Przejdź do zawartości

Daniel Black

Z Ethenor

Daniel Fineas Syriusz Septimus Black - (ur. 31 grudnia 1945 roku w Volterze) czarodziej czystej krwi, jedyny syn Samona Black (1899-2017) i Lidii Flory (ur. 1915), volterowski polityk włosko-angielskiego pochodzenia, były Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów i Gubernator Volteru. Jeden z najbliższych współpracowników Marceli Volturi (1898-2016), zwolennik demokratyzacji życia politycznego miasta. Od 2017 roku Senior Rodu Blacków. Od 5 stycznia 2026 roku pełni funkcję Dyrektora Gregoriany

Wczesne dzieciństwo

[edytuj]

Daniel jest najmłodszym z rodzeństwa. Ma dwie starsze siostry - Amalię (ur. 1942) amerykańską profesorkę prawa i członkinię Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów i Inezę Potter (ur. 1944) brytyjską profesorkę chemii. Urodził się w rezydencji swojej matki podczas balu noworocznego w czasie kłótni rodziców. Chłopiec od początku stanowił kardynalny element polityki mającej przynieść Blackom miejsce w Rzymskiej Radzie Arcyczystych Rodów Czystej Krwi. Daniel miał znać tylko język włoski i kulturę Półwyspu Apenińskiego. Lidia uważała, że rodzina męża nigdy nie zostanie uznana za Italską, ponieważ są zbyt za słabo związani z Volturi i z innymi rodzinami. Wynarodowieniu chłopa bardzo mocno sprzeciwiała się Ineza Volturi. Ciotka potajemnie dbała o angielską edukację bratanka. Wyszło to na jaw dopiero gdy Daniel skończył 5 lat. Samon otrzymał ogromną reprymendę od siostry za takie postępowanie. Wyjaśniła mu, że Blackowie musieliby jeszcze bardziej związać się z rodem Volturi. A także i co jest najważniejsze przestać być w jakimś stopniu uzależnionym finansowo od seniora Volturi. Blackowie musieliby przynajmniej potroić stan posiadanego złota, kupić atrakcyjne areały ziemi i mieć wpływ na krajową politykę rzymskiego rządu.

Poza zabawą chłopiec spędzał godziny nad książkami. Edukację magiczną rozpoczął mając już 10 lat. Rodzice wysłali go do Beauxbatons. W 1960 roku powrócił do Volteru. Rozczarował rodziców, ponieważ nie opanował poezji francuskiej, jednak bardzo znał sam język. Samon bardzo oponował gdy dowiedział się o zamiarze wyjazdu syna do Wielkiej Brytanii. Wkurzony Daniel postanowił więc studiował poza Italią. W 1963 roku rozpoczął studiowanie stosunków międzynarodowych w Wiedniu. Ukończył je z dobrym wynikiem cztery lat później

Habsburgowie

[edytuj]

W czasie gdy kończył studia trwały gorączkowe negocjacje Samona z Fineasem Volturi w sprawie ślubu Daniela z Esme Volturi. Sam zainteresowany nie przejmował się planami ojca. Dla niego nie liczyła się przyszła pozycja Blacków w Italii. Chciał być po prostu sobą. Natomiast Fineas uważał, że to nic nie przyniesie dobrego dla Volturi, a jeszcze bardziej pobudzi aspiracje Samona. Daniel od 1968 roku pracował dla arcyksięcia Ottona Habsursko-Lotaryńskiego, syna ostatniego cesarza Austro-Węgier. Odpowiadał za magiczną część rodziny zbierając jej dane. W czasie pracy poznał Emilię von Falkenberg. W dniu 4 sierpnia 1969 roku ożenili się w Monachium. Świadkiem Daniela był tytularny cesarz. Przyjaźnie zawiązane w Bawarii służyły Danielowi od zawsze. Nie tylko to byli arystokraci krwi cesarskiej i królewskiej, ale także osoby powiązane z III Rzeszą. Działał w porozumieniu z rodziną Quandt. Przewiózł dzieła sztuki skonfiskowane Goebbelsom po wojnie do Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu otrzymał ogromny zastrzyk pieniędzy. Oficjalnie był pracownikiem Ottona do 1975 roku. Do tego czasu działał wśród notabli Volteru propagując ideę powrotu cesarza na tron Austrii. Wyniki jego starań były nikłe, natomiast pretendent do tronu stał się bardziej rozpoznawalny. Ojciec uważał, że od czasu ślubu syna z Niemką jego wcześniejsze wysiłki zostały praktycznie przekreślone. Nigdy nie zaakceptował Emilii, a ta nigdy o to nie zabiegała.

Ministerstwo Magii Italii

[edytuj]

Na początku grudnia 1975 roku Minister Magii Italii Ferdynand Volturi powierzył mu misję obserwacji działalności wampirów w Wenecji. Po siedmiu miesiącach meldował o niskiej aktywności, chociaż niepokoił go fakt aktywności rządu. Zarejestrował kilka incydentów. Po krótkiej przerwie wysłano go na Sycylię. Jego zadaniem było usunięcie zagrożenia odradzającej się magicznej mafii. Za przyzwoleniem Kajfasza Volturi zabił przywódcę, a jego współpracowników doprowadził przed obliczem sądu. W 1980 roku został oficjalnie pracownikiem Departamentu Spraw Wewnętrznych. Jego kariera w zasadzie stała w miejscu. Choć Daniel sumiennie wykonywał swoje obowiązki, ale dla przełożonych to było zbyt mało, aby powierzyć mu stanowiska kierownicze. Do jego najważniejszych zadań było wprowadzenie w życie ustawy o przyjęciu polskich magicznych uchodźców. Zorganizował ośrodki w Rzymie (23 punkty), Wenecji (10), Neapolu (9) i Volterze (88). Daniel do końca 1983 roku odpowiadał za ich wyżywienie, pracę i bezpieczeństwo. Usilnie starał się by nie zaburzało to życia społecznego miejscowej ludności. Uchodźcy zapamiętali go jako bardzo dobrego, ale surowego gospodarza. Większość z nich potem wróciła do Polski.

Światowa Konfederacja Czarodziejów

[edytuj]

W dniu 1 stycznia 1990 roku został zatrudniony przez Jana Koniecpolskiego jako jeden z sekretarzy prezydenta Konfederacji. Odpowiadał za sprawy kontaktów z Volterem. Z początku nie widziano w nim kandydata na następcę Koniecpolskiego. Był to po prostu nieznany urzędnik na świecie. Część czarodziejów widziała nawet Samona jako przewodniczącego, ale sam zainteresowany zasłaniał się już podeszłym wiekiem. Daniel od lutego 1993 roku pełnił funkcję pierwszego zastępcy Koniecpolskiego. Gdy włodarze świata magicznego zastanawiali się jak zagłosują na wyborach Samon Black postanowił zagrać całym swoim autorytetem aby to Black wygrał elekcję. Tym razem syn go w pełni spierał. Uświadomił sobie, że mimo dobrego pochodzenia i świetnych umiejętności w zasadzie nic nie osiągnął. Kajfasz Volturi wyśmiał jego kandydaturę. Argumentował brak swojego poparcia, że Blackowie nie są członkiem Rzymskiej Rady Arcyczystych Rodów Czystej krwi i słabo związani z Italią. Samon i Daniel postanowili powalczyć. Przygotowali pismo dotyczące genealogii rodu. W między czasie lider opozycji Evarist Xan rozpoczął starania o nominację. Wobec takiego obrotu sprawy Kajfasz postanowił postawić na Daniela. Wiedział, że Black będzie wykonywał to co zechcą Volturi. Jego kampania wyborcza wystartowała bardzo późno bo zaledwie na cztery miesięcy przed elekcją. Większość delegatów chciała zachować neutralność, jednak ambasadorowie rodu również agitowali wśród czarodziejów na całym świecie. Przewodnicząca Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów Catherina Addams wbrew swojej krajowej tradycji poparła Daniela. Liczyła, że dzięki swojemu młodemu wiekowi przyniesie odnowę organizacji. Elekcja miała miejsce w dniach 26-30 listopada 1993 roku. Daniel otrzymał 78% głosów.

Zanim objął funkcję doszło do utarczek. Evarist zażądał ponownego liczenia głosów. Uważał, że kilka z nich uznano bezprawnie za nieważne. Faktycznie miał rację. Część delegatów zaproponowała ponowne przeprowadzenie głosowania. Daniel nie miał nic przeciwko temu, natomiast Jan Koniecpolski uznawał to za przejaw braku dorosłości politycznej Xana. Ostatniego dnia elekcji znalazła się grupka państw, która zablokowała ich zamknięcie. Głośno zażądali nowych wyborów. Jan Koniecpolski wobec takiej sytuacji zwrócił się do Wielkiego Sądu Volteru o decyzję czy elekcja jest ważna. W dniu 23 grudnia Kajfasz Volturi uznał, że głosowanie z dnia 27 listopada mimo nieprawidłowości nie wpłynęło na jego ostateczny wynik. Daniel 14 dni później objął funkcję Przewodniczącego Konfederacji Czarodziejów.

Pierwsza kadencja (1994-2001) miała niezbyt spokojny charakter. Black wzywał przede wszystkim państwa arabskie do pełnego poszanowania praw czarodziejów. Nie skończyło się to tylko na samych wezwaniach. Dzięki espianom uwolnił wielu skazanych za czary. Usprawiedliwiał też ataki na islamskie osady przez magicznych terrorystów w Egipcie jako akt zemsty za inne zbrodnie. W 1997 roku delegacje państw afrykańskich chciały usunąć go z urzędu. Na przeciw im stanął Kajfasz Volturi żądając poszanowania praw magii w krajach gdzie jest zakazana. Sprzeciw Volturi uciął jakąkolwiek dyskusję na temat dymisji. Daniel Black specjalnie ukrywał informacje na temat bojówek atakujących islamskie osady na północy. Chciał, aby muzułmanie czuli się zagrożeni. Zmienił podejście do sprawy dopiero pod koniec 1999 roku. Reginald Stampfl jako przedstawiciel amerykańskich czarodziejów uznał, że terroryzm nie może być sztandarem Konfederacji. Daniel odbył z nim serie spotkań. Po nich przestał brylować w mediach. Skupił się na wygraniu kolejnej elekcji. Zadanie okazało się bardzo trudne. Volturi patrzyli na jego kandydaturę z niechęcią. Daniel, aby zdobyć przychylność Kajfasza doprowadził do sprzedaży mu pakietu kontrolnego jednej z kopalń złota w RPA za bardzo preferencyjną cenę. Amerykanie otrzymali prawo do torturowania więźniów za pomocą Cruciatus. O wyborczym zwycięstwie Daniel nie może mówić w optymistycznym tonie. Jego kontrkandydat pochodzi z Tunezji. Przedstawił plan wypłat odszkodowań dla muzułmanów za magiczne zamachy nie wspominając o sytuacji analogicznej. Daniel publicznie przyznał, że należy wspierać legalne działania czarodziejów na rzecz równouprawnienia i prawa do samostanowienia. Druga kadencja (2001-2008) była praktycznie niezauważalna. Daniel negocjował, starał się wypracować kompromisy. Tym dłużej pełnił swoją funkcję, tym co raz więcej czarodziejów mówiło o zmianie przewodniczącego. Dzięki Albusowi Cullen i jego atakowi na Łukasza Volturi jego pozycja uległa wzmocnieniu. Kryzys patrialny budził ogromny niepokój. Nie wiadomo było czy nie skończy się to wojną domową w rodzie Volturi. Daniel przyjechał do Volteru i namawiał Kajfasza do złagodzenia tonu wobec potomka. Argumentował to, że senior straci w oczach świata. Gdy Albus Cullen zginął to jako jeden z pierwszych światowych przywódców pogratulował Łukaszowi wielkiego zwycięstwa. Przewodniczący Konfederacji uczestniczył w debacie nad wykonaniem wyroku śmierci na Łukaszu Volturi. Opowiadał się za pełną rehabilitacją. Pięć tygodni później wygrał elekcję. Choć kadencja mijała dopiero w 2015 roku, to Daniel postanowił ustąpić miejsce znacznie potężniejszemu graczowi. Następcą został Adam Volturi. Zaprzysiężono go 31 lipca 2011 roku

Gubernatorat Volteru

[edytuj]

Daniel po rezygnacji oczekiwał rekompensaty. Oficjalnie przebywał na wakacjach w Londynie. W kuluarach rozmawiał z Marcelim Volturi o stanowisku jakie mógłby pełnić. Proponowano mu funkcje ambasadorskie, jednak ten odmawiał. Daniel zaproponował dwa urzędy, które go interesują – Gubernator Volteru i Wielki Sędzia Volteru. Oczywiście oba były zajęte. Emma Karoling (1904-2024) zarządzała administracją miasta od 1991. Łukasz Volturi stał na czele sądownictwa magicznego od 2010 roku. Marceli Volturi wykluczył ewentualną dymisję Wielkiego Sędziego. Natomiast zapewnił, że Daniel zostanie mianowany następcą Emmy Karoling gdy ta odejdzie na emeryturę. Black powrócił do Volteru w połowie listopada 2011 roku. W dniu 9 grudniu objął urząd wicegubernatora. Pół roku później został gubernatorem. W czasie wprowadzania reform ustrojowych poparł działania Łukasza Volturi. Z jednej strony liczył na objęcie przewodnictwem Rady Volteru, a dzięki temu złoży oficjalny akces do Rzymskiej Rady Arcyczystych Rodów Czystej Krwi. Plan nie udał się, ale pozostał na urzędzie. Podczas obrad stawał zawsze po stronie Volturi. Do jego zadań należała implementacja uchwalonych i zatwierdzonych uchwał.

Gdy Ferdynand Volturi został nowym seniorem po śmierci swojego ojca nastąpiły ciężkie czasy dla Daniela. Co raz częściej kłócił się ze swoim przełożonym. Ograniczono mu swobodną interpretację zarządzeń Rady Volteru. Ferdynand wymagał, aby każde prawo było wdrążane według jego zaleceń. Daniel często próbował u innych wymóc zmianę stanowiska seniora. Nie mogło się to skończyć dobrze dla niego. Co raz częściej mówiono w kuluarach o zmianie gubernatora. Kryzys stawał się co raz bardziej wyraźny. W dniu 2 kwietnia 2017 roku Ferdynand mianował swojego kuzyna Brutusa Jana Volturi wicegubernatorem. Daniel nie podjął z nim walki. Starał się współpracować, aby jak najmniej stracić. W ten sposób chciał ominąć plan Ferdynanda by stopniowo odbierać mu władzę. Ostatecznie stracił urząd po śmierci ojca. Ten zmarł w dniu 2 sierpnia. Jeszcze w czasie pogrzebu, tydzień później, reprezentował gubernatorat. 10 sierpnia został zdymisjonowany.

Rzymska Rada Arcyczystych rodów Czystej krwi

[edytuj]

Daniel tak jak jego ojciec starał się utwierdzić swoją rodzinę jako jeden z głównych italskich rodów czystej krwi. Zadanie łatwe nie było mimo całkiem sporych koligacji z rodem Volturi. Samon i Daniel uważali, że skoro Koniecpolscy dali radę na początku XVI wieku wejść do polityki włoskiej z taką siłą, a potem dzięki małżeństwom z siostrami seniorów zostali członkiem Rzymskiej Rady Arcyczystych rodów Czystej Krwi, to Blackowie są w lepszej sytuacji materialnej niż polska „biedna” rodzina. Sprawa w rzeczywistości wyglądała zupełnie inaczej niż ją sobie malowano. Przede wszystkim Koniecpolscy zastąpili ród Ferro. Nie wyrzekali się swojego pochodzenia, a ich majątek pozwolił im na samodzielną egzystencję. Zarówno Fineas Volturi, jak i Kajfasz Volturi bardzo szanowali zaangażowanie Samona, ale nic nie mogli uzyskać więcej. Blackowie nie rozumieli, że są traktowani jako odświeżenie skostniałej sceny politycznej. Daniel w 2016 roku złożył oficjalne pismo do Rady z wnioskiem o przyjęcie w jej skład. Argumentował to z bliskimi koligacjami z rodem Volturi – Jego praprapradziadkiem po mieczu był Nigellus Volturi. Wskazał, że zarówno ze strony dziadka – Fineasa Nigellusa Black (1878-1981), jak i babcia Bellatriks Lestrange (1880-1935). Dalej wskazał na powinowactwa. Praciotka Ermena Black (1875-1990) była żoną Kajfasza Volturi – mieli jednego syna Marcelego. Siostra ojca Ineza Black została żoną Marcelego. Najstarszy syn Marcelego – Ferdynand Volturi ożenił się z Natalią Malfoy będącą córką ciotki Amalii Black. Równocześnie Abraxas Malfoy jest również praprawnukiem Nigellusa Volturi i Katarzyny Slitherin.

Daniel bardzo ośmieszył swoją rodzinę. Rada jednogłośnie odrzuciła wniosek. Wskazali, że pokrewieństwo z rodem Volturi to za mało. Blackowie nie są wrośnięci w Italię, czego przykładem był powrót Oriona do Zjednoczonego Królestwa czy praktyczny brak utrzymywania kontaktów z Italią przez wnuka Daniela Samona. Podkreślono ich wkład w rozwój dyplomacji Volteru, ale powtórzono, że jest to za mało, aby skład Rady poszerzono. Równocześnie ostro zareagowali na przykład rodu Koniecpolskich, którzy zostali członkami rady pod koniec XVII wieku. Wyjaśniono Danielowi, że formalnie zastąpili ród Ferro. Nieoficjalnie Ferdynand Volturi i Scypion Koniecpolski nie potrafili zrozumieć błędu Blacków. Brak cierpliwości spowodował ich upadek.

Rodzina

[edytuj]

Daniel i Emilia tworzą zgrane i szczęśliwe małżeństwo. Black został w pełni zaakceptowany przez niemiecką arystokrację. Specjalnie dla swojej małżonki nauczył się języka niemieckiego. Zamieszkali w rezydencji rodziny Flora. Zaadaptowali domek letniskowy na swoje potrzeby. Mieszkali tam do 1971 roku. Po narodzinach Oriona przeprowadzili się do rezydencji Blacków. Daniel chciał wychować syna w brytyjsko-italsko-niemieckiej kulturze. Chociaż język włoski był pierwszy, to już bez żadnych tajemnic chłopca uczono angielskiego. Po śmierci dziadka Fineasa Nigellusa Blacka często odwiedzał starą rodową rezydencję. Od 2012 roku mieszka jego wnuk wraz z rodziną.

Po śmierci ojca pogrzeb najpierw zorganizowano w Volterze. W dniu 16 sierpnia 2017 roku otworzono trumnę i wyjęto serce. Pochowano je w londyńskiej krypcie Blacków obok Fineasa Nigellusa Black i Bellatriks Lestrange.

Urzędy

[edytuj]
Poprzednik
Jan Koniecpolski 		Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów
1994-2011 		Następca
Adam Volturi

{{Władca |pop=Emma Karoling |urząd=Gubernator Volteru
2012-2017 |nast=Brutus Jan Volturi |} {{Władca |pop=Anna Chapman |urząd=Dyrektor Gregoriany
2026-2031 |nast=Urzęduje |}

Źródło: „https://www.ethenor.pl/index.php?title=Daniel_Black&oldid=444”