Łukasz Nigellus Volturi

Łukasz Nigellus Zeus Dedal Volturi - (ur. 16 kwietnia 1822 roku w Volterze-zm. 16 lipca 1919 roku w Volterze) Czarodziej czystej krwi, jedyny syn Nigellusa Volturi (1797-1901) i Katarzyny Slitherin (1799-1908). Wysoki urzędnik rodu Volturi i Minister Magii Italii (1878-1890), Wielki Mistrz rodu Volturi od 1901 roku. Jeden z nielicznych członków swojej rodziny, który nie dożył 100 lat. Łukasz Nigellus Volturi, dzięki wysokim kompetencjom społecznych był zaliczany do polityków posiadających ogromne kontakty w świecie czarodziejskim. Przede wszystkim do jego zadań w czasie senioratu należało unowocześnienie podejścia świata czarodziejskiego do niemagicznego.

Wczesne lata

Urodził się w pałacu rodu w komnacie, która niegdyś należała do jego prapraprababki Karoliny Peverell (1701-1766), jako jedyny syn swoich rodziców. Miał młodszą siostrę Helenę Black (1825-1930), przyszłą małżonkę Dracona Black (1825-1901). Łukasz wychowywał się pod okiem swoich rodziców i seniora rodziny Cadmusa Volturi, a po jego śmierci Lucjusza. Cała ścieżka jego rozwoju życiowego została dokładnie zaplanowana. W ocenie bliskich powinien zostać co najmniej Ministrem Magii Italii. Mimo wielkich planów nie zaniedbywano socjalizacji chłopca. Rodzice poświęcali mu bardzo dużo czasu. Z wielką radością grał w piłkę czy pływał w basenie. Z drugiej strony nie pozwalano mu przekraczać granicy odpowiedniego zachowania. Publicznie zawsze musiał być idealny. Świetnie dawał sobie radę z obowiązkami. Volteranie uwielbiali go za maniery.

W 1826 roku rozpoczął edukację niemagiczną. Na sam początek naukę pisania i czytania, zręczności i ćwiczenia fizyczne. Chłopcu średnio chciało się słuchać nauczycieli, jednak gdy napotykał wzrok surowego Cadmusa natychmiast wracał do obowiązków. W 1828 roku dodano mu naukę łaciny i francuskiego. Z biegiem lat program nauczania rozszerzano, a takie elementy jak wycinanie czy rysowanie zostało zaniechane. W 1830 roku znał bardzo dobrze trzy języki obce: francuski, angielski i hiszpański. W dniach 23-25 sierpnia 1831 roku przebywał wraz z rodzicami w Dolinie Godryka na zaproszenie Godryka Gryfindora (1798-1889), wnuka Lucjusza Volturi. Tam poznał też poznał Karolinę Gryfindor. Od razu zostali prawdziwymi przyjaciółmi. Codziennie korespondowali ze sobą. Nie zwracali uwagi, że są ze sobą spokrewnieni. Rodzice również nie widzieli w tym nic złego, że dzieci znalazły swoje pokrewne dusze. Łukasz naciskał, aby pozwolono uczyć się magii w Wielkiej Brytanii. Argumentował to ulepszeniem rozeznania czarodziejskiej kultury Imperium Brytyjskiego. W końcu rodzice i senior ulegli mu. W latach 1833-1841 uczęszczał do szkoły magii i czarodziejstwa w Hogwarcie. Przydzielono go do Gryfindoru. W 1835 roku dołączyła do niego Karolina. W szkole był prymusem z nienagannymi manierami. Jak wracał do Volteru to matka często krytykowała go za samą przynależność do innego domu niż Slitherin. Nie widziała jego sukcesów, bo uważała, że członek domu Gryfindor może mało co osiągnąć. Po zakończeniu szkoły przez dwa lata mieszkał w Dolinie Godryka. Gdy plan Łukasza dla wszystkich stał się jasny to najbardziej protestowała właśnie Katarzyna Slitherin. Głównie podnosiła kwestię pokrewieństwa pomiędzy Łukaszem Nigellusem a Karoliną.

Łukasz Nigellus Volturi (1822-1919)

Karolina Gryfindor (1824-1868)

Nigellus Volturi (1797-1901)

Katarzyna Slitherin (1799-1908)

Godryk Gryfindor (1798-1889)

Ludwika Gryfindor (1801-1866)

Juliusz Volturi (1772-1883)

Anna Chigi (1774-1871)

Rufus Gryfindor (1766-1812)

Ariela Volturi (1770-1882)

Lucjusz Volturi (1747-1850)

Bellatriks Malfoy (1750-1812)

Kwestia małżeństwa przez wiele miesięcy nie schodziła z głównego tematu rozmów w rodzie Volturi. Ostatecznie jego matka przegrała batalię. Senior Lucjusz Volturi wyraził zgodę na małżeństwo, ponieważ Karolina Gryfindor była jego prawnuczką, co oznaczało, że związek jest równy. Ślub miał miejsce w dniu 17 czerwca 1842 roku w Dolinie Godryka, natomiast przyjęcie weselne zorganizowano po przyjeździe młodej pary do Volteru. Łukasz przez kilka miesięcy był niepokojony przez obowiązki rodzinne. W latach 1843-1844 podróżował wraz z Katarzyną na inspekcje placówek dyplomatycznych rodu. On czuł się jak ryba w wodzie, natomiast ona skulona jak pies w kącie. Pałac w Volterze również przytłaczał ją. Nie pomagała też skostniała atmosfera. Katarzyna Slitherin na każdym kroku pokazywała co o niej myśli. Łukasz wielokrotnie stawał w obronie żony, jednak nie mógł zaprzeczyć, że matka po prostu świetnie pasowała do rodziny. Rzymska Rada Arcyczystych Rodów Czystej Krwi skrytykowała chłopaka za pojęcie za żonę kobietę spoza Italii.

Praca w administracji i tragedia rodzinna

W 1855 roku wysłano go do Portugalii, aby monitorował pracę ambasadora. Na tym stanowisku pozostał pasywny na tyle ile mógł. Jednakże przedstawiciel Volturi musiał mieć jego aprobatę przy każdej poważniejszej decyzji. Łukasz Nigellus obserwował sytuację polityczną w kraju, jednak nie podejmował akcji jeśli nie dotyczyły spraw magicznych. Za jego czasów Portugalia rozszerzyła prawa czarodziejów. Utworzono niezależnie Ministerstwo Magii od rządu. Po dziewięciu latach powrócił do Volteru. Wyjazd miał na celu jedynie osłabić związek z Karoliną Gryfindor. Siostra - Helena Black (1825-1930) na początku 1866 roku powołała go w skład sędziowski Wielkiego Sądu Volteru. Po śmierci żony zrezygnował z pełnienia jakichkolwiek funkcji.

Korona carów Rosji

Kilka lat później wytypowano go na nowego Ministra Magii Italii. Wśród atutów Łukasza wymieniano liberalizm i doświadczenie dyplomatyczne. On sam nie pałał radością do objęcia funkcji, dlatego to siostra prowadziła jego kampanię wyborczą. Do samego kandydowania przekonała go matka. W 1878 roku wygrał z Grzegorzem Xan (1824-1941). Pierwszy Rząd Łukasza Nigellusa Volturi działał przez pełną sześcioletnią kadencję. Podstawowym problemem społeczności czarodziejskiej był interwencjonizm państwa włoskiego w ich sprawy. Minister Magii zamiast kierować groźby rozpoczął serię spotkań z przedstawicielami rządu. Premier Benedetto Cairoli i Łukasz Nigellus Volturi doszli do porozumienia co do możliwości wolności gospodarczej magii. Ostatecznie w dniu 24 lipca 1880 roku podpisano umowę zgodnie, z którą czarodzieje prowadzili nieskrępowaną wymianę handlową. Minister magii dążył też do zlikwidowania lub zmniejszenia działalności tajnej policji w czasie wszystkich zebrań czarodziejów. Sprzeciwiał się jakimkolwiek jednostronnym aktom prawnym płynącym z Rzymu. Chciał dojść do porozumienia za pomocą argumentów. W 1883 roku podpisał Dekret bezpieczeństwa zgromadzeń magicznych. Na jego mocy to styksowie odpowiadają za zachowanie bezpieczeństwa. Państwo może ingerować w nie tylko gdy istnieją potwierdzone przesłanki zamachu stanu. Rząd italski wyraził zgodę tylko dlatego, że w zasadzie to Volturi wzięli na siebie odpowiedzialność zażegnania czarodziejskich zamachów terrorystycznych. W 1884 roku Łukasz Nigellus ponownie pokonał Grzegorza Xana. Jego druga kadencja miała zdecydowanie bardziej pokojowy charakter. Interesował się przede wszystkim wydarzeniami kulturalnymi. Ubolewał nad brakiem inicjatyw Ministerstwa Magii w tej kwestii. Raz na dwa lata, od 1885 roku, organizowano wielki festiwal rzeźby czarodziejów. W latach 1885-1889 Volturi wystawili publicznie część swojego majątku w złocie, w tym także carskie regalium z Rosji, które mieli w posiadaniu od końca 1874 roku. W 1890 roku Linus Cullen (1819-1902) zastąpił go na urzędzie Ministra Magii.

12 lat wytężonej pracy pomogło mu choć na chwilkę przestać myśleć o swojej zmarłej żonie. Gdy odeszła ze świata żywych tak niespodziewanie w 1868 roku załamał się. Przestał brać czynny udział w życiu rodu Volturi. Rodzina, szczególnie matka, uważała, że jego pozycja społeczna wymaga pracy. Łukasz i Karolina mieli czworo dzieci:

• Fineas Volturi (1848-1971) – następny senior rodu
• Łukasz Volturi (1849-1945) – dyplomata, Wielki Sędzia Volteru
• Arianna Volturi (1851-1914) – małżonka Septimusa Abraxasa Potter
• Dorea Volturi (1852-1955) – małżonka Hugona Karoling

W 1891 roku ojciec powołał go do sekcji kultury i szkolnictwa Rzymskiej Rady Arcyczystych Rodów Czystej Krwi. Łukasz był bardzo niezadowolony z postawy współpracowników. Ich działania skupiały się na blokowaniu karier wschodzących profesorów, badaczy czy nauczycieli nieposiadających statusu czystej krwi. Jako przewodniczący sekcji już w kilka tygodni cofnął kilka złych decyzji m.in. o niedopuszczeniu niemagicznych uczniów do magicznych w jednej klasie w szkole podstawowej przy Via Fiore Lorraine w Neapolu. Podczas obrad sekcji bardzo często omawiano problem statusu czystości krwi w Italii i w samym Volterze. Łukasz w końcu w dniu 17 lipca 1891 roku wydał okólnik, w którym uważał ten temat za niezwiązany z zakresem działalności tej części Rady. Doprowadził do skandalu gdy zatrudnił w styczniu 1892 roku Patrycję Middleton (1823-1970) dawną damę dworu Karoliny Gryfindor. Nigdy nie zapomniał, że arystokraci krytykowali jego wybór małżonki. Nie interesowało ich, że naprawdę kochał swoją kuzynkę II stopnia. Patrycja Middleton miała świetne referencje, ale już niekoniecznie dobre pochodzenie. Otoczenie znało go jako człowieka zawsze dążącego do porozumienia za pomocą argumentów. Nigdy nie używał pozycji swojej rodziny do osiągnięcia celów. Łukasz Nigellus pod wpływem ostatnich wydarzeń zmienił sposób działania. Wywierał naciski, aby unowocześnić dostęp do księgozbiorów miejskich. W 1893 roku wydał bardzo niepopularny dekret o społecznym udostępnianiu części księgozbioru Wielkiej Bibliotece Volteru. W 1894 roku on i Patrycja zawarli ślub bez zgody Nigellusa Volturi. Wybuchł poważny kryzys. Małżeństwo miało mieć charakter tylko formalny. Pobrali się, aby pokazać dwulicowość rodów czystej krwi, które pilnują innych, aby przestrzegali drakońskie prawa, a sami omijają przepisy. Łukasza spotkały natychmiastowe reperkusje. Przede wszystkim wyrzucono go z sekcji kultury i szkolnictwa. Xanowie dążyli by pozbawić go praw sukcesyjnych, jednak Senior Volturi wydał Edykt Middleton, na mocy którego Łukasz Nigellus Volturi zachowywał pełnię praw sukcesyjnych. Natomiast pozbawił ich Patrycję Middleton. Nie będzie nosiła tytuł księżnej-małżonki i nie zasiądzie w panteonie członków rodu Volturi. Katarzyna Slitherin utrzymała swój tytuł do śmierci jeśli przeżyje męża.

Wielki Mistrz rodu Volturi

W dniu 21 kwietnia 1901 roku zmarł Nigellus Volturi. Zgodnie z prawem sukcesyjnym Łukasz Nigellus objął urząd Wielkiego Mistrza rodu Volturi. Pogrzeb poprzednika miał miejsce w dniu 3 maja. Miejsce Patrycji Middleton zajęła jego matka Katarzyna Slitherin.

Nowy senior od początku realizował swoją wizję polityki. Głównymi jej kierunkami były Stany Zjednoczone, Europa w tym polscy czarodzieje i Daleki Wschód. Tak szeroki wachlarz zainteresowań miał na celu zapewnienie wygodnej pozycji w szalenie zmieniającej się sytuacji politycznej.

Stany Zjednoczone

Stany Zjednoczone dzięki ustrojowi gospodarczemu rosły w siłę zarówno gospodarczo, jak i politycznie. Społeczność magiczna zgromadziła równie wielkie bogactwa jak europejska. Stosunki z amerykańskimi czarodziejami od kilkunastu lat pozostawały bardzo napięte. W 1886 roku Amerykanie wypowiedzieli posłuszeństwo Volterowi w imię utrzymania niezależności od rodu Volturi. Łukasz Nigellus pod koniec 1901 roku spotkał się z prezydentem Theodorem Rooseveltem. Celem rozmów było ponowne otwarcie się hermetycznego świata amerykańskiego na Italię. Senior wyraził gotowość zmiany podejścia do amerykańskich czarodziejów zgodnie z ich tradycją liberalnej wolności. Zadeklarował dobrą wolę przy przyszłym stole negocjacyjnym. Do pierwszych magicznych rozmów doszło w dniach 23-26 luty 1902. Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów Seweriusz Avidian zaproponował, aby sieć sądownictwa odpowiadała granicom stanowym. Delegacja Volteru widziała to zupełnie inaczej. Uważali, ze należy stworzyć superregiony mające równą liczbę mieszkańców. Do kolejnej tury rozmów doszło półtora roku później w Rzymie. Podczas kolejnego spotkania oprócz seniora byli także Łukasz Volturi i Fineas Volturi. Thadeus Polanski osobiście nie miał nic przeciwko superregionom, jednak wyraził obawę, że nie pójdzie na to Kongres. W grudniu 1903 roku parlament czarodziejów odrzucił możliwość ułożenia stosunków. Nadto nakazał swojemu przewodniczącemu natychmiastowe zakończenie jakichkolwiek rozmów. Impas trwał do 1912 roku, kiedy to Abraham Schmul wezwał do rozwiązania problemu volterowskiego. W jego ocenie czarodzieje ze Stanów Zjednoczonych nie mogą korzystać z magicznego wymiaru sprawiedliwości w Europie, ponieważ Volturi ich nie chronią. Również i ten argument nie docierał do Kongresu. Dopiero gdy kongresemeni zostali okradzeni w Paryżu na własnej skórze odczuli jak Amerykanie są traktowani przez czarodziejską sprawiedliwość. Sąd odmówił rozpatrzenia sprawy, ponieważ od 1886 Amerykanie mogą jednostkowo decydować czy podlegają prymatu rodu Volturi. Pokrzywdzeni w 1894 roku wypowiedzieli posłuszeństwo, stąd nie mogą być stroną pokrzywdzoną. Amerykanie natychmiast udali się do Stefana Thora Ambasadora Volturi we Francji. Volterowski urzędnik stwierdził, że nic nie może zrobić. Cała historia została opisana na łamach największych dzienników w Stanach. Do redakcji docierały podobne relacje. Blisko kilkadziesiąt tysięcy czarodziejów nie miało ochrony prawnej w Europie przez wypowiedzenie posłuszeństwa. Łukasz Nigellus Volturi również otrzymywał dziesiątki listów w sprawie naprawienia wszystkich niesprawiedliwości. W dniu 16 stycznia 1913 roku wydał Memorandum o ochronie prawnej czarodziejów ze Stanów Zjednoczonych poza Ameryką Północną, w którym jasno przedstawił cele swojego senioratu - szybkiej normalizacji sytuacji. Wskazał na zmianę w prawie amerykańskim – zniesienie Czarodziejskiej Ustawy Konstytucyjnej numer 5 w wyniku szybkich negocjacji. Abraham Schmul omal nie zapłacił swoim urzędem za poparcie stanowiska rodu Volturi. Kongres nie uważał, że problem jest na tyle palący, aby bezrefleksyjnie zgodzić się na warunki Volteru. Czarodzieje uważali inaczej, bo przed budynkiem Kongresu w Filadelfii zorganizowali ogromny strajk, w którym uczestniczyło blisko 15 tysięcy osób. Łukasz Nigellus Volturi zaapelował do nich w memorandum o wpłynięcie na swoje władze by przyspieszyli zawarcie odpowiedniej umowy. Na początku kwietnia do Volteru przybył specjalny wysłannik Kongresu Rudolf Green. Jego zadaniem było wybadanie jakie warunki Wielki Mistrz rodu Volturi chce zaproponować. Łukasz podczas spotkania wystosował następujące propozycje:

• Wielki Sąd Volturi jest naczelną instytucją sądownictwa dla Stanów Zjednoczonych.
• Sądownictwo amerykańskie zostanie podzielone według podziału administracyjnego kraju.
• Umowa Volterowsko-amerykańska musi być potwierdzona przez kongres po uprzednich konsultacjach społecznych.
  

Amerykanie przez wiele miesięcy zwlekali z odpowiedzią. Łukasz Nigellus Volturi dla przyspieszenia wydarzeń sfinansował ogromne manifestacje w Filadelfii. Zgromadziły one blisko 100 tysięcy ludzi. Kongresmeni od początku wiedzieli kto jest pomysłodawcą manifestacji, jednak nie mogli zlekceważyć wielu osobistości, które poparły starania Volturi. Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów Abraham Schmul w tajemnicy przed współpracownikami wysłał list do Volteru z zapewnieniem, że pracuje nad opozycją, aby ta wyraziła zgodę na zmianę prawa. Łukasz Nigellus Volturi powoli tracił cierpliwość i rozpoczął rozmowy z prezydentem Stanów Zjednoczonych Woodrowem Wilsonem na temat wymuszenia zniesienia niekorzystnej dla Volteru czarodziejskiej ustawy konstytucyjnej numer 5. Ostatecznie w grudniu 1913 roku Abraham Schmul wysłał oficjalną delegację do Volteru. Ze strony Volturi negocjatorami był sam senior rodu, Patrycja Middleton i Gubernator Volteru Celius Cresco. W ciągu dwóch miesięcy ustalono:

• Amerykanie uznają Wielki Sąd Volteru za najwyższą instancje wymiaru sprawiedliwości.
• Czarodzieje mogą odwoływać się do Volteru po wyczerpaniu krajowych struktur sądownictwa magicznego.
• Powstanie urząd Naczelnego Sędziego Czarodziejskiego Wymiaru Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, którego kadencja będzie trwała 5 lat. Przewodniczący Kongresu Czarodziejów desygnuje co najmniej trzech kandydatów z pośród których Wielki Sędzia Volteru wyznacza jedną osobę. Czarodziejski Kongres zatwierdza ją większością 2/3. Są dopuszczalne trzy próby. W razie braku zatwierdzenia kadencja kongresu może być skrócona lub 2/3 czarodziejskich władz stanowych zatwierdza Naczelnego Sędziego zwykłą większością głosów.
• Kongres zmieni prawo za pomocą ustawy konstytucyjnej w terminie 100 dni.
  

Łukasz Nigellus Volturi mimo wszystko nie chciał zbytnio narzucać swoich poglądów. W kuluarowych rozmowach potwierdził, że wyda specjalny przywilej na mocy, którego tylko Amerykanin będzie mógł stać na czele sądownictwa. Delegacja zdała raport Kongresu w dniu 11 marca 1914 roku. Po bardzo burzliwej debacie zdecydowano o zmianie prawa. Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr. 8 została uchwalona w dniu 30 kwietnia. Na początku lipca Rudolf Green stanął na czele amerykańskiego sądownictwa.
Mimo że Europa była pogrążona w wojnie to szybko zaczęto powszechnie respektować prawa Amerykanów. Sytuacja uległa zmianie kiedy przyłączyli się do konfliktu po stronie Ententy. Volturi praktycznie pozostali bezsilni, gdy władze niemieckie czy austrowęgierskie aresztowały czarodziejów z kontynentu amerykańskiego.

Polska

Łukasz Nigellus Volturi musiał zmierzyć się z bardzo nieprzychylną postawą rosyjskich władz względem polskich czarodziejów. Równocześnie Koniecpolscy co raz bardziej przejawiali zainteresowanie sprawą i naciskali na Volturi, aby zaczęli działać w kierunku naprawy sytuacji. Ich senior Paweł Koniecpolski był bardzo doświadczonym politykiem – m.in w latach 1844-1861 kierował placówką dyplomatyczną w Moskwie. Za zgodą Łukasza w 1902 roku rozmawiał z cesarzem Mikołajem II w sprawie zmniejszenia rygoru dla polskich czarodziejów. Zakończyły się fiaskiem. Rosyjski władca miał ogromne poparcie miejscowych magów, a przez co nie potrzebował tych z Kraju Nadwiślańskiego. Dopiero jego wnuk i ambasador Piotr Koniecpolski po wydarzeniach z lat 1905-1906 wymusił pewną liberalizację podejścia po stratach wizerunku caratu wśród czarodziejów. Podwyższono przede wszystkim rangę polskiego urzędu do Ministerstwa Magii. Na ponownym mianowaniu Arystotelesa Amnel Ministrem Magii Polski był obecny wysłannik seniora rodu Volturi Paweł Koniecpolski. To było jednak za mało. Ciągłe negocjacje męczyły wszystkich, zwłaszcza cesarza Mikołaja II. Władca Rosji musiał co raz częściej zmierzyć się z co raz silniejszą opozycją magiczną. W latach 1909-1912 Rosjanie pełnili funkcje Ministrów Magii Kongresówki. Władca chciał w ten sposób w pełni kontrolować sytuacje w Warszawie. Łukasz Nigellus Volturi tym razem nie zamierzał wiecznie negocjować. Pod koniec 1911 roku negocjacje weszły w decydującą fazę. Rosjanie wyrazili zgodę na powstanie niezależnego urzędu Ministra Magii Polski w zamian za to odzyskają 4/5 złota zastawionego w Volterze w czasie wojny krymskiej, polscy czarodzieje pokryją resztę straty. W dniu 9 stycznia 1912 roku zawarto Konwencję Łódzką na mocy, której przeprowadzono repolonizację Ministerstwa Magii, a także wybrano prorosyjskiego polityka Teodora Czertweryńskiego na jego czele. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Łukasz Nigellus Volturi jako jeden z pierwszych przywódców na świecie mianował dotychczasowego ambasadora w Rosji Piotra Koniecpolskiego przedstawicielem w Warszawie. Planował też spotkanie z Marszałkiem Józefem Piłsudskim, ale przeszkodziła mu w tym choroba.

Italia

Łukasz Nigellus obejmując urząd seniora odziedziczył po ojcu nie lada problem z władzami państwa. Co raz częściej rościły sobie one prawo do ingerowania w sprawy wewnętrzne miasta. Volter mimo że przynależał do państwa włoskiego to posiadał w pełni samodzielność zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną. Każdy senior pilnował zazdrośnie swoich praw i reagował bardzo ostro gdy ktoś próbował to zmienić. Ambasadorowie Volturi we Włoszech – Helena Volturi (1884-1911) i Cadmus Volturi (1911-1918) najczęściej interweniowali w sytuacji gdy rząd zamierzał złamać niepisane kazusy dotyczące wolności stolicy czarodziejów. Łukasz Nigellus Volturi w dniu 29 lipca 1913 przemawiał w senacie. Jasno nakreślił granice współpracy pomiędzy rodem, miastem a państwem italskim:

• Czarodzieje w myśl tradycji podlegają w kwestiach magii tylko rodu Volturi.
• Volter nominalnie należy do Italii, jednak prowadzi samodzielną politykę zagraniczną, jak i wewnętrzną.
• Walutą Volteru jest lira włoska i równocześnie Złoty.
• Stolica czarodziejów uczestniczy w systemie podatkowym kraju dotyczącym obronności.
  

Jego wystąpienie powszechnie uznano za obraźliwe i żądano natychmiastowej reakcji. W kuluarach premier Giovanni Giolitti, minister spraw zagranicznych Antonino Paternò Castello i król Wiktor Emanuel III ze zrozumieniem przyjęli postawę seniora Volturi. Panowie spotkali się ponownie w pałacu królewskim dynastii Sabaudzkiej, aby omówić kwestię zmiany podejścia do spraw magicznych. Łukasz Nigellus Volturi stwierdził, że nie istnieje możliwość negocjowania jego stanowiska. Doprowadził do rezygnacji Ministra Magii Italii Fineasa Pazzi będącego proitalskim politykiem gdy ten odmówił udzielania mu poparcia w konflikcie z niemagicznym rządem. Jego następczyni Dorea Volturi (1852-1955), prywatnie córka seniora, rozpoczęła swoje urzędowanie od konfliktu z Rzymem. Zablokowała drugą transzę podatków w 1914 roku. Jednak gdy Italia przyłączyła się do wojny po stronie państw ententy robiła wszystko, aby czarodzieje nie musieli uczestniczyć w nieswoim konflikcie zbrojnym. Równocześnie brała pod uwagę interesy swojej rodziny, dlatego za radą ojca wydała kilka ustaw m.in. zezwalającym magikom na udział w wojnie. Rzym w zamian za to szedł na ustępstwa. W czasie drugiej przemowy Łukasz Nigellus powtórzył to co mówił przed wojną. Miało to o tyle silniejszą moc, bo ród sfinansował blisko 13% wysiłku wojennego kraju. W tym celu zawarto Klauzulę Boselliego, na mocy której potwierdzono niezależność Volturi i Volteru w ramach Italii.

Daleki Wschód

Szczególnym zainteresowaniem seniora rodu były Chiny i Japonia. Placówki dyplomatycznie bardzo dobrze tam działały, dlatego Łukasz jedynie co zrobił to wydał nowe instrukcje. Ambasador w Zakazanym Mieście Karol Antoniusz świetnie rozumiał intencje swojego przełożonego. Do jego zadań należało stymulowanie rozwoju gospodarczego ośrodków czarodziejów. W tym celu przekupywał cesarskich urzędników, aby osiągnąć wymagania szefostwa. Cesarzowa-Matka Cixi niezbyt go lubiła choć nie chciała zadzierać z osobą mogącą obalić ją w imieniu Łukasza Nigellusa. Senior miał mieć dosyć jej antymagicznych ekscesów. Według oficjalnej wersji zmarła śmiercią naturalną, jednak istnieją dowody, że zginęła wraz ze synem w zamachu. Powszechnie w Rzymskiej Radzie Arcyczystych Rodów Czystej Krwi uważano, że za zamachem stał sam Łukasz Nigellus Volturi. Senior nigdy nie zaprzeczył. Przede wszystkim, dlatego, że przez politykę cesarzowej regentki stracił kilkaset tysięcy złotych na przewozie stalowej nici. Wraz z obaleniem monarchii senior zachował się bardzo przytomnie, rozmawiał z obiema stronami, ale ostatecznie to w dniu 29 marca 1913 roku uznał nowe władze.

Łukasz Nigellus Volturi zdecydowanie bardziej szanował Japonię niż Chiny. Gdy objął władzę natychmiast zapewnił cesarza Mutsuhito o swoim poparciu dla utrzymania reform w kraju. Ambasadorka w tym kraju Anna Koniecpolska raportowała, że czarodzieje osiągnęli zakładane bogactwo i nie potrzebują już takiej ochrony wojskowej jak do tej pory. Senior nie wyraził zgody na częściowe wycofanie oddziałów styksów. W 1906 roku nawet zwiększył ich liczbę do 3500. W czasie I wojny światowej polecił czarodziejom z państw centralnych opuszczenie Japonii. W tym celu zapewnił im swobodne prawo do podróżowania. W 1917 roku Filip Avidian zastąpił Annę Koniecpolską na urzędzie.

Choroba i śmierć

Po śmierci Karoliny Gryfindor pojawiły się niepokojące oznaki, że Łukasz Nigellus traci moc. Uważano, że jest to skutek bardzo silnej traumy. Lekarze zasugerowali, aby mężczyzna jak najszybciej wrócił do swoich obowiązków, co pozwoli na zatrzymanie stanu depresyjnego. Gdy przeprowadzono ponownie badanie w 1874 roku stwierdzono 7% spadek mocy. W tajnym raporcie dla Juliusza Volturi zawarto konkluzję, że może być to spowodowane dolegliwością, którą dzisiaj nazywamy chorobą Parkinsona. Gdy Łukasz Nigellus skończył 60 lat stało się widoczne bardzo delikatne drżenie spoczynkowe lewej ręki. Tylko moc powodowała, że był wstanie normalnie funkcjonować. Pomimo ostrzeżeń ze strony lekarzy nie zwolnił tempa życia. Uważał siebie za urzędnika świata czarodziejskiego i do jego obowiązków należało służenie dla dobra ogółu. Choroba zaczęła przyspieszać gdy w 1899 roku zachorował na bardzo mocne zapalenie płuc. Rekonwalescencja trwała dwa lata i nie przywróciła mu pełnej sprawności fizycznej. Równocześnie stracił blisko 39% sił magicznych. Choroba Parkinsona zaczęła paraliżować Łukasza już pod koniec 1917 roku. Przy dobrej formie utrzymywały go tylko specjalne eliksiry, jednak i one w kwietniu 1919 roku przestały działać. Do tego czasu stracił prawie 90% mocy. W dniu 10 lipca przeszedł rozległy zawał serca. Zmarł sześć dni później. Pogrzeb odbył się w dniu 29 lipca w Volterze. Pochowano go obok Karoliny Gryfindor. Patrycja Middleton w kilka dni później została zmuszona do powrotu Anglii.

Urzędy

Poprzednik Helena Volturi

Minister Magii Italii 1878-1890

Następca Linus Cullen

Poprzednik Nigellus Volturi

Wielki Mistrz rodu Volturi 1901-1919

Następca Fineas Volturi