Arianna Volturi
Arianna Karolina Katarzyna Potter z rodu Volturi – (ur. w dniu 29 maja 1851 roku w Volterrze – zm. 19 listopada 1914 roku w Dolinie Godryka, Wielka Brytania) czarodziejka czystej krwi. Członkini rodu Volturi, która podobnie jak ojciec chorowała na Moria Volentas Magicae, w wyniku której straciła całą moc, a potem zmarła. Arianna nigdy nie pełniła żadnych funkcji rodowych. Świadomie wybrała życie na uboczu, co nie było łatwe, ponieważ wszyscy znali jej pochodzenie i oczekiwali podjęcia przez nią działalności na rzecz czarodziejów. Podobnie jak znaczna część członków rodziny związała się z przedstawicielem brytyjskiego rodu arystokratycznego w ramach poszerzania puli genowej.
Biografia
[edytuj]Arianna przyszła na świat jako trzecie dziecko i najstarsza córka Łukasza Nigellusa Volturi (1822-1919) i Karoliny Gryfindor (1824-1868). Poprzez ojca należała do głównej linii rodu. Urodziła się za panowania pradziadka Juliusza Volturi (1772-1883). Miała dwoje starszych braci – Fineasa (1848-1971) i Łukasza (1849-1945) i młodszą siostrę Doreę Karoling (1852-1955).
Rodzice poświęcali swoim dzieciom bardzo dużo czasu. Arianna była pogodnym, nieco rozszczypanym dzieckiem. Uwielbiała biegać, wspinać się po drzewach i grać w szachy. To ostatnie zainteresowanie było w zasadzie całym jej przeciwieństwem. W czasie gry potrafiła zachować nieskazitelny spokój. Średnio natomiast wykazywała zainteresowania magią. Obserwujący Ariannę podejrzewali, że jest nawet astegosem. To na całe szczęście okazały się być chybionymi prognozami. W wieku ośmiu lat przeszła erupcję mocy. Wyczerpała, jednak pokłady energii tytanów. Rodzice uważali, że to nie zdeterminuje jej przyszłości. Chociaż mieli nadzieję, że córka pójdzie w ślady większości członków rodziny i będzie z niej co najmniej dyplomatką. Najbardziej w tej sprawie naciskała Katarzyna Slitherin (1798-1906), aby Arianna jak uczyła się jak najwięcej języków obcych. Sama Arianna w wieku pięciu lat płynnie mówiła po angielsku. Rodzice ze sukcesem ochraniali ją przed niektórymi pomysłami wszechwładnej babki. Przede wszystkim w wieku jedenastu lat poszła do volterowskiej uczelni czarodziejskiej a nie do Hogwartu.
Nauka szła jej bardzo dobrze. Zbliżyła się matki, która co raz bardziej odchodziła w cień. Ogromną rolę miała w tym Katarzyna Slitherin. Nastolatka zaczęła pokazywać wrogość babce, a potem całej rodzinie Slitherinów. Arianna wywołała skandal, kiedy napisała pracę, w której udowadniała, że italskie rody stoją wyżej w hierarchii społecznej niż niektóre brytyjskie. Poniekąd wymieniała cechy typowe dla np. Malfoyów, Gauntów czy właśnie Slitherin – bezwzględna miłość do czystości krwi. Niechęć Arianny do Katarzyny Slitherin pogłębiła śmierć matki, kiedy miała zaledwie 17 lat. Chciała jak najszybciej opuścić Volter. Jako osoba pełnoletnia mogła tak zrobić, jednakże jej sytuacja nie była w pełni jasna. Zaczęto kojarzyć dla niej odpowiedniego mężczyznę. Jednym z kandydatów był polski książę pochodzący z królewskiej dynastii: Władysław Jagiellończyk (1841-1951). Polaka popierała również Katarzyna Slitherin. Chociaż oboje przypadli sobie do gustu, to jednak w opozycji do babki odrzuciła jego oświadczyny wywołując kolejny skandal. Juliusz volturi przestał patrzeć na potomknię łaskawych wzrokiem. Musiał wypłacić Jagiellonom niemałe odszkodowanie. Sprawa została załatwiona, ale pozostała kwestia zamążpójścia Arianny. A ta postanowiła upokorzyć Slitherinów. Plan by się nie udał gdyby nie jawne wsparcie ze strony Anny Chigi
Niespodziewanie wybór padł na Septimusa Abraxasa Potter (1851-1902). Ten krok spotkał się z zaskoczeniem dla wszystkich, wliczając to samego Pottera. Anna Chigi przekonała Juliusza Volturi do zatwierdzenia mariażu, co pozwoli zatrzymać rosnącą rolę rodu Slitherin w Italii. Sam Septimus nie był przekonany do tego małżeństwa. Uważał, że młoda dziewczyna z wielkiego królewskiego rodu po prostu go zdominuje. Przy pierwszym spotkaniu Arianna zrobiła dobre wrażenie na wszystkich. Miała na sobie piękną białą suknię całą wykonaną w koronki. Nosiła prosty diadem, który jeszcze bardziej rozjaśniał jej twarz. Wyglądała jak uśmiechnięty aniołek. Potterowie gościli również Gryfindorów. Na tym spotkaniu była cała najbliższa rodzina Arianny z wyłączeniem Katarzyny Slitherin, która ostentacyjnie zakończyła swoją podróż w Little Hangledon. Przyszłym narzeczonym pozwolono na chwile samotności. Septimus zmienił zdanie o Ariannie. Był wręcz zachwycony nią. Natomiast Ariannie nie podobało się, że przyszły narzeczony lubi zaglądać do alkoholu. Prawdopodobnie by do niczego nie doszło gdyby nie wtrąciła się w to babka. Wyczuwała rozterki dziewczyny i po cichu eksponowała Rudolfa Lestrange (1851-1940). Niecierpliwość Katarzyny Slitherin spowodowała, że Arianna „przyjęła” oświadczyny Pottera.
Na kilka miesięcy przed ślubem Volturi opublikowali drzewa genealogiczne przyszłych małżonków. Septimus miał starszego brata – Henryka (1849-1899). Jego rodzice to Kajusz (1824-1891) i Bellatriks Lestrange (1826-1900). Dziadkami po mieczu byli Arnold Potter (1799-1858) i Molly Prewett (1803-1899), natomiast po kądzieli Jan Lestrange (1801-1883) i Ermena Burke (1803-1899). Volter opublikował również wykaz dalszych pokoleń. Pradziadkami kolejno byli: Jakub Potter (1774-1826), Mortycja Potter (1775-1880), Artur Prewett (1779-1829), Kaliope Black (1781-1850), Celius Lestrange (1779-1849), Minerwa Potter (1781-1884), Fidiasz Burke (1778-1849) i Wiktoria Mazzarini (1781-1847). Oczywiście w porównaniu do przodków Arianny Volturi wywód przodków jej narzeczonego jest biedny. Nie mniej Juliusz Volturi zaakceptował cały bagaż jaki wnosił Septimus Abraxas Potter do rodu Volturi.
Arianna wyszła z Septimusa Abraxasa w dniu 16 maja 1872 roku w Volterze. Para zamieszkała w Dolinie Godryka. Posiadłość Potterów była okazała, ale zaniedbana. Szybko okazało się, że Arianna nudzi się daleko od domu. Sprowadziła z Italii swoje damy dworu do towarzystwa. Na koszt ojca nakazała wyremontować swoje apartamenty. Stosunki z mężem były oficjalne, ale nie pozbawione pozytywnych uczuć. Para doczekała się dwoje dzieci:
- Charlusa (12.07.1874 w Greenwich – 21.08.1914 w Londynie)
- Alexandra Potter (29.07.1875 w Greenwich – 29.07.2007 w Volterze)
Dbała o swoje potomstwo z ogromną należycie. Charlus rozczarowywał matkę, natomiast Alexandra wpadała się w rodzinę Volturi. Wychowanie dzieci przyniosło Ariannie cel w życiu, Swego czasu proponowano jej objecie funkcji wicedyrektora szkoły magii i czarodziejstwa w Hogwarcie. Zdecydowanie odmówiła. Uważała, że ma za niskie kompetencje do pełnienia tak ważnego urzędu bez odpowiedniego przygotowania.
W jednej kwestii pozostała niewzruszona – małżeństwa dzieci. Wyraziła ogromne niezadowolenie gdy jedyny syn przyznał się do homoseksualizmu. Zmusiła go do małżeństwa z kuzynką pierwszego stopnia Xeną Potter (1876-1971). To była jedna z nielicznych kwestii, z którymi zgadzała się z babką. Katarzyna Slitherin uważała, że powinnością potomków rodu Volturi jest płodzenie kolejnych pokoleń. Arianna po 1883 roku przestała aż tak często odwiedzać Volter. Po śmierci Juliusza Volturi Księżną-małżonką została Katarzyna Slitherin. Arianna po prostu nie mogła znieść przedstawicielkę rodu węża jako swojego suzerena.
W 1902 roku dosyć niespodziewanie zmarł jej mąż. Potterowie od kilku pokoleń nie dożywali zbyt późnego wieku. Septimus Abraxas Potter odszedł z tego świata mając 51 lat. Arianna nareszcie poczuła się wolna. Mogła wrócić do Volteru, jednak nie chciała podlegać babce. Nie cierpiała Doliny Godryka. Dla niej była to mieścina, która nie zasługiwała na zbyt wiele uwagi. Życie wdowy nałożyło również na nią pewne ograniczenia. Ludzie byli bardzo oburzeni gdy zakładała inną suknie niż czarną. Wymagali wręcz, aby siedziała cały czas w domu. Odmawiano jej kontaktów społecznych. O wszystko obwiniała Katarzynę Slitherin. Sama Księżna-małżonka nie była zaskoczona faktem zachowania się tej społeczności. Ona również uważała Dolinę Godryka za miejsce ultrakonserwatywne. Arianna za nic miała dotychczasowe zasady społeczne. Po prostu wychodziła z domu ubrana tak jak chciała. Na jednym z wieców jasno stwierdziła, że jako Volturi to ona ustala sobie zasady. Gdy tłum postanowił ukarać ją w końcu ta rzuciła potężne zaklęcia tarczy odbijając przeróżne przedmioty. Zauważyła wówczas, że coś dzieje się dziwnego z jej mocami magicznymi. Wydawały się znacznie słabsze niż dotychczas. Aby sprawdzić swoje podejrzenia wróciła do stolicy czarodziejów. Tam po wielomiesięcznych badaniach ustalono, że choruje na Moria Volentas Magicae. Niestety ta choroba dla czarodzieja to powolny wyrok śmierci. Magiczne moce słaby aż do jej zniknięcia, a wtedy w krótkim odstępie czasowym następował zgon. Arianna piła codziennie eliksiry wzmacniające. W 1911 roku dostała pierwszych krwotoków. Ponownie wróciła do Volteru. Zdiagnozowano u niej nowotwór płuc.
Do maja 1914 roku przebywała w królewskim szpitalu w Volterze. Próbowano ją ratować za wszelką cenę, nawet kosztem utraty mocy. Wraz z rozwojem choroby pogodziła się z rodziną. Bracia Fineas i Łukasz poświęcali jej czas jak tylko pozwalały na to obowiązki. Nie krytykowali wyborów siostry. Pomagali Ariannie jak tylko mogli. Robili to też znacznie z poczucia winy. Nie mogli pomóc matce zanim to zmarła. Wsparcie rodziny na pewno pomogło kobiecie walczyć o swoje zdrowie. Siostra Dorea pozostała we Francji zbytnio W grudniu 1913 roku lekarze stwierdzili, że terapia eliksirami zwalczyła nowotwór, jednak kosztem utraty większości mocy.
Swoje ostatni dni postanowiła spędzić w Wielkiej Brytanii, z daleka od volterowskiego zgiełku. Zmarła w dniu 19 listopada 1914 roku. Dziesięć dni później spoczęła w Volterze.