Magus non grata

Magus non grata - (łac. nietolerowany czarodziej) procedura uznania czarodzieja za element niepożądany w danym państwie. Stosuje się to w odniesieniu do przedstawicieli dyplomatycznych rodu Volturi. Osoba wydalona ma pełną ochronę do czasu opuszczenia państwa. Procedura ta miała charakter polityczno-dyplomatyczny i nie była tożsama z uznaniem czarodzieja za przestępcę. Oznaczała formalne cofnięcie zgody na dalsze przebywanie i wykonywanie funkcji reprezentacyjnych na terytorium danego kraju. W praktyce prowadziło to do obowiązku niezwłocznego zakończenia misji, opuszczenia miejsca urzędowania oraz wyjazdu z państwa w terminie wyznaczonym przez właściwe władze magiczne.

Magus non grata ogłaszano zazwyczaj w sytuacjach szczególnego napięcia dyplomatycznego, naruszenia miejscowych zwyczajów, przekroczenia uprawnień przedstawiciela, ingerowania w sprawy wewnętrzne państwa albo podejrzenia działań wymierzonych w bezpieczeństwo lokalnej społeczności czarodziejów. Samo zastosowanie tej procedury nie musiało oznaczać przedstawienia publicznych dowodów winy. W wielu przypadkach wystarczała jednostronna decyzja władz, które uznawały obecność danego wysłannika za niepożądaną z przyczyn politycznych, ceremonialnych albo bezpieczeństwa państwowego. Z tego względu procedura ta była jednym z najostrzejszych, ale zarazem najbardziej formalnych narzędzi wyrażenia sprzeciwu wobec działań obcej reprezentacji.

Wydalenie w trybie magus non grata dotyczyło przede wszystkim czarodziejów pełniących funkcje oficjalne, posłańców, ambasadorów, negocjatorów oraz innych wysłanników działających z upoważnienia rodu Volturi. Po ogłoszeniu decyzji tracił on prawo do oficjalnego reprezentowania swoich mocodawców, uczestniczenia w rokowaniach, korzystania z części przywilejów dyplomatycznych oraz wstępu do niektórych instytucji państwowych. Nie odbierano mu jednak ochrony osobistej. Przeciwnie, aż do chwili przekroczenia granicy albo bezpiecznego opuszczenia wyznaczonego portu, przełęczy lub punktu teleportacyjnego państwo przyjmujące miało obowiązek zagwarantować mu nietykalność oraz zabezpieczyć go przed samosądem, zemstą i napaścią.

W praktyce oznaczało to, że wydalony czarodziej mógł zostać objęty eskortą, ograniczeniem swobody poruszania się albo obowiązkiem przebywania w wyznaczonym miejscu do chwili wyjazdu. Środki te nie miały charakteru kary, lecz zabezpieczenia wykonania decyzji. Władze państwowe mogły również nakazać zamknięcie jego archiwów, przejęcie pieczęci urzędowych, kontrolę korespondencji służbowej albo przekazanie części spraw następcy, o ile pozostawało to zgodne z miejscowym prawem magicznym i przyjętym obyczajem dyplomatycznym. Mimo wydalenia zachowywano zasadę, że przedstawiciel rodu Volturi nie może być znieważany ani atakowany wyłącznie dlatego, że stał się osobą niepożądaną.

Procedura magus non grata miała duże znaczenie symboliczne. Była czytelnym sygnałem, że stosunki z rodem Volturi uległy pogorszeniu albo że zachowanie konkretnego wysłannika zostało uznane za przekroczenie granic dopuszczalnej działalności dyplomatycznej. Ogłoszenie takiej decyzji często poprzedzało zerwanie rozmów, czasowe zamrożenie kontaktów lub wymianę ostrych not dyplomatycznych. Jednocześnie pozostawiało możliwość uniknięcia otwartego konfliktu, ponieważ zamiast natychmiastowego zatrzymania lub użycia siły państwo korzystało z procedury usunięcia niepożądanego przedstawiciela przy zachowaniu jego osobistej ochrony. Z tego względu magus non grata było uznawane za środek stanowczy, lecz nadal mieszczący się w ramach uznanego porządku dyplomatycznego.