Amalia Black (1942)

Amalia Bellatriks Izabela Black - (20 kwietnia 1942 w Volterze) amerykańska czarodziejka czystej krwi pochodzenia brytyjsko-włoskiego, najstarsza córka volterowskiego polityka Samona Black i jego partnerki życiowej Lidii Flory, profesorka prawa, nauczycielka akademicka, po naturalizacji dzięki zmianom prawnym zasiada w Kongresie Czarodziejów. Należy do bardzo wpływowego skrzydła konserwatystów opowiadających się za pełnym zamknięciem statusu czystej krwi. Powszechnie Amerykanie uważają ją za propagatorkę polityki rodu Volturi. W 2023 roku wybrano ją Przewodniczącą Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów.

Wczesne życie

Amalia urodziła się jako najstarsza córka swoich rodziców. Po ojcu była praprawnuczką Nigellusa Volturi i Katarzyny Slitherin. Jej matka pochodziła z volterowskiej rodziny patrycjuszy. Edukację rozpoczęła w wieku siedmiu lat w szkole podstawowej dla czarodziejów. Po czterech latach wysłano ją do Hogwartu. Przydzielono ją do Slitherinu. Spędziła tam pięć lat (1953-1958). Realizowała program przyspieszony, specjalnie skomponowany dla uzdolnionych dzieci. Jedynym problemem jaki miała Amalia był język. Pomimo że od dzieciństwa uczyła się angielskiego to gdy tylko mogła używała włoskiego, którego uważała za narodowy. Denerwowało ją gdy ktoś jej wypominał italskie rysy twarzy. Przezywali ją pogardliwie Włoszką. Amalia po jakimś czasie przestała reagować na zaczepki uznając je za dziecinne wybryki. W 1966 roku otrzymała stypendium za najlepsze wyniki w nauce. Egzamin końcowy zdała w wieku 16 lat. Jej wynik ogólny wyniósł 97,9%. W Zjednoczonym Królestwie pozostała do początków września 1968 roku. Wyjeżdżając z Londynu zamknęła angielski rozdział w życiu.

Plany małżeństwa

Rodzice bardzo naciskali na Amalię, aby scementowała pozycję Blacków w Volterze poprzez małżeństwo z rodem patrycjuszy. Rodzina blisko współpracuje z rodem Volturi dopiero od dwóch pokoleń i nie może równać się na przykład z takimi Koniecpolskimi. Młoda kobieta nawet nie myślała o zamążpójściu. We własnej ocenie była przede wszystkim za młoda, a także bardzo chciała pójść na studia. Amalia nie kryła swojego sprzeciwu. Wyrażała go nawet przy Fineasie Volturi. Samon Black nie chciał słyszeć o jakimkolwiek sprzeciwie. Matka rozumiała ją, dlatego wspierała jej starania, aby decyzja mariażu została przełożona na za kilka lat. Nieoficjalnie Abraxas Volturi, syn Ferdynanda i Natalii Malfoy był najpoważniejszym kandydatem do ręki. Sami młodzi bardzo lubili się, ale nie wiadomo czy do takiego stopnia, aby zawrzeć związek małżeński. Dwór nie miał w zasadzie nic przeciwko temu. Z krytycznym głosem zgłosiła się tylko Ermena Black. Uważała, że wnuk i prabratanica są zbyt blisko spokrewnieni. A Volturi mogą mieć przez to kłopoty w postaci chorób. Wobec tego wysiłki Blacków skupiły się na młodszej linii rodu. A Musiano się spieszyć, ponieważ amerykańscy Waszyngtonowie również prowadzili negocjacje. Amalia poznała Kleopatriusza już w 1955 roku. On miał wówczas 18 lat, ona 13. Całkowicie zlekceważyli się, jednak przy ponownym spotkaniu doszło do skandalu. Ich matki nakryły młodych podczas uprawiania seksu. Volturi byli wściekli a Blackowie liczyli na ciążę. Amalia faktycznie zaszła. Przerażało ją możliwość zostania matką w wieku zaledwie 17 lat. Nikomu nic nie mówiąc usunęła ciążę. Kleopatriusz ostatecznie ożenił się z Elżbietą Washington.

W lipcu 1960 roku wymogła na rodzicach prawo do samodzielnego ożenku w odpowiednim czasie. Chciała być wówczas osobą wykształconą, która mogła polegać na umiejętnościach, a nie tylko na potężnym nazwisku. Zgodzili się tylko dlatego, że Ermena Black udzieliła jej otwartego poparcia.

Studia

Od września 1960 do marca 1961 roku chodziła na kursy przygotowujące do matury. Chciała studiować albo historię, albo prawo. Planowała zostać nauczycielką akademicką. Dzięki wysokim Wynikom egzaminu maturalnego mogła rozpocząć naukę na Uniwersytecie Bolońskim. Dostała się na historię. Po roku zrezygnowała. Uznała ten kierunek za totalną pomyłkę. Postanowiła wyjechać do najlepszych ośrodków akademickich na świecie. Stany Zjednoczone okazały się najlepszą decyzją życiową jaką podjęła. Zapewniło to niezależność osobistą - wychodziła gdzie chciała i z kim chciała. Swoje prywatne poglądy zachowywała dla siebie. Imprezowała nie tylko z czarodziejami czystej krwi czy też nie, ale i ze zwykłymi ludźmi. Kierowała samodzielnie swoimi zainteresowania. Porzuciła malarstwo na rzecz rzeźbienie. Pozostał jednak jeden problem - pozostała pośrednio zależna od rodzicó, bo wysyłali jej pieniądze na akademik. W październiku 1962 roku rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Harvardzkim. Dla Amalii minęły czasy kiedy naśmiewano się z języka angielskiego z włoskim akcentem. Kobieta dzięki dodatkowym lekcjom udoskonaliła wymowę. Na kampusie podziwiano ją za ogromną urodę i wyniki w nauce. Bez problemu zdawała nawet te najcięższe przedmioty. W 1963 roku dzięki dziadkowi Fineasowi częściowo uzależniła się finansowo od rodziców. Co miesiąc wypłacano jej 1200 funtów. Pokrywało to koszty utrzymania. Oszczędności odkładała na opłacenie studiów.

Do Italii wróciła na wakacje 1966 roku. Bardzo długo nie widziała swoich krewnych. Ojciec miał już pierwsze siwe włosy, siostra Ineza prężnie działała w życiu towarzyskim Volteru. Najmłodszy z rodzeństwa Daniel również studiował. Była to jej ostatnia wizyta na wiele lat. Amalia pokłóciła się z rodzicami o kwestię małżeństwa. Nie chciała wyjść za mąż bez miłości. Odrzuciła wszystkich kandydatów także z innego powodu. Nie dorastali do jej poziomu intelektualnego.

W 1968 roku uzyskała stopnień naukowy magistry nauk prawnych. Następnie rozpoczęła pięcioletnie studia doktoranckie na dotychczasowej uczelni. Równocześnie została zatrudniona tam jako asystentka Paulusa Collinsa. W 1973 roku uzyskała stopień doktorski. Dzięki temu, że jej mentor został wybrany na 43. Przewodniczącego Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów zastąpiła go w katedrze prawa stanowego.

Kariera akademicka

Amalia zdobyła uznanie środowiska czarodziejów dzięki swojej konserwatywnej postawie i ciężkiej pracy. Uważała, że należy zachować czystość krwi choćby poprzez sprowadzenie imigrantów z Europy. Wskazała tereny anglosaskie jako najlepsze, potem pozostałe kraje europejskie. Spotkało się to z ogromną dezaprobatą uczelni, która kilkukrotnie upominała ją za działalność niezwiązaną z Harvardem. W zaledwie po trzech latach pracy w katedrze stanęła na jej czele. Przez okres jej krótkiej kadencji (1982-1984) opanowała bałagan administracyjny trwający od początku lat 60. Następnie awansowała na prodziekana wydziału ds. ogólnych. W 1985 roku uzyskała habilitację. Otworzyło jej to drogę do wyboru na dziekana. Była pierwszą czarodziejką, która pełniła tę funkcję. Urząd pełniła do 1990 roku. Amalia co raz częściej występowała w roli polityka, mimo sprzeciwu Alma Mater. Prace naukowe często poświęcała palącym zagadnieniom. W pracy pt. "The American Nazi Chairman of Wizards" (1979) skrytykowała ponowny wybór Lothara Wolfa w 1964 roku. Udowadniała, że przez ten błąd społeczność czarodziejów musiała walczyć o swoje prawa z rządem federalnym, jak również ze stanowymi. Pomogły temu na pewno powszechne protesty i naciski społeczności żydowskiej. Nie zapomnieli mu przedwojennej kampanii nawołującej do wymordowania Żydów z pomocą Adolfa Hitlera. Przedstawiła poszczególne ustawodawstwa rządu federalnego w zakresie kontroli czarodziejów. Osoby będące wyznawcami ideologii nazistowskiej lub też powiązane z nimi, choćby w pośredni sposób podlegają kontroli przez FBI. W 1966 roku Żydzi doprowadzili do zakazania faszyzmu niemieckiego w Kongresie Czarodziejów. Amalia uważała, że w przyszłości może to posłużyć jako kazus do kolejnych ograniczeń w ramach tradycji prawnej. Podkreśliła, że nie jest przeciwna zdelegalizowania nazizmu, ale odgórnemu narzucania. Publikacja spotkała się z powszechnym potępieniem Żydów, a także władz federalnych. Próbowano nawet wymusić na uniwersytecie jej zwolnienie. Protesty czarodziejów i Fineasa Volturi zapobiegło temu. W 1983 roku wydała "Zasady czystości krwi względem prawa w Stanach Zjednoczonych i Europie" gdzie porównała same definicje pojęcia czystości krwi. Podkreśliła wspólny rozwój aż do wojny secesyjnej. Amerykanie jednak zdecydowanie bardziej rygorystycznie przestrzegali małżeństw tylko pomiędzy czarodziejami niż europejscy pobratymcy. Wynikało to z hermetyczności grupy chcącej najpierw wzmocnić siebie wewnętrzne względem władz federalnych. Pomimo negatywnego stosunku do rodu Volturi, to przedstawiano ich jako wzór cnót. W prawie amerykańskim dopiero na początku XX wieku podjęto próbę skodyfikowania norm, podobnie jak w Europie, uważano za pogwałcenie swobodnej interpretacji kazusów. Amerykanie łatwo złamali opór dzięki udanej kampanii w stanach. Kodyfikacja nastąpiła ostatecznie w 1911 roku, ale jako zwykłe prawo a nie jak dotąd zakładano w formie ustawy konstytucyjnej. Ratyfikacja trwała aż do 1944 roku. Za wzór stawiała volterowski Dekret o czystości krwi z 1931 roku. W jej ocenia przepisy powinny być odgórnie narzucone. Różnica miała polegać jedynie na ich bardziej liberalnym podejściu do kwestii czystości krwi. W dalszej części pracy skupiła się na tym komu najbardziej odpowiada zachowania jak najbardziej ostrych regulacji. Wskazała na najbogatsze rodziny. Mogą prowadzić politykę wykluczenia w imię zachowania jedności swoich majątków. Ważną część pozostaje też przyrost naturalny. Duża liczba potomków zabezpiecza przyszłość rodu. Wykształcenie grało mniejszą rolę, jednak licząc od końca lat 40. XX wieku trend uległ zmianie. Zrozumiano, że przewaga nie może być tylko w jednej części świata, ale też w tej niemagicznej. Nie realizują się politycznie po drugiej strony barykady, ale ich działania zostały skupione na gospodarce. Niewątpliwie ta książka pokazywała sposób funkcjonowania elity czarodziejów, sposób jej myślenia. Recenzenci zauważyli pochodzenie samej Amalii. Była spowinowacona z najważniejszymi rodami w Wielkiej Brytanii i spokrewniona z samym rodem Volturi. W samej książce nie ma nawiązania do spraw prywatnych autorki, jednak recenzenci, a potem krytycy uważali, że wręcz przeciwnie. Amalia miała zamieścić tam przykłady polityki rodu Blacków i Volturi. Nigdy to nie zostało potwierdzone.

Kariera polityczna

Gdy jej mentor Paulus Collins odchodził do świata polityki Amalii jeszcze nie wiedziała czy pójdzie podobną drogę. W rodzinie mówili, że pomimo wyjazdu pozostała w niej żądza władzy. Również wielu amerykańskich czarodziejów widziało w niej świetną polityczkę. Ku karierze politycznej zmierzała odkąd rozpoczęła pracę na uniwersytecie. Utrzymywała serdeczne stosunki ze swoim mentorem, to dzięki niemu poznała wiele ważnych osobistości. Powszechnie uważano ją za łączniczkę z rodziną w Volterze. Sam Volter również wyrażał swoje zainteresowanie by wykorzystać ją do rozszerzenia swoich wpływów politycznych. Tymczasem amerykańskie prawa stanowe nie zezwalały imigrantom na zasiadanie w Kongresie Czarodziejów. W latach 1938-1944 zakazano przyjmować na listy wyborcze nie "rdzennych magów", a wszystkie osoby urodzone do po 1 stycznia 1919 roku poza granicami Stanów Zjednoczonych traciły bierne prawo wyborcze. Amalia wraz z grupką prawników z Harvardu rozpoczęli pracę mające na celu zmianę stanu rzeczy. Przede wszystkim nie chcieli, aby poprawka konstytucyjna byłaby odrzucona przez zbyt liberalne nastawienie. Nowe przepisy byłyby zdecydowanie ostrzejsze niż federalne prawo imigracyjne. Do prac przygotowawczych przystąpiono w 1993 roku. Po pięciu latach rozpoczęto kampanię na rzecz jej przyjęcia. Twarzą projektu została Amalia Black. Tym razem nie unikano kwestii pochodzenia głównej autorki. Po raz pierwszy pojawiły się artykuły dotyczące historii rodu Blacków i ich związków z Volturi. Przez trzynaście miesięcy Amalia podróżowała po stanach na wiecach wyborczych. Publiczność oceniała ją pozytywnie. Była solidnie przygotowana na pytania. Ludzie pytali ją na jakich warunkach czarodzieje-imigranci mają mieć prawa wyborcze. Amalii stwierdziła wprost, że takie osoby muszą udowodnić swoją czystość krwi zarówno po mieczu, jak i po kądzieli do trzeciego pokolenia wstecz. W San Francisco doszło na tym tle do skandalu, ponieważ jeden z uczestników spotkania zażądał od niej by opowiedziała czym zajmują się jej krwi i przodkowie. Pani profesor podjęła rękawicę. Opis zrobił na kilkutysięcznej widowni ogromne wrażenie. Zaczęła od rodzeństwa. Siostra Ineza jest pracownikiem ambasady rodu Volturi w Londynie, brat Daniel od 1994 roku jest Prezydentem Światowej Konfederacji Czarodziejów na co zareagowali pomrukiem podziwu. Następnie przeszła do rodziców. Zaznaczyła, że nie są małżeństwem, ale potomstwo jest powszechnie uznawane za legalne. Jej ojciec od najmłodszych lat jest związany z dworem panującym i dyrektorem departamentu Ministerstwa Magii Italii. Matka Lidia Flora jest lingwistką.

Kampania zakończyła się pełnym sukcesem, a Kongres przyjął poprawkę prawie jednomyślnie. W 2003 roku wybrano ją z Nowego Jorku. Od tamtej pory uważana jest za łączniczkę z Volturi. Wielu też magicznych kongresmenów uważało Amalię za agentkę obcych. Dopiero gdy odmówiła Marcelemu Volturi zostania ambasadorką w Waszyngtonie zaczęto zmieniać o niej zdanie. Sama pani kongreswoman była bardzo aktywną polityczką. To dzięki niej ujednolicono przepisy prawne dotyczące używania zaklęć zastrzeżonych. Jak pisała Amalia "W jednym stanie zaklęcie można użyć tylko w sytuacjach restrykcyjnych a w drugim według widzimisię. Cały świat ujednolicił tę kwestię już ponad 100 lat. Stany Zjednoczone muszą zachować się podobnie, aby przestępcy nie mogli wykorzystać dziury prawnej". Od 2013 roku przewodniczy Komisji Dyscyplinarnej. Z roku na rok zdobywała co raz większa popularność. Stała się wręcz symbolem oporu wobec prezydenta Stanów Zjednczonych, które podejmował próby osłabienia czarodziejskiej administracji.

W dniu 1 lipca 2023 roku wybrano ją Przewodniczącą Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów na czteroletnią kadencję.

Życie prywatne

Amalia przez wiele lat wzbraniała się przed zamążpójściem, co nie oznaczało, że stroniła od mężczyzn. W czasach studiów była w związku z kolegą z roku Archibaldem McKinleyem (1943-2015). Nawet ogłoszono ich zaręczyny, jednak Amalia zerwała gdy dowiedziała się o jego homoseksualizmie. Urażona wyzwała go na pojedynek. Dzięki swoim umiejętnościom pokonała go. Już nigdy się nie zobaczyli. Po wielu latach związała się z Bernardem Addamsem (1928-2004), ale i ten związek uległ rozpadowi. Więcej nigdy nie próbowała się do nikogo zbliżyć, a adoratorów odprawiała z kwitkiem.