siebie. Mieli różne charaktery. Czynili to co od nich wymagano. W dniu 16 lipca 1870 roku wyszła za niego. Głównym jej celem stało się urodzenie dziecka. W dniu 23 kwietnia 1871 roku na świat przyszedł ich jedyne dziecko - Kajfasz (1871-2010). Relacje z synem pozostały dobre. W wychowaniu dziecka pomagały jej matka, jak również prateściowa Katarzyna Slitherin. Gdy Kajfasz dorósł całe dnie spędzała na poszerzaniu swojej wiedzy magicznej, a także o otaczającym ją świecie. Nie raz była w podróży całe miesiące. W tym czasie rzadko kiedy widywała męża czy kontaktowali się. Listy były zdawkowe i bez emocji. W 1886 roku wydała wiersz pt "Maria Anna z Ziemi Ognistej", w którym opisała swoje troski dotyczące samotności par. Od 1919 roku była księżną-małżonką.
Kultura
[edytuj]Po śmierci Katarzyny Slitherin Anna de Bourbon organizowała życie kulturalne miasta. Do historii przeszedł jej Festiwal Iskier organizowany od 1911 roku. Czarodzieje prezentowali swoje magiczne dzieła sztuki. Widzowie oceniają dzieła, a najlepsza praca otrzymuje specjalne wyróżnienie. Grane są też koncerty, sztuki teatralne. Anna chciała spełnić swoje największe marzenie - walczyć w pojedynkach, dlatego w 1919 roku zorganizowała Mistrzostwa świata, które od razu cieszyły się wielkim zainteresowaniem. Kolejne puchary były co dwa lata. W 1936 roku założyła publiczną bibliotekę gromadzącą jak najwięcej książek, nie koniecznie dotyczących magii. Rok później przeszła na emeryturę.
Hiszpania
[edytuj]Rodzina Burbonów zawsze leżała jej na sercu. Jako ostatnia przedstawicielka magicznej linii rodziny bacznie obserwowała sytuację w Hiszpanii. Bardzo często rozmawiała z królem Alfonsem XIII o problemach państwa, rodziny i jak je należy rozwiązać. W 1928 roku odwiedziła swojego królewskiego kuzyna w Madrycie. Była bardzo rozczarowana postawą króla, który zbyt mocno polegał na dyktatorskich rządach premiera Primo de Rivera. Po obaleniu Alfonsa XIII zrezygnowała z obywatelstwa i rozpoczęła ogromną akcję protestacyjną. W 1935 roku hiszpański Sąd Najwyższy skazał ją na śmierć. Fineas Volturi oficjalnie zażądał zaprzestania prześladowania swojej małżonki. Co ciekawe unieważnił wyrok, ponieważ Anna będąc czarodziejką nie podlegała prawu niemagicznemu. Sama Hiszpania wyrok śmierci unieważniła dopiero w 1966 roku. Anna była autorką skandalu ze stycznia 1939 roku, kiedy to spotkała się z Adolfem Hitlerem w Wenecji, gdzie podziękowała mu za pomoc jaką udzielił monarchistom.
Ostatnie lata i śmierć
[edytuj]Od 1940 roku ciągle chorowała. Lekarze nie mogli jej pomóc, ponieważ część dolegliwości miało podłoże psychologiczne. W tym czasie Fineas ją pielęgnował. Stosunki pomiędzy nimi uległy niespotykanym do tej pory ociepleniu. Para żałowała, że nie poświęcali sobie więcej czasu. Anna zmarła w ramionach męża w dniu 17 września 1942 roku w Volterze.
Kwestia dziedziczenia
[edytuj]Anna jako ostatnia przedstawicielska rodu Burbonów w 1914 roku została seniorką rodu. Zgodnie z prawem sukcesyjnym jej syn nie mógł zostać jej następcą, ponieważ w 1971 roku został Wielkim Mistrzem rodu Volturi. Jej wnuk Marceli Volturi również w 2010 roku został następcą swojego ojca, tak jak jej prawnuk Ferdynand w 2016 roku. Po jej śmierci w 1942 roku seniorem został Adam Volturi.