Wilhelm Koniecpolski

Wilhelm Koniecpolski

Informacje biograficzne
Data urodzenia	11 grudnia 1889 w Volterze
Data śmierci	17 stycznia 2012 w Volterze
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)
Pseudonim(y)
Płeć	M
Kolor oczu	niebieskie
Kolor włosów	Czarne
Rodzina	Koniecpolscy Janos Koniecpolski (wnuk) Maria von Schwarzenberg (synowa) Scypion Koniecpolski (syn) Klara Koniecpolska (córka Carmina Ballard (pierwsza żona) Ludwika Del Piero (druga żona) Plutarch Koniecpolski (stryj) Piotr Koniecpolski (ojciec) Karolina Potocka (matka)
Różdżka	25 cm, włókno smoczego serca
Zawód	Ambasador Volturi w: Japonii Grecji Chinach

Wilhelm Koniecpolski - (11 grudnia 1889 w Volterze-17 stycznia 2012 w Volterze) Czarodziej czystej krwi, syn Piotra Koniecpolskiego i Karoliny Potockiej. Dyplomata Volteru, wieloletni ambasador w Chinach do czasu wybuchu wojny Volturi-Chiny.

Dzieciństwo

Plik:Herbkoniecpolskich.png

Herb Koniecpolskich

Wilhelm urodził się w Volterze, jako syn dyplomaty i potomek rodu Volturi. Od małego dziecka przejawiał zainteresowanie historią magii i Volteru. Przez pierwsze 10 lat życia wychowywał się w europejskiej dzielnicy Pekinu. W latach 1900-1908 uczęszczał do Durmstrangu. W szkole mimo świetnego przygotowania nie osiągał dobrych wyników, ponieważ czuł się tłamszony przez program nauczania. Jego ulubiony nauczyciel skierował go na zainteresowania eliksirami, w których został najlepszy w szkole. Egzaminy końcowe zdał na ocenę celującą, dzięki wielu godzinom uczenia się z kolegami.

Nauka

Wilhelm nie wrócił do rodziców w Pekinie tak jak przewidywali. Zamiast tego udał się w podróż edukacyjną. W latach 1908-1911 badał zwoje zgromadzone przez egipskich Volturi w Aleksandrii. Tematem poszukiwań były początki rodu od czasów Sumeru do 30 roku n.e. We swoich wnioskach stwierdził, że Volturi są starym rodem pamiętającym czasy faraona Nemesa/Narmera, ale obecnie jest znanych więcej legend niż prawdy, co utrudniało śledztwo.

W 1912 roku odwiedził Warszawę, ówcześnie należącą do Rosji. Chciał zobaczyć dawne miejsca, w których przebywali jego przodkowie przed wiekami. Dzięki swojemu nazwisku mógł zwiedzić cały zamek królewski, tym samym spełnił swoje wielkie marzenie z lat dzieciństwa. Podczas pobytu kupił kopię szkicu włóczni króla Zygmunta Starego, która jak okazało się, że należała do pierwszych duplikatów, bo z 1601 roku. Rysunek został zwrócony Polsce przez syna Wilhelma Scypiona Koniecpolskiego w dniu 1 sierpnia 2013 roku. Na prośbę Łukasza Nigellusa Volturi zakończył podróż.

Dyplomacja

W 1913 roku dołączył zgodnie z wolą Volturi do swojego ojca w Chinach. Do czasu jego dymisji sześć lat później zajmował się przede wszystkim życiem dworskim ambasady. W wieku 30. lat został przeniesiony do Aten, gdzie do 1925 roku był ambasadorem rodu. Misja dyplomatyczna wśród Hellenów okazało się dla niego stratą czasu, ponieważ ludność była tak biedna, że nie było co robić. Dla zabicia tylu wolnych dni zwiedził niemal wszystkie zabytki kraju. Wszystko to kosztowało skarb rodu aż 120 tysięcy Złotych. Jego osobista biblioteka liczyła wówczas aż 10 tysięcy woluminów, którą przekazał greckim bibliotekom.

Wilhelm biegle władał zarówno językiem nowogreckim, jak i klasycznym greckim.

W odpowiedzi na jego wielokrotne prośby Fineas Volturi skierował go do Japonii, najpierw jako asystent ambasadora, a od 1927 roku ambasador. Jego misja była skupiona przede wszystkim na zapewnienie czarodziejom europejskiego pochodzenia względnie przystępne prawa w konserwatywnym kraju. Chodziło przede wszystkim o zapewnienie możliwości przemieszczania się po Japonii bez cesarskiego asystenta. W dniu 20 stycznia 1933 roku podpisano stosowną umowę w tej sprawie.

Chiny

W następnym roku zastąpił Xenę Potter na urzędzie ambasadora Volturi w Chinach. Jego głównym zadaniem było pilnowanie, aby respektowano umowę bilateralną z 1900 roku; traktat został zawarty jeszcze za cesarstwa i obawiano się unieważnienia go, ponieważ ród reprezentował wszystkich czarodziejów na terenie Państwa Środka ograniczając suwerenne prawa kraju. Od początku urzędowania Wilhelma rozwijała się działalność espianów, którzy zbierali informacje o ruchach zarówno komunistów, jak i strony rządowej. Miało to zapewnić ochronę interesów rodu w tym regionie, co częściowo osiągnięto; za kolejne koncesje dla rodu ujawniano, co robi druga strona. W czasie wojny japońsko-chińskiej musiał wyjechał z Chin do Volteru pełniąc nadal swój urząd na miejscu. Do kraju wrócił dopiero w 1951, dwa lata po proklamowaniu Chińskiej Republiki Ludowej.

W latach 1951-60 można zauważyć co raz bardziej zaostrzający się konflikt na linii Pekin-Volter. Głównymi powodami było brak uznania rządu ChRL i status czarodziejów, których określano jako niebezpiecznych dla państwa i ustroju. W 1954 roku dokonano pierwszej akcji przeciwko espianom oskarżonych o szpiegostwo. Wilhelm próbował załagodzić sytuację, ale zagrożono mu wydaleniem z kraju. Dochodziło do co raz to poważniejszych incydentów pod budynkiem ambasady; rzucano w niego krowim łajnem, świńskimi uszami czy transparentami. W 1957 roku poprosił o przeniesienie na inną placówkę; argumentował to, że jego osoba sama w sobie mogła spowodować zaostrzenie bilateralnych stosunków, ale też zaznaczył o możliwości zerwania stosunków dyplomatycznych nawet w razie jego odwołania. Fineas Volturi odmówił i nakazał spróbować zmienić coś w polityce Volturi w Chinach.

W 1959 roku z inicjatywy Wilhelma Espianie rozpoczęli gromadzenie informacji na temat pozycji komunistów w państwie. W przeciągu kilkunastu miesięcy zgromadzono blisko 400 tomów akt. Chińczycy w styczniu 1960 roku zorientowali się w wydarzeniach, dlatego rozpoczęli natychmiastowe kontrakcje nie raz łamiąc umowę z rodem Volturi. We wrześniu zawarto umowę, w której to potwierdzono poprzedni układ, ale została bardzo szybko unieważniona, ponieważ strona chińska nie widziała sensu kontynuowania tej farsy. Pod koniec miesiąca władze Chińskiej Republiki Ludowej ogłosiły Wilhelma persona non grata. Volturi nakazali mu przenieść się na Tajwan, gdzie znajdował się rząd Republiki Chińskiej.

W dniu 10 lutego 1961 roku wypowiedziano wojnę Chinom. Na następny dzień Wilhelma wycofano do Volteru.

Tajwan

Fineas Volturi uznał, że należy poprzeć starania o uznanie władz na uchodźctwie w Tajpej wszelkimi środkami, dlatego dnia 1 maja 1961 roku Wilhelm został mianowany tymczasowym przedstawicielem rodu na Tajwanie. Jego głównym zadaniem było zabezpieczenie wojsk okupacyjnych w Chinach. Pełnił ten urząd wbrew sobie, ponieważ chciał odejść na emeryturę. Swoje zadania wynikającego z prawa traktował w sposób lekceważący - nie dbał o aprowizację w środki finansowe, broń czy żywność. Otrzymał upragnioną dymisję dnia 4 grudnia 1961 roku. Na jego miejsce nie powołano nikogo, ale wielokrotnie Fokus i Mercjusz musieli zajmować się sprawami papierkowymi.

Emerytura

Z dniem 1 stycznia 1962 roku przeszedł na emeryturę mając 72 lata. Otrzymał pozwolenie od Fineasa Volturi na pozostanie w mieście na czas nieokreślony razem z rodziną. W 1965 roku wydał książkę pt. Dyplomacja Volturi - moje złote czasy. Opisywał w niej pokrótce jak wyglądała ówczesna dyplomacja z punktu widzenia zarówno samego rodu, jak i dyplomatów, w tym tych niemagicznych. Na wydanie nie nałożono debitu.

W latach 1967-70 mieszkał w Aleksandrii, gdzie kontynuował swoje badania sprzed 60 lat; udało mu się dowieść, że Volturi przybyli do Egiptu z Żyznego Półksiężyca około III tysiąclecia p.n.e. Dowodem były także imiona sumeryjskie, które występowały w rodzie aż do XXVII wieku p.n.e. Wielu historyków czekało na wydanie tej książki, ale Wilhelm postanowił, że mogą zrobić to po jego śmierci, co uczyniono na początku 2013 roku. W czasie badań dowiedział się też, że istniała silna tarcza przeciwko większości współczesnych zaklęć, ale nie udało mu się odszyfrować znaków.

W 1970 roku wrócił do Volteru tylko po to by powiadomić, że otrzymał zezwolenie na pobyt w Polsce na czas badań historycznych przekazów na temat Włóczni Świętego Maurycego. Nie wiadomo jak one przebiegały, ponieważ został wydalony z kraju dwa lata później z niewiadomych przyczyn, ale prawdopodobnie zażądał tego Pekin.

Ponownie wrócił do Aleksandrii, gdzie spędził kolejne 8 lat. Badania stanęły w ślepym zaułku i przerwał je. Wrócił do Volteru na prośbę syna. Przez kolejne trzydzieści lat porządkował swoje do tej pory zgromadzone notatki. Chciał wydać wielki traktat o swoim życiu.

Wilhelm zmarł dnia 17 stycznia 2012 roku w Volterze w wieku 122 lat. Pochowano go w krypcie Koniecpolskich. W pogrzebie uczestniczyła zarówno rodzina i przyjaciele, jak Volturi.

Rodzina

W dniu 22 października 1930 roku ożenił się z Carminą Ballard łowczynią majątków, o czym nie wiedział. Ich małżeństwo było farsą i zakończyło się zabójstwem Carminy po tym jak ta próbowała ukraść złoto swojej teściowej. Wilhelm nigdy nie odpowiedział za tą zbrodnię.

W dniu 29 marca 1935 roku ożenił się z Ludwiką del Piero (1902-1966). Miał z nią jednego syna Scypiona (ur. 1937) i córkę Klarę (ur. 1939).