Fineas Volturi
Fineas Xystus Cezar Volturi - (14 października 1848 roku w Volterze - 19 sierpnia 1971 roku tamże) Książę Volteru, jeden z najpotężniejszych czarodziejów na świecie, czarodziej czystej krwi i Tytan. W czasie jego życia i panowania pozycja rodu zmalała w wyniku gwałtownego rozwoju technologii. Wymarło też wiele rodów podtrzymujących potęgę czarodziejów. Od najmłodszych lat interesował się polityką, według niego ród powinien wrócić do starej tradycji rządzenia bez patrzenia na konsekwencje. W czasie jego panowania doszło do wielu wojen, w których Volturi odnieśli pyrrusowe zwycięstwa. Uważał się za żandarma świata czarodziejskiego interweniując w problemy czarodziejów.
Dzieciństwo
[edytuj]| Fineas Volturi | |
| Informacje biograficzne | |
| Data urodzenia | 14 października 1848 Volter |
|---|---|
| Data śmierci | 19 sierpnia 1971 Volter |
| Status krwi | Czysta |
| Tytuł(y) | Księżę Volteru |
| Pseudonim(y) | brak |
| Płeć | M |
| Kolor oczu | Brązowe |
| Kolor włosów | Brązowe |
| Rodzina | Volturi:
|
| Różdżka | Brzoza, 13,8 cm |
| Zawód | Wielki Mistrz rodu Volturi Gubernator Volteru Ambasador Volturi w Wielkiej Brytanii Wielki Sędzia Volteru Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów, nauczyciel |
Fineas był najstarszym z czworga rodzeństwa. Jego rodzicami byli Łukasz Volturi i Karolina Gryfindor, miał dwie siostry i brata Ariannę, Doreę i Łukasza. W wieku 10 lat przeszedł erupcję energii, którą czarodziejscy naukowcy oceniali jako silną. Od czasu ujawnienia mocy tytanicznej próbował prowadzić badania nad aspektami siły tytanów. Jedynie co dowiedział się to, że jest dziedziczna z obu stron, ale jej ujawnienie jest ograniczona barierą wiekową.
W latach 1859-66 uczęszczał do Hogwartu, należał do Slitherinu. Od samego początku wychowawcy mieli z nim problem. Nie chciał się podporządkować zasadom, ponieważ, w jego opinii, Volturi są rodem królewskim ponad wszystkimi. Przed wyrzuceniem go ze szkoły uratował fakt przybycia ojca do szkoły. Łukasz Nigellus powiedział do syna:
„Fakt, że Volturi są rodem królewskim jest niezaprzeczalny. Mój syn jednak przekroczył granicę dyscypliny, której nie pozwolę przekroczyć. Zostanie ukarany klątwą Cruciatus przy was.”
Fineas rzeczywiście został ukarany tak jak jego ojciec obiecał. Po kilku minutach tortur chłopiec przyrzekł, że będzie przykładnym studentem.
Rzeczywiście od tamtej pory był najlepszy na roku. Rok w rok otrzymywał nagrodę dla prymusa w Slitherinie. W 1862 roku podczas wakacji wytworzył bardzo silną tarczę podczas deszczu meteorytów i uratował miasto Alecco przed zniszczeniem. Było to wielkie osiągnięcie, a zwłaszcza dla 14 latka.
Egzaminy końcowe zdał na ocenę celującą.
Podróż
[edytuj]Fineas tuż po zakończeniu szkoły chciał się udać w podróż za ciekawymi miejscami. Nie otrzymał, jednak zgody na wyjazd z niewyjaśnionych powodów. Dopiero po kilku miesiącach ciągłych próśb wydano mu zezwolenie, ale mógł się udać pod ochroną trzech styksów. Ojciec ustalił mu budżet w wysokości 800 tysięcy Złotych.
Pierwszym jego celem podróży były Ateny. Interesowały go ruiny Akropolu, w którym mieli mieszkać twórcy zaklęć starożytnych. Dowiedział się w szkole, że te zaklęcia zawsze pozostawiają ślady, które właśnie chciał zbadać. Do samej stolicy Grecji przyjechał 9 stycznia 1867 roku. Od samego początku musiał walczyć z greckimi urzędnikami, którzy utrudniali mu dostęp do bibliotek czy hoteli. Powodem tej dziwnej sytuacji był fakt, że w czasie walk o niepodległości Grecji Volturi opowiedzieli się za Imperium Osmańskim. Jedynie co mu się udało odkryć to, że ślady prawie wygasły i nie da się ich wykorzystać do dalszych badań. Zbyt długo w tym miejscu nie mieszkali czarodzieje.
Rozczarowany Fineas powrócił na jakichś czas do domu, ale już w lutym 1868 roku wyjechał do Norymbergi, gdzie trwały poszukiwania relikwiarzu Wallensteina. Był to artefakt odnaleziony w czasie wojny 30-letniej, czarodzieje podarowali go Wallensteinowi za waleczność w ich obronie. Uprzednio należał do Swetona Wielkiego wielkiego wroga starożytnych Volturi, który zginął jako ostatni przedstawiciel rodu Haarle. Pierwsze miesiące poszukiwań były mało owocne. Cały czas trafiał na poszlaki nie pasujące do niczego. Dnia 29 lipca znalazł Klucz Swaroka, który doprowadził go do starej studni. Niestety, nie mógł dalej kontynuować badań ze względu na barierę chroniącą skarb przed Volturi.
Fineas rzucił klątwę Imperius na jednego z poszukiwaczy zmuszając go by wszedł do studni i wyciągnął drugi klucz. Był rozczarowany ze znaleziska, ale był znacznie dalej niż inni, co gwarantowało mu w perspektywie czasu sukces. Dla bezpieczeństwa wyczyścił pamięć poszukiwacza. W tym momencie utknął w ślepym zaułku, nie wiedział co robić dalej. Po kolejnych siedmiu miesiącach zajmowania się poszlakami wrócił do Volteru. Dopiero tam w bibliotece przeczytał, że klucze mogą działać jak kompas po wymówieniu zaklęcia kierunków. W kwietniu 1869 roku wrócił do Norymbergii. Udało mu się odszukać relikwiarz, jednak miejsca znalezienia nigdy nie podał. Artefakt został przewieziony do Volteru, a do RFN wrócił dopiero dwa lata po jego śmierci (W swoim testamencie zapisał, że w ciągu 3 lat ma być zwrócony Niemcom).
Juliusz Volturi postanowił, że po przygodzie w Niemczech ma natychmiast wrócić do miasta. Przekazał mu bardzo ważny urząd jakim był Gubernator miasta. Jednakże po 3 miesiącach pełnienia go zrezygnował - nie potrafił współpracować z administracją rodu, którą określił jako średniowieczną kamarylę. Jego następcą został Marinus Cresco. Pradziadek postanowił, że mimo jego rezygnacji będzie pracował w gubernatoracie. Do jego głównych zadań należała kontrola turystyki. Przez niego wybuchł skandal po tym jak wyprosił z miasta króla Włoch Wiktora Emanuela, który odmówił poddania się kontroli styksów. Fineas został za to usunięty ze stanowiska na wyraźne żądanie rządu włoskiego.
Po wielu latach wspominał, że jak miał rozmawiać z kimś gubernatoratu to brały go mdłości.
Dyplomacja
[edytuj]W 1872 roku został ambasadorem swojego rodu w Wielkiej Brytanii. Zastąpił mało popularnego Piusa Acelottiego, który został persona non grata za obrazę Królowej Wiktorii. Po przybyciu do Londynu Fineas odmówił przeprosin monarchini, ponieważ uważał siebie za księcia a jakiekolwiek zachowanie słabości mogło przynieść ujmę rodowi. Groźba wydalenia go nie zrobiła na nim wrażenia. Podczas oficjalnej audiencji wyraził swoje stanowisko:
„Wasza Wysokość podobnie jak Wasz Mość i My jesteśmy z królewskiego rodu. Żaden Volturi nie poniżył się i my tego także nie zrobimy. Stosunki z Anglią, Szkocją, Walią i Irlandią a Volturi są ważne, ale jesteśmy sobie równi. Proszę o rozwagę i współpracę. Oby nasza współpraca układała jak najlepiej. Życzę siostrze dużo zdrowia i wspaniałego panowania.”
W 1873 roku Albus Malfoy i Salazar Gaunt zaproponowali zaostrzenie praw dla rodzin czystej krwi tak, aby to Volturi zatwierdzali wszystkie małżeństwa. Stanowisko to początkowo ucieszyło ambasadora, ale po głębokiej analizie odrzucił tą propozycję. Królowa Wiktoria dostała szału, kiedy dowiedziała się o planach Malfoya i Gaunta. Fineas został natychmiast wezwany na dwór i aresztowany za spiskowanie przeciwko koronie brytyjskiej. Wiadomość o akcie przemocy wobec volterowskiego dyplomaty natychmiast dotarła do siedziby rodu. Nim do Londynu doszła nota protestacyjna, to ambasador uwolnił się. Był to początek sporów dyplomatycznych o zabarwieniu konfliktu zbrojnego pomiędzy Londynem a Volturi.
27 lipca 1873 roku rząd ogłosił go persona non grata, ale Volter odmówił wycofania swojego przedstawiciela, wówczas zagrożono brytyjskim atakiem na ambasadę. Wywołało to ostrą reakcję ze strony samego Fineasa. Rzucił zaklęcia ochronne co zostało potraktowano przez Brytyjczyków jako casus belli. Sytuacja jeszcze bardziej zaogniła się po ataku na ambasadę - Styksowie nawet nie musieli się wysilać, ponieważ tarcza doskonale odbijała pociski, ale od czasu do czasu rzucali różne klątwy. W odpowiedzi na atak zagrożono odwetową akcją na pałac Buckingham. Tymczasem do ambasady dotarło 400 styksów z Volteru, pomimo sprzeciwu Fineasa.
20 grudnia 1873 roku podpisano ugodę, po wielu miesiącach ciężkich rozmów. Zażegnano impas grożący puszczeniem w obieg fałszywych funtów przez Volturi, dlatego też Wielka Brytania ponownie uznała Fineasa za ambasadora rodu. W latach 1874-77 jego działalność była skupiona przede wszystkim na obronie praw rodów czystej krwi. Głównym mankamentem tejże polityki był brak oficjalnego powinowactwa pomiędzy rodem królewskim a angielskimi. Zawarto niepisane porozumienie, że syn - Kajfasz Volturi poślubi przedstawicielkę którejś z angielskiej rodziny.
16 kwietnia 1877 roku otrzymał dymisję. Został zastąpiony przez brata Łukasza.
Volter
[edytuj]Przeniesiono go do centrali dyplomatycznej w mieście. Uważano, że powinien otrzymać mocniejsze szlify w zawodzie - zajmował się komunikacją z placówkami w Europie. Informacje czerpał nie tylko z ambasad i gazet, ale i od espianów. W 1879 roku zlikwidował ambasadę Polski na uchodźstwie w Paryżu uznając ją za zbędną. Mimo protestów m.in Koniecpolskich decyzji nie wycofano. W 1881 roku zakończył karierę dyplomatyczną.
Przez kilka lat zajmował się rodziną, co zaowocowało mu poprawę stosunków z żoną i synem. Decyzją Nigellusa Volturi został przewodniczącym Sądu Volteru z dniem 10 czerwca 1889 roku.
Jego pierwsze decyzje wobec czarodziejów w Stanach Zjednoczonych wywołały ostre protesty. Nie zezwolił na powstanie tamtejszego sądu, a sam Volter miałby być sądem odwoławczym, co byłoby złamaniem monopolu rodu na wymiar sprawiedliwości. Fineas nie miał zamiaru tolerować takiej bezczelności i zagroził im interwencją zbrojną, Amerykanie zlekceważyli ostrzeżenie i zaczęli tworzyć sądy na poziomie lokalnym. 10 marca 1890 roku podczas pierwszej rozprawy w Dawson, w stanie Dakocie Północnej, doszło do masakry zebranych. Styksowie zabili wszystkich obecnych na sali i podpalili budynek sądu. Amerykańscy czarodzieje protestowali przeciwko działaniom Volteru, nawet amerykański rząd wystosował oficjalny list protestacyjny [1]. Dalsza dyskusja została przerwana przez samego Fineasa, który zagroził im banicją, a tymczasem zaprzestano tworzyć nowych sądów do czasu przycichnięcia sprawy. Fineas zdał sobie sprawę z anachronizmu systemu administracyjnego sądownictwa dlatego wiedział, że podobne konflikty mogą wybuchać znacznie częściej. Czym prędzej w Wielkim Sądzie Volteru rozpoczęto prace nad zmianami sytuacji.
W 1893 roku Wielki Sędzia Volteru wydał Dekret o sądownictwie w Europie, który porządkował czarodziejskie sądownictwo w większości państw europejskich. Rozdzielono Włochy z Volterem, Czechy i Węgry od Austrii, Polskę od Rosji, Belgię od Holandii. Reforma niejednokrotnie oddawała aktualną sytuację polityczną z wieloletnim opóźnieniem. Dekret był krytykowany przez Austro-Węgry i Rosję, która oskarżyła Fineasa o rozbicie sądownictwa w ramach ich państw. Jednak np. polskie sądownictwo nie przekraczało granic Królestwa Polskiego i dotyczyło tylko Polaków. Reforma została uznana przez czarodziejów za udaną. Ułatwiła przepływ spraw i zmniejszyła ilość spraw przesyłanych do Volteru. Dlatego też rozpoczęto pracę nad reformą systemu dla obu Ameryk.
W 1898 roku wydano Dekret o sądownictwie w Amerykach, który rozczarował ogromnie przede wszystkim Amerykanów. Stany Zjednoczone zostały podzielone według dawnych granic kolonialnych - byłe kolonie angielskie, francuskie, hiszpańskie. Dalej sędziowie byli nominowani tylko przez Volter, w dekrecie uznano wszystkie obecne granice państwowe. Dodatkowo nawiązano nowe stosunki dyplomatyczne m.in z Kanadą, Brazylią i Argentyną.
7 stycznia 1903 roku Fineas zrezygnował z urzędu po przebytym zawale.
Nauczyciel
[edytuj]Na specjalną prośbę przyjaciół został nauczycielem historii magii w Durmstrangu w roku szkolnym 1903/1904. Zatrudnienie takiej osoby, jak Fineas Volturi przyjęto z zaskoczeniem. Nawet jego syn Kajfasz otwarcie skrytykował ojca za stratę czasu posadą nauczyciela. Podczas przedstawiania go 1 września przez Wielką Salę przetoczyły się podniecone głosy.
Był srogim, wymagającym i sprawiedliwym nauczycielem. Oczekiwał od uczniów nie tylko aktywności, ale i wygłaszania swojego zdania. Bardzo często na lekcjach omawiano starożytne rody czarodziejskich, co nie podobało się wielu uczniom. W końcu w styczniu 1904 roku do szkoły przyjechała jedna z matek zażądając zwolnienia Fineasa w trybie natychmiastowym. Podczas kłótni stwierdziła, że zna osobiście Łukasza Volturi i ten ukarze go za zniewagę krewnych rodu. Wywołało to wielkie zdumienie pozostałych zgromadzonych w pokoju nauczycielskim, a zwłaszcza stwierdzenie, że spędza w pałacu Volturi każde wakacje. Pani Ludgarda Labdakid została wyśmiana:
„Proszę pani ja mogę stwierdzić, że ma pani tak bujną wyobraźnię, aż ja nie wiem, co powiedzieć. Gwoli wyjaśnienia Łukasz Nigellus Volturi jest moim ojcem, a ja sam jestem Fineas Xystus Cezar z Volturi. Nigdy pani nie widziałem w moim pałacu, więc dlaczego pani kłamie?.”
W roku szkolnym 1904/1905 uczył eliksirów. Uznał ten rok szkolny za najlepszy, ale w ostatnich dniach roku szkolnego podał się do dymisji.
Światowa Konferencja Czarodziejów
[edytuj]
31 października 1905 roku został prezydentem Światowej Konferencji Czarodziejów, zastępując Niemca Fryderyka von Würtemberga. Jego pierwszym zadaniem było zagwarantowanie praw czarodziejom po przegranej bitwie przez Rosjan pod Cuszimą. Japonia groziła wówczas, że czarodzieje zapłacą za poparcie cara. Fineas zorientował się, że jako prezydent konfederacji nic nie zdziała, dlatego drogą nieoficjalną zagroził Japonii zbombardowaniem Tokio. W tym przypadku odniósł sukces. Oczywiście poszedł on na konto organizacji, nie na rodu. Przez wiele kolejnych lat jeździł po świecie sprawdzając sytuację czarodziejów w poszczególnych państwach. Przez większość z nich Fineas był zadowolony, ale w 1913 roku podczas wizyty w Bułgarii dowiedział się, że w okolicach stolicy dochodziło do napadów na zamki czarodziejów a władze wyraźnie bagatelizowały sprawę. Wystosował więc List protestacyjny do władz Sofii, w którym jako prezydent żądał załatwienia sprawy. Nie zrobił to w formie grzecznościowej, ale w trybie rozkazującym. Władze bułgarskie, choć były bardzo oburzone wysłały oddziały wojska, które załatwiły sprawę. Ostatnie rody bułgarskie postanowiły opuścić kraj i udali się do Austro-Węgier (dziewięć rodów reprezentowanych przez seniorów).
W latach 1914-1918 podczas działań wojennych nie mógł prowadzić swojej działalności. W 1915 roku Minister Magii Italii Dorea Volturi, jego siostra, zakazała mu wyjazdów poza państwo, potwierdził to też jego ojciec. W 1917 roku poprosił cesarzy Wilhelma II i Karola II o przestrzegania praw czarodziejów na terenach okupowanych. Po obaleniu caratu w Rosji sytuacja jeszcze bardziej skomplikowała się. Wielu magom groziła śmierć, dlatego postanowił ewakuować czarodziejów z Rosji. Akcja rozpoczęła się 1 kwietnia 1918 roku i zakończyła się 29 grudnia rok później. Udało się wywieźć 12 tysięcy ludzi. Wiele rodów czystej krwi uchroniło się śmiercią, ale stracili swoje majątki.
Sytuacja po raz kolejny zmieniła się, kiedy 16 lipca 1919 roku zmarł jego ojciec, a sam został Wielkim Mistrzem Volturi. Na pierwszym powojennym zebraniu Konfederacji 1 sierpnia było widać jak jego pozycja uległa wzmocnieniu. Głównym konkurentem w wyborach był jego brat i Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi. Fineas został wybrany na trzecią kadencję. Podczas głosowania zwykle krytykuje się działania urzędującego prezydenta, ale tym razem tego nie zrobiono.
W 1921 roku podpisał Układ normalizacyjny z nowymi państwami w Europie, który formalnie uznawał nowe państwa za niepodległe. Dokument miano podpisać w Warszawie, ale strona polska żądała primogenitury, jeśli chodzi o innych przedstawicieli, które były niegdyś w granicach pierwszej Rzeczpospolitej. Propozycja została odrzucona, a sam układ został podpisany w Volterze.
2 sierpnia 1926 roku podał się do dymisji. Zastąpił go Amerykanin John Washington.
Lata 20. i 30.
[edytuj]Od początku swojego panowania był skonfliktowany ze swoją siostrą Doreą Volturi Ministrem Magii Italii o zakres władzy jej urzędu. Bardzo często podejmowała decyzje godzące w interesy samego Fineasa. W 1926 roku mianował siebie samego wiceministrem magii, co oznaczało to bezpośrednią kuratelę przewodniczącego rodu. Powszechnie panowało niezadowolenie tym samomianowaniem na ten urząd i starano się pokazywać to przy każdej okazji. Dopiero konflikt został zakończony dymisją Ministra Magii w 1929 roku. Kajfasz Volturi zastąpił swoją ciotkę..
Jeszcze w 1930 roku zażądał, aby zabezpieczono czystość krwi. Ostatecznie 29 kwietnia następnego roku wydano Dekret o czystości krwi, który został przez wiele osób skrytykowany. Zabezpieczenie te, chociaż obowiązywało tylko we Włoszech, to te najbardziej konserwatywne rodziny w Europie uznały go za obowiązujący ich. 23 sierpnia 1933 roku dokonano Zamach na Fineasa Volturi w Wenecji, który się nie udał. Styksowie rzucili zaklęcia tarczy, a książę Atak pożogi. Ogień był tak potężny, że stopiły się granitowe kostki. Kolejny zamach tym razem na Kajfasza Volturi był bezpośrednim skutkiem wydania Dekretu o zakazie należenia czarodziejów do partii faszystowskich i nazistowskich i tym razem używano tarcz ochronnych przed zamachowcami.
Dalsze napięcia doprowadziły do wybuchu wojny Volturi-Włoskiej, która zakończyła się pyrrusowym zwycięstwie rodu. Po tym postanowiono wymordować najważniejszych faszystowskich funkcjonariuszy. Plan przeszedł do historii jako Decontaminazione Piano Italia.
1945-1961
[edytuj]Po zakończeniu wojny chciał zakończyć sprawę z Niemcami, ale państwa zwycięskie nie były tym zainteresowane. 22 stycznia 1947 roku Fokus wypowiedział wojnę Francji, ZSRR, Wielkiej Brytanii, Stanom Zjednoczonym. Sam Fineas jedynie zatwierdzał wszelkie akcje zbrojne jakie miały być planowane. Jego głównym problemem było brak miejsca na mocarstwo za jakie uważał Volturi.
W 1951 roku oficjalnie uznał Włochy za republikę przekazując część klejnotów ostatniego cesarza zachodniorzymskiego Romulusa Augustulusa prezydentowi Luigiemu Einaudiemu. W grudniu tego samego roku złożył oficjalną wizytą cesarzowi Japonii Hirohito. Prezydent Stanów Zjednoczonych Henry Truman żądał aresztowania Fineasa, ale styksowie nie pozwoliliby na to, a władze japońskie zlekceważyły to wezwanie. Podczas wizyty oficjalnie zawiązano stosunki dyplomatyczne.
W 1953 roku rzucił na Volter barierę krwi na Amerykanów, który żaden nie mógł przekroczyć granic miasta. Zaklęcie utrzymywało się przez 40 lat.
Wybuch wojny z Chinami był konsekwencją negatywnej polityki wobec komunistów. Espianie byli dla nich zagrożeniem, a Volturi próbowali ich ochronić. Wilhelm Koniecpolski był głównym prowodyrem wojny, ale też samemu Fineasowi zależało na jej wybuchu. Uważał, że Azjata jest gorszy nawet od trolli.
Prowadzenie wojny przez Fokusa doprowadzało go do szału, był bliski skazania go na śmierć. Jedynie Mercjusz prowadził działania wojenne według jego oczekiwań. Kolejne porażki doprowadzały do upadku jego autorytetu. Traktat z Xian uznał za swoją porażkę.
Ostatnie lata życia
[edytuj]Po wojnie Fineas starał się zachować pozory zwycięstwa w swojej klęsce w Chinach. W 1965 roku wycofał się z życia towarzyskiego na świecie. Zmarł 19 sierpnia 1971 w Volterze.
Rodzina
[edytuj]
16 lipca 1870 roku ożenił się z hiszpańską księżniczką Anną Burbońską. Aranżacja małżeństwa, mimo że się udała to małżonkowie nie byli sobie bliscy, prowadzili osobny tryb życia, rzadko spotykali się. Mieli jedynego syna: Kajfasza (ur. 1871). Dopiero w ostatnich latach życia Anny nastąpiła ogromna zmiana. Zbliżyli się do siebie, okazywali sobie czułość. Podkreślano, że gdyby Fineas miał więcej czasu to jego małżeństwo byłoby znacznie szczęśliwsze.
Kalendarium
[edytuj]| Poprzednik Łukasz Nigellus Volturi |
Wielki Mistrz rodu Volturi 1919-1971 |
Następca Kajfasz Volturi |
| Poprzednik Nigellus Volturi |
Gubernator Volteru 1869 |
Następca Marinus Cresco |
| Poprzednik Pius Ancelotti |
Ambasador Volturi w Wielkiej Brytanii 1872-1877 |
Następca Łukasz Volturi |
| Poprzednik Fineas Koniecpolski |
Wielki Sędzia Volteru 1889-1903 |
Następca Łukasz Volturi |
| Poprzednik Fryderyk von Würtemberg |
Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów 1905-1926 |
Następca John Washington |
Zobacz też
[edytuj]Przypisy
[edytuj]- ↑ Zrobili to przez Brytyjską ambasadę, ponieważ Volturi odmawiali utrzymywania stosunków dyplomatycznych ze względu na charakter uzyskania niepodległości