Celius Cresco

Celius Fineas Cresco - urodził się 29 lipca 1887 roku w Volterze. Jeden z czołowych polityków miasta Volter. Wieloletni Gubernator Volteru. Syn Marinusa Cresco (1843-1919), który także pełnił ten urząd.

Życie do 1912 roku

Edukację magiczną rozpoczął 1898 roku w szkole magii i czarodziejstwa w Hogwarcie, gdzie został przydzielony do Ravenclavu. Należał do dobrych uczniów, a jego wyniki z roku na rok co raz lepsze. 22 sierpnia 1905 roku został asystentem Kajfasza Volturi. 14 sierpnia 1908 roku został w-ce gubernatorem miasta.

Jako w-ce gubernator musiał zadbać o unowocześnienie miasta zgodnie z bardzo wygórowanymi życzeniami Volturi. Rodzina i bliscy znajomi nie wierzyli, że zostanie gubernatorem miasta przez jego wieczne nie pilnowanie swoich obowiązków za co był karany nie raz przez Kajfasza.

Dnia 19 marca 1912 roku Kajfasz Volturi złożył dymisję i namaścił młodego Cresco na swojego następcę. Od tego momentu był pełniącym obowiązki. Po wielu problemach 7 maja 1912 roku został mianowany gubernatorem Volteru. Zaprzysiężenie miało odbyć się w ciągu 14 dni. Przeciwnikiem jego mianowaniu był jego ojciec i brat Albus Cresco. Główny sędzia miasta Łukasz Volturi po trzecim odwołaniu unieważnił decyzję ojca. Tym razem to Celius nie mógł pogodzić się z przegraną i trzykrotnie się odwoływał. Ostatecznie jego prawa zostały potwierdzone. 17 września został zaprzysiężony.

Gubernator Volteru

Od samego początku zarysował się konflikt pomiędzy nim, a bratem i ojcem, którzy byli przeciwni jego wyborowi. Po dwóch miesiącach od zaprzysiężenia Marinus nawet próbował go zabić, aby zmyć hańbę z rodziny. Został skazany za ten czyn na śmierć, ale Celius wstawił się za ojca, a kara została zmieniona na dożywotnie pozbawienie wolności w Azkabanie. W czasie pobytu w więzieniu jego ojciec zmarł, a jego brat siedział tam jeszcze 7 lat.

W latach 1914-1918 odbudował mury obronne miasta i rozbudował system obronny. Volter odzyskał swój średniowieczny charakter z dodatkami nowoczesnej technologii. W latach 1919-22 unowocześniono sieci komunikacyjne i wybudowano miejskie linie kolejowe. Z jego inicjatywy 19 sierpnia 1923 roku powstało Muzeum Volteru. Od powstania muzeum nazywany jest Celiusem Odnowicielem. W latach 1923-1927 odrestaurowano fasadę pałacu Volturi, ratusza i pałacu gubernatora miasta. Cała inwestycja kosztowała 244 tysiące sztuk złota. Odnowa najważniejszych zabytków spowodowała, że miasto stało się centrum turystycznym, co zapełniało szkatułę miasta i rodu.

Od 1928 do 1933 roku zbudowano budynek gubernatoratu ze względu na trudności z przystosowaniem starego ratusza. 19 lipca 1929 roku udało mu się przeforsować prawo, dzięki któremu turyści nie byli inwigilowani przez Styksów jeśli pozostawali w mieście dłużej niż 3 dni. Zlikwidowano godzinę policyjną obowiązująca od 1667 roku. Złagodzono kodeks karny. Zmiany w prawie miasta doprowadziło do zwiększenia liczby turystów o ponad trzykrotnie. Sam Celius musiał zadbać o to, żeby turyści nie zakłócali spokój Volturi, dlatego za ich pozwoleniem wokół pałacu wyczarowano kopułę tłumiącą dźwięki z zewnątrz.

1 stycznia 1931 roku Gubernator wprowadził osobne podatki dla turystów i mieszkańców miasta. Dla tych pierwszych pobyt w mieście kosztował 400 argentów za każdy dzień. Każda rzecz wywieziona z miasta musiała mieć opłacony stempel urzędniczy, który kosztował 20 argentów. Mieszkańcy płacili podatki także za pobyt w mieście, ale wynosił on 3 argentów za dzień. Podatek pochodowy wynosił 1/6 wartości towaru i 1/50 wartości od usług. Mieszkańcy mieli obowiązek płacić także specjalne podatki: Dla Volturic 45 argentów za dzień od każdej rodziny, na rzecz utrzymania porządku publicznego w mieście 50 argentów za dzień od każdego mieszkańca.

19 sierpnia 1933 roku w Volterze miało miejsce kilka incydentów zgwałcenia prostytutek przez turystów. Celius dekretem zakazał prostytucji pod grozą 10 lat Azkabanu dla osoby prostytuującej się i 120 batów lub 10 sztuk złota kary dla osoby, która korzysta z usług. Dekret był niezwykle niepopularny wśród turystów, a kary były często wykonywane (zwykle kara pieniężna).

W latach 1934-1937 odrestaurowano wszystkie mosty i wybudowano kilka nowych. Budynkom użyteczności publicznej zmieniono kolory elewacji z zielono-niebieskiego na biały. Postanowiono o wybudowaniu Wielkiej Biblioteki Miasta Volter i odnowienie wielkiej biblioteki przypałacowej, która nie była dostępna dla zwiedzających miasto. Wielka Biblioteka od 1939 roku jest dostępna dla mieszkańców za darmo, a dla turystów i innych za 10 argentów za godzinę.

W latach 1938-1950 miasto powiększyło się o 35 % i przybyło 700 tysięcy mieszkańców. W latach 1939-1945 Volter miał status miasta zamkniętego. Przekroczenie murów miasta bez pozwolenia gubernatora groziła kara śmierci.

Od 1950 do 1972 roku ¾ budynków poddano kolejnej renowacji, która kosztowała blisko milion sztuk złota.. W 1966 roku wyznaczył swojego brata na swojego zastępcę. Ten zmarł jednak w 1977 roku. W 1981 roku złożył na ręce Kajfasza Volturi swoją rezygnację. Jego następcą został mianowany Brutus Karoling

Emerytura

Przeszedł na emeryturę od razy po swojej rezygnacji. Zajmował się przede wszystkim ogrodnictwem wokół domu i pisaniem wspomnień. Od 1988 roku przebywa w domu starców. Zmarł 1 grudnia 2011 roku w Volterze.

Rodzina

Ze swoimi bliskimi nigdy nie miał zbyt dobrych relacji. Zwłaszcza z ojcem i bratem. W 1920 roku ożenił się z Irmina Ptolemejską (ur. 1902). 12 marca 1922 roku urodziła się ich córka Marsia Cresco, a 30 czerwca 1928 roku Cadmus Cresco

Poprzednik Kajfasz Volturi

Gubernator Volteru 1912-1981

Następca Brutus Karoling