Wojna Volturi-Litwa (Scenariusz)

Wojna Volturi-Litwa - scenariusz wojny stworzony w czasie Kryzysu dyplomatycznego z Litwą w 1996 roku na zlecenie Kajfasza Volturi. Konflikt zbrojny został określony jako „ostateczny krok” po wykorzystaniu wszelkich środków dyplomatycznych. Plan zakładał zajęcie całego państwa w ciągu zaledwie dwóch dni i wprowadzić przyjazne rodu rządy. Scenariusz został nieoficjalnie przedstawiony rządowi i prezydentowi Litwy dla zmiękczenia ich stanowiska. Po zawarciu Szóstej Konwencji Wileńskiej dokument unieważniono w trybie pilnym.

Przyczyny

Scenariusz wojny powstał na kanwie Kryzysu dyplomatycznego, który wybuchł po tym jak władze litewskie wydaliły Ambasadora rodu Tadeusza Amnel. Konflikt rozgorzał jeszcze bardziej, po tym jak Wilno zerwało stosunki dyplomatyczne z Volterem. Pierwsze przecieki o istnieniu scenariusza wojny Volturi posłali pocztą pantoflową w czasie, kiedy Sejmas debatował nad Aktem wypowiedzenia wojny Volturi przez Społeczeństwo Republiki Litwy. Dzięki tej informacji oba podmioty uniknęły wojny. Posłowie odrzucili wolę swojego narodu ryzykując tym samym wojną domową. Drugi przeciek został zorganizowany w czasie ostatniej próby rozwiązania kryzysu. Razem z Ultimatum Kajfasza Volturi wobec Republiki Litewskiej prezydent Algirdas Brazauskas mógł przekonać się, że Volturi nie żartują, dlatego przyjął je.

Plany zajęcia i okupacji Litwy

W inwazji miało wziąć udział 7500 Styksów. Armia litewska ówcześnie liczyła o połowę mniej. Głównodowodzącym został Camulus, a jego zastępcą Hariald. Wyznaczono dwa kierunki ataku; od granicy polsko-litewskiej i od strony Morza Bałtyckiego na Kłajpedę. Pierwszymi zadaniami było zniszczenie portu Kłajpedy i litewskiej straży granicznej na granicy z Polską, Białorusią i Rosją. Wilno miało być oblężone przez 90% wszystkich sił inwazyjnych. Stolicę państwa, według planów, chciano zdobyć w ciągu dziesięciu godzin walk. Liczono na przyłączenie się Polaków, dzięki czemu straty zostałyby znacznie ograniczone. Scenariusz zakładał jedynie obezwładnianie ludności litewskiej bez używania klątwy uśmiercających, której zakazano. Pozostałe wojska miały być związane pod Kownem i Szawlem – jak najdalej od głównej metropolii i w największym rozproszeniu. Zakładano też internowanie żołnierzy i przewiezienie ich na tereny polskojęzyczne do specjalnych obozów przejściowych. Po podpisaniu traktatu pokojowego mieliby zostać wypuszczeni na wolność.

Camulus przeforsował plan zniszczenia najważniejszych budowli w kraju jak na przykład parlamentu, Sądu Najwyższego, Sądu Konstytucyjnego w Wilnie, neogotyckiego ratusza w Kownie i Górę Krzyży koło Szawle. Po zakończonej ofensywie na Litwę miało przybyć kolejne 3 tysiące Styksów. Dla przekupienia ludności postanowiono rozdać ponad 510 tysięcy Złotych Volteru – około 910 milionów Litów - osobom, które utraciły majątek. Zniszczone budowle planowano odbudować, jednak nie od razu, a w ramach zapisów traktatu pokojowego.

Na trzeci dzień wojny miano ogłosić powstanie państwa federalnego – składałoby się z trzech części: Litwa Środkowa (zarządzanej tylko przez Polaków) z rejonów Mariampolskiego, Olickiego, Wileńskiego, Uciańskiego. Prusy litewskie z Kłajpedzkiego, Tauroskiego, Kowieńskiego i Żmudź z Telszańskiego, Szawelskiego, Poniewskiego. Rządzone byłoby przez prezydenta wyłanianego z wyborów bezpośrednich na czteroletnią kadencję. Władzę ustawodawczą oddano w ręce 100-osobowego Sejmasu wybieranego w jednomandatowych okręgach. Stosowne poprawki do konstytucji Litwy miano wprowadzić w ciągu roku od zakończenia wojny.

Podział Litwy na strefy okupacyjne

Do tego czasu państwo miało pozostać pod okupacją wojsk Volturi. Należy zaznaczyć, że strefy okupacyjne pokrywały się z propozycją granicami poszczególnych krajów związkowych. Siły bezpieczeństwa określono na trzynaście tysięcy Styksów, jednak ich liczba miała się zmniejszać o 10% stanu początkowego rocznie. ¾ wojska miało stacjonować w miastach, z tego połowa w Wilnie i Kłajpedzie. Planowano powołać mieszaną litewsko-polsko-rosyjską straż obywatelską, do której zadań należałoby pilnowanie porządku nie tylko w miastach, ale i na wsi. Ich liczba nie została określona. Kontrolę nad nimi sprawowałyby władze okupacyjne, a potem szef rządu federalnego.

Dodatkowo zaplanowano zabezpieczyć granicę Litwy przed ewentualną interwencją zbrojną ze strony obcych państw. Do tego zadania miano oddelegować 900 żołnierzy volterowskich.

Próba przewidzenia reakcji międzynarodowych

Kajfasz Volturi porozumiewał się ze swoimi przedstawicielami na całym świecie w celu wysondowania nastrojów związku z kryzysem z Wilnem. Ambasador w Zjednoczonym Królestwie Patrycja von Dietrichstein uważała, że Volter powinien nie stawiać na wojnę. Jeśli sytuacja polityczna ulegnie pogorszeniu to konflikt zbrojny powinien mieć charakter krótkotrwały przy użyciu jak najmniej liczby wojska. Przedstawiciel w Moskwie poradził przeprowadzenie prowokacji na przykład zamachu, w którym miała zginąć jakaś bardzo ważna persona Volturi lub zaatakować bezpośrednio miasto. A po pokazowym procesie winowajców można by zaatakować Litwę jako rekompensatę za poniesione straty. Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów Daniel Black w osobistej rozmowie z Abraxasem Volturi przedstawił swój pogląd, że Stany Zjednoczone i Rosją będą starały się wywrzeć nacisk na Volter, aby Ci wycofali się jak najszybciej. Będą groźby gospodarcze, a także przeciwko czarodziejom. Kajfasz Volturi w nie jednym państwie zostanie ogłoszony Magus non grata. Jednak wyraził wątpliwość możliwoci udzielenia pomocy wojskowej Wilnu.

Sam senior rodu podobnie sądził, jednak wolał ochronić same miasto poprzez zabezpieczenia dodatkowymi zaklęciami tytanicznymi granic swojej stolicy przed państwami ościennymi, jak i Albusem Cullenem.

W kuluarach prezydent Rosji Borys Jelcyn zapowiedział, że jeśli Rosjanie dostaną koncesje na Litwie to oficjalnie wykluczy jakąkolwiek interwencję. Ambasador rodu w Moskwie spotkał się z uprzejmym zrozumiem stanowiska Volturi w kryzysie. Sam Fiodor Kalikst von der Pahlen zdecydowanie wyraził negatywną opinię w notatce służbowej na temat stosunku Rosjan. Uważał, że Jelcyn będzie czekał do zakończenia operacji wojskowych i podejmie decyzję. Na pewno nie poprze Volturi, jeśli nie będzie miał w tym korzyści.

Kanclerz Niemiec Helmut Kohl i premier Wielkiej Brytanii John Major powiadomili przedstawicieli rodu o możliwym zerwaniu stosunków dyplomatycznych ze stolicą czarodziejów w razie ataku na Litwę. Ambasadorowie odnieśli wrażenie, że jest to realna groźba, jednak na pewno nie obronią Wilna przed agresją zbrojną.

Zaniechanie wojny

Wojna, pomimo rozmachu planowania, nie była celem Kajfasza Volturi. Zależało mu na przestraszeniu przeciwnika, co udało mu się doskonale. Oficjalnie wdrążanie planu konfliktu zbrojnego zamrożono w dniu podpisania Szóstej Konwencji Wileńskiej. A unieważniono w dniu 30 września 1996 roku.