Ministrowie Magii Niemiec

Ministrowie Magii Niemiec - najwyżsi przedstawiciele czarodziejów Niemczech. Urząd należy do jednych z najstarszych w Europie. Czarodzieje stanowią od wieków ważny filar niemieckiej polityki. Początek samorządu czarodziejów sięgają czasów późnego średniowiecza. Od tamtej pory istniał prawie nieprzerwanie do czasów współczesnych. Przerwy wynikały z sytuacji politycznej w Niemczech - w czasie wojny trzydziestoletniej (1623-1630), wojen napoleońskich (1806-1812). Po drugiej wojnie światowej powstały dwa państwa niemieckie. Reaktywowano osobne magiczne administracje czarodziejów, choć różniły się zakresem samodzielności. Połączone je ponownie w styczniu 1991 roku. Ministerstwo reprezentuje czarodziejów przed państwem i od 2018 roku pośrednio przed rodem Volturi.

Historia

Pierwsza Rzesza

Pierwsze samorządy czarodziejów powstawały w czasie Wielkiego Bezkrólewia. Lokalni władcy wykorzystywali fakt, że nie ma ośrodka władzy zdolnej do obrony praw magicznej ludności. Również kwitł czarodziejski terroryzm. Wybuchła ogromna nienawiść pomiędzy magami a zwykłymi ludźmi. Czarodzieje mordowali nie raz całe wsie zwracając na siebie uwagę rodu Volturi. W latach 1266-1269 Teodor Volturi (1149-1276) zbrojnie interweniował prawie w całych Niemczech. Tam gdzie przeszły wojska interwencyjne tworzono komitety czarodziejskie. Najstarszy utworzono w Akwizgranie w 1271 roku. W kolejnych dziesięcioleciach powstawały kolejne samorządy. Ich głównym zadaniem było zapobieganie akcjom terrorystycznym. Pierwsze próby utworzenia ogólnoniemieckiego magicznego urzędu centralnego miały miejsce w czasie elekcji cesarskiej w 1376 roku. Edmund Vernichter (1340-1449) zaproponował, aby elektorzy wybierali także przywódcę czarodziejów. Ci nie wyrazili na to zgody z obawy przed interwencją zbrojną Volturi, bowiem podczas ich ostatniej obecności wojskowej zginęło również wielu udzielnych władców z racji bezpodstawnego mordowania czarodziejów. W 1379 roku odbył się pierwszy zjazd wielkich czarodziejskich rodów niemieckich. Ustanowili urząd Przewodniczącego Rady Czarodziejów w Świętym Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego. Cesarz Wacław IV Luksemburski zatwierdził postanowienia zjazdu aktem łaski 13 maja 1380 roku. Niemcy również wystąpili do Volteru z prośbą o zatwierdzenie nowej administracji magicznej. W 1381 roku Edmund Vernichter i Cadmus Volturi (1266-1382) podpisali układ, na mocy którego ród Volturi uznawał Przewodniczącego Czarodziej za jedyną reprezentacją magów w krajach niemieckich. Administracja magiczna szybko okrzepła obok państwowej i skutecznie sprawowała kontrolę nad czarodziejstwem. Reagowała bardzo surowo na wszelkie zbrodnie, w tym zwykłych ludzi popełnianych na czarodziejach. W 1419 roku w Akwizgranie zbudowano pałac czarodziejów będący siedzibą urzędów centralnych. Zaczęto też tworzyć organy administracji w elektoratach podległych Radzie Czarodziejów.

W 1515 roku Niemcy i Volturi nawiązali stosunki dyplomatyczne na mocy Srebrnej bulli wspólnie podpisanej przez cesarza i seniora Volturi. Rada Czarodziejów musiała zmienić też sposób wybierania swojego przewodniczącego. Od tej pory kraje elektorskie wybierały po 7 osób, które spośród siebie obierali przewodniczącego na okres ośmiu lat. Traktat z Norymbergi obowiązywał aż do upadku I Rzeszy niemieckiej. W 1597 roku przyznano kobietom o szlacheckim pochodzeniu czynne i bierne prawo wyborczym na mocy drugiego traktatu norymberskiego. Kryzys instytucji magicznych nastał w czasie wojny trzydziestoletniej. Czarodzieje podzielili się na wrogie obozy. W 1623 roku Rada Czarodziejów nie była wstanie wybrać swojego przewodniczącego. Przez kolejne lata władza centralna uległa rozluźnieniu na rzecz elektoratów. W 1630 roku Endymion Volturi (1516-1632) wysłał dowódcę armii Volturi Andreita, który zmusił niemieckich czarodziejów do wyboru władz centralnych. W imieniu swojego seniora zagroził, że jeśli sytuacja zdarzy się ponownie to ród Volturi rozgoni całą administrację czarodziejów. W 1652 roku trzeci Traktat Norymberski określił dokładną reprezentację dokonującą wyboru ministra magii (stan na 1806 rok):

• Elektorat Moguncji - 5 elektorów
• Elektorat Kolonii - 4 elektorów
• Elektorat Bohemii - 12 elektorów
• Elektorat Palatynatu Reńskiego - 4 elektorów
• Elektorat Saksonii - 13 elektorów
• Elektorat Brandenburgii - 15 elektorów
• Elektorat Bawarii - 17 elektorów
• Elektorat Hanoweru - 6 elektorów (od 1705 roku)
• Elektorat Badenii - 6 elektorów (od 1805 roku)
• Elektorat Wirtembergii - 6 elektorów (od 1805 roku)

Łącznie zasiadało 88 przedstawicieli w Radzie Czarodziejów. Spośród siebie wybierali przewodniczącego większością trzech-piątych. Była to stała liczba ustalona na 53 elektorów. Kadencja rady trwała osiem lat i tyle samo Rady.

Druga połowa XVII wieku była zdecydowanie bardziej spokojna dla magów niż poprzednia. Wiele średniowiecznych rodów wygasło, a w ich miejsce pojawiły nowe, nie raz związane z dynastiami panującymi. Znacznie poprawiła się współpraca pomiędzy czarodziejami a dworami monarchów. Cesarze niemieccy dążyli do przeniesienia siedziby magicznych urzędów centralnych do Wiednia. Oficjalny sprzeciw wobec tych planów zgłosił w lipcu 1684 roku ambasador Volturi Franciszek Cezarion (1609-1719). W liście do cesarza Leopolda VI Habsburga zagroził zerwaniem stosunków dyplomatycznych w razie gdyby w dalszym ciągu próbował przenieść siedzibę "Ministra Magii". W czasie Wielkiej Wojny Północnej czarodzieje współfinansowali wysiłek zbrojny przeciwko Szwedom. Samym czarodziejom pochodzących ze Szwecji oraz poddanych króla Szwecji zabroniono bycia elektorem. Na mocy czwartego Traktatu Norymberskiego z 16 czerwca 1771 roku główna siedziba Rady została przeniesiona do Wiednia, ale pierwsze jej posiedzeniu, na którym wybierają przewodniczącego musi odbywać się w Akwizgranie (jeśli to nie będzie możliwe to w Norymberdze). Mimo takich zmian magiczne urzędy pozostały bardzo stabilne. Dość skutecznie opierały się wpływom arystokracji i samych władców. Posiadali samodzielność polityczną i finansową. Kościół katolicki i protestancki niechętnie patrzył na wiele kwestii jak na przykład czynne uczestnictwo kobiet w polityce. Same też zostawały przewodniczącymi Rady. Również ród Volturi wyznaczał kobiety na urząd ambasadora. W 1779 roku czarodzieje powołali ogólnoniemiecki bank inwestycyjny. Służył do rozwoju przedsiębiorstw działających ponad rozpodobnionymi państw. Potem też powstał fundusz na rzecz ceł, który zwracał koszty ponoszone przez kupców na licznych granicach. Kres pokojowi został położony przez Napoleona Bonapartego i jego ruchy w Niemczech. Wywołał on kryzys polityczny powołując Związek Reński. Cesarstwo Rzymskie przestało istnieć, a czarodzieje po pokoju w Tylży pozbawiono samodzielności.

Wojny napoleońskie i Związek Niemiecki

Wojny napoleońskie przyniosły kres istniejącej od średniowiecza administracji czarodziejów. Zniesiono magom niezależność od państwa. Było to możliwe ponieważ w 1806 roku Kajusz Volturi wycofał swojego ambasadora po abdykacji cesarza Franciszka I. W lutym 1807 roku cesarz Francuzów Napoleon Bonaparte nakazał, aby na terenie Związku Reńskiego magiczne struktury magiczne wykonywały wszystkie polecenia władz niemagicznych. Te w dniu 1 marca wydały akt, w którym potwierdzono podporządkowanie wszystkich czarodziejskich urzędów władzy niemagicznej, łamiąc tym samym ich wielowiekową niezależność. Nie wydzielono żadnego osobnego urzędu. Nieoficjalnie dużo do powiedzenia miał francuski minister magii Karol Souvenir, który bardzo chętnie podejmował decyzje nie tylko we Francji, ale też na niemieckim terytorium zależnym. Poza Związkiem Reńskim działały pozostałości Rady Czarodziejów, ale i tu władcy państw objęli nad nimi władzę. Jako pierwszy zrobił to król Saksonii Fryderyk August I jeszcze w grudniu 1806 roku, następnie dwa miesiące później bawarski władca Maksymilian I i także w połowie marca 1807 roku Fryderyk Wilhelm III Pruski. Po klęsce Napoleona w Rosji czarodzieje zrzucili zależność od Francji. Powołali tymczasowy komitet zjednoczeniowy, którego celem była ponowna unifikacja kraju po wielkiej zawierusze wojennej.

W czasie kongresu wiedeńskiego spotykali się również przedstawiciele niemieckiego świata magicznego. Postanowiono o utworzeniu ministerstwa magii Niemiec co miało sugerować, że choć istnieje rozdrobnienie polityczne i terytorialne Rzeszy to czarodzieje są zjednoczeni w jeden organizm. Odpowiedni dokument ogłoszono tradycyjnie w Norymberdze 4 stycznia 1815 roku. Traktat wprowadził pośredni wybór ministra poprzez elektorów reprezentujących członków Związku Niemieckiego. Elektorzy są wybierani przez wszystkich czarodziejów, którzy w chwili wyborów mają ukończone 20 lat. Biernie prawo przysługiwało po ukończeniu 30 lat. Kandydat musiał przedstawić ambasadorowi Volturi listę z poparciem udzielonym przez co najmniej 1500 magów. Obowiązywał prawo ziemi - osoba starająca się o miejsce w kolegium elektorskim musiała udowodni, że urodziła się na terenie dawnego Cesarstwa Rzymskiego, Związku Reńskiego lub Związku Niemieckiego. Choć same stosunki dyplomatyczne nie zostały jeszcze wznowione to chciano zabezpieczyć nieskrępowane wybory od woli władców. Traktat przewidywał, że przedstawiciel rodu wyznacza datę wyborów w krajach niemieckich (potem poprawiono to na Związek Niemiecki), a także przewodniczy wyborom ministra na walnym zgromadzeniu elektorów. W razie gdyby ambasador nie mógł wykonać obowiązków nałożonych przez Traktat, to Wielki Sędzia Volteru przejmuje jego prerogatywy. Największe spory nie wzbudzał udział Volturi, ale jak ma wyglądać kolegium elektorskie. Ostatecznie po wielu sporach ustalono, że liczba przedstawicieli państw niemieckich jest zależna od liczby czarodziejów i znaczenia danego państwa na wewnątrzniemieckiej arenie. Powstały trzy kurie:

• Wichtigsten (99 elektorów) - W tej kurii zasiadali przedstawiciele najważniejszych państw niemieckich: Prusy, Austria, Hanower i Bawaria
• Herrschaftlich (90 elektorów) - średniej wielkości państwa niemieckie: Saksonia, Wirtembergia, Badenia, Hesja, Meklemburgia-Schwerin, Luksemburg, Holsztyn, Brunszwik, Frankfurt nad Menem, Brema, Lubeka, Hamburg
• Vereinzelt - Pozostałe państwa niewymienione powyżej trafią do tej trzeciej kurii. Mają po jednym przedstawicielu.
  

Powyższy podział został potwierdzony przez prezydenta Związku Niemieckiego 4 października 1816 roku i trzy tygodnie później przez Volter. Elektorzy raz na 6 lat wybierają ministra magii bezwzględną większością głosów. Ta sama osoba mogła pełnić tę funkcję trzykrotnie (18 lat).

Wyboru ministra dokonano 17 grudnia 1815 roku. Jego kadencja była nazywana zerową. Zygfryd von Eisenschwert przez kolejne 4 lata organizował struktury ministerstwa bazując na poprzedniej. Z początku starano się, aby te średnie i małe państwa czynnie uczestniczyli w życiu politycznym czarodziejów, dlatego często ich przedstawiciele pełnili wysokie funkcje, w tym też ministra. W połowie lat 30. XIX wieku rolę przewodnią zaczęły przejmować Prusy. Prusacy decydowali nie tylko o magicznych sprawach pruskich, ale też bawarskich, saksońskich, a nawet w austriackich. Sytuacja uległa zmianie w czasie Wiosny Ludów. Siłą zastąpiono ich Austriakami i nie utracili swoich wpływów aż do wojny prusko-austriackiej.

W 1866 roku rozwiązano Związek Niemiecki, ale ministerstwo w dalszym ciągu funkcjonowało. Po włączeniu Hanoweru do Prus to one uzyskały znaczną przewagę w kurii. Czarodzieje mimo to odmówili powołania magicznego urzędu Związku Północnoniemieckiego. W 1869 roku kolegium elektorskie opuścili austriaccy przedstawiciele, ponieważ powołano osoby urząd ministra magii Austrii.

II Rzesza niemiecka

16 września 1871 roku Traktat norymberski wprowadzał powszechny wybór ministra magii na pięcioletnią kadencję. Ta sama osoba mogła pełnić funkcję dwukrotnie. Czynne prawo wyborcze przysługiwało każdemu czarodziejowi bez względu na płeć i status majątkowy. W chwili wyborów musiał mieć ukończone co najmniej 18 lat i być obywatelem Rzeszy. Bierne prawo przysługiwało każdemu czarodziejowi bez względu na płeć i status majątkowy. W chwili wyborów musiał mieć ukończone co najmniej 25 lat. Kandydat, aby zostać zarejestrowany przedstawia ambasadorowi Volturi listę z podpisami poparcia co najmniej 4 tysięcy czarodziejów. Termin wyborów ogłasza kanclerz Niemiec. Muszą się odbyć co najmniej 60-50 dni przed zakończeniem kadencji. W razie opróżnienia urzędu termin zostaje przesunięty na 25. a 33. dniem od nastąpienia wakatu.

Nowe wybory przeprowadzono dwa miesiące później. Co ciekawe wygrał bawarski kandydat Erich von Falkenberg, który opowiadał się za konfederacją w miejsce federacji Niemiec. Szybko tracił poparcie, ponieważ czarodzieje bogacili się na współpracy z Prusami. Ambasada również pozostawała wobec niego neutralna. W 1876 roku powołano Główną Szkołę Czarodziejstwa w Berlinie. Celem jej twórców miało być patriotyczne wychowanie młodych czarodziejów oparty na pruskim modelu szkolnictwa. Choć ministerstwo bardzo się starało to nigdy nie dorównało poziomowi volterowskiej szkoły. Natomiast współpraca czarodziejów z Bismarckiem przynosiła obu stronom pokaźne profity. Magowie uzyskali dostęp do urzędów państwowych, w armii i szkolnictwie - tutaj nawet ludzie pozbawieni mocy musieli poznać podstawy wiedzy o czarodziejstwie. W latach 1889-1891 bawarscy, badeńscy i wirtemberscy czarodzieje doprowadzili do tego, aby Prusacy nie mogli decydować o ich sprawach. Berlin tracił też co raz więcej zwolenników zwłaszcza w dawnym królestwie Hanoweru, ponieważ czarodzieje nie chcieli być szpicą przeciwko wrogom. Mimo to magię używano w rozwoju technologii. To stanowiło na początku 1901 roku aż 51% dochodów ministerstwa. Czarodzieje wykładali niemalże na wszystkich akademiach wojskowych. Zajmowali się uzbrojeniem i niszczeniem tarcz energetycznych. Tak więc obóz promilitarystyczny ostatecznie zwyciężył nad zwolennikami konfederacji.

Oprócz rozwoju na polu naukowym czarodzieje osiągnęli liczne sukcesy w parlamentaryzmie. W 1888 roku powołano parlament czarodziejów na mocy traktatu norymberskiego. Zasiadało w nim 101 posłów. Wybierano ich w wyborach co cztery lata. Czynne prawa wyborcze posiadali wszyscy czarodzieje, którzy w chwili wyborów ukończyli 18 lat, a bierne 20 lat. Mandaty rozdzielano według klucza wielkości terytorium krajów związkowych:

• Po 1 mandacie:
  • Lubeka
  • Księstwo Reuss (linii starszej)
  • Schaumburg-Lippe
  • Hamburg
  • Księstwo Reuss (linii młodszej)
  • Schwarzburg-Sondershausen
  • Schwarzburg-Rudolstadt
  • Waldeck-Pyrmont
  • Lippe
  • Saksonia-Altenburg
  • Saksonia-Koburg-Gotha
  • Anhalt
  • Saksonia-Meiningen
  • Meklemburgia-Strelitz
  • Saksonia-Weimar-Eisenach
• Po 2 mandaty:
  • Brunszwik
  • Oldenburg
  • Hesja
• Po 3 mandaty:
  • Meklemburgia-Schwerin
  • Alzacja-Lotaryngia
  • Saksonia
  • Badenia
• Wirtembergia - 4 mandaty
• Bawaria - 14
• Prusy - 50 mandatów

Ordynacja zdecydowanie była korzystna dla małych i średnich państw. Największe Prusy choć miały największe przedstawicielstwo to przyjęto zasadę, że nigdy nie uzyskają większości bezwzględnej. Obradom przewodniczył Kanclerz parlamentu. Zgromadzenie czarodziejów opiniowało ustawy wydawane przez rząd, cesarza i parlament Niemiec. Nie posiadał jednak żadnej władzy nad ministrem magii, który wydawał posłom instrukcje nad czym mają pracować. W krótkim czasie parlament przerodził się w wyraziciela oczekiwań czarodziejów.

W czasie pierwszej wojny światowej ministerstwo wspierało wysiłek wojenny kraju. Blisko 3/5 zasobów złota zostało uruchomionych. Czarodziejom podniesiono podatki z 2,7 do 19,8%. Była to najwyższa stawka w historii Niemiec. 4/5 dochodów z danin trafiało na bezpośrednie potrzeby militarne. W styczniu 1918 roku upadły trzy banki związkowe. Czarodzieje z Bawarii, Badenii i Hesji stracili nie tylko swoje oszczędności, ale też domy, fabryki i miejsca pracy. Ministerstwo uruchomiło programy pomocowe. Przyniosły one niewielki skutek. Tylko garstka właścicieli ochroniła siebie przed bankructwem. W maju sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Zbankrutował bank w Berlinie i Dreźnie pozbawiając blisko 70% czarodziejów jakichkolwiek środków. Parlament czarodziejów 22 października zawiesił jakiekolwiek wypłaty odszkodowania za poniesione straty i wbrew woli Berlina obniżył podatki do 12%.

Republika Weimarska i III Rzesza

Minęło wiele miesięcy zawieruch politycznych zanim rządzący doszli do jakiegokolwiek porozumienia. Czarodzieje podobnie jak wszyscy Niemcy padli ofiarą ogromnych kłopotów gospodarczych. Z powodu braku działań ministra magii ludzie sami organizowali wzajemną pomoc. Największy ciężar spadł na tych najbogatszych, którzy udzielali bezzwrotnej pomocy m.in byłym robotnikom, przy okazji samych siebie ratując. W 1922 roku dokonano reformy sposobu wybierania ministra magii i parlamentu. Traktat Norymberski wprowadził ponownie pośredni wybór ministra magii dokonywany przez parlament czarodziejów. Jest on wybierany raz na cztery lata. Wszyscy czarodzieje, którzy ukończyli 18 lat posiadają czynne prawo wyborcze, bierne przysługiwało po ukończeniu 21 lat. Parlament liczył 111 członków.

Pewna stabilizacja na poziomie centralnym przyszła w 1923 roku i trwała ona do śmierci kanclerza, a potem późniejszego ministra spraw zagranicznych Gustava Stresemanna. Przez te sześć lat wspierano odbudowę gospodarstw czy fabryk. Znaczna część wykształconej kadry wyjechała do Volteru. Większość zarobionego złota wysyłali do Niemiec. Minister magii nawet nałożył na te dochody specjalny podatek w wysokości 1,75%. Niestety gdy sytuacja ulegała poprawie wybuchł kryzys gospodarczy po krachu na giełdzie w Stanach Zjednoczonych. Szalała hiperinflacja, jednakże większość czarodziejów posiadała niewielkie zasoby złota, co ich uchroniło przez dwa lata przed konsekwencjami kryzysu. W czerwcu 1931 roku ministerstwo zaczęło inwestować w uprawę roli. Dawało to pracę bezrobotnym, a także tanią żywność. Czarodzieje z chęcią uczestniczyli także w życiu politycznych choć nie stanowili jednolitego bloku.

W styczniu 1933 roku kanclerzem Niemiec został Adolf Hitler. Był negatywnie nastawiony do czarodziejów. Chciał podporządkować sobie ministerstwo magii i za ich pomocą doprowadzić do rozkwitu przemysłu zbrojeniowego. Mimo ogromnej niechęci przyznał czarodziejom areały ziemi pod uprawę. Zwolnił także najmniej zarabiających z większości danin na rzecz państwa. Nic dziwnego, że zaczęli popierać nazistów. Odzwierciedlały to wybory do parlamentu czarodziejów w 1934 roku gdzie ugrupowania pronazistowskie zdobyły 78 mandatów. W lutym 1935 roku Adolf Hitler zakazał przeprowadzania wyborów i doprowadził do zmiany ministra magii na czarodzieja o poglądach narodowosocjalistycznych. Ostatni raz parlament obradował we wrześniu 1936 roku. Po anszlusie Austrii dotychczasowa administracja magiczna została zastąpiona przez niemiecką. Postępująca remilitaryzacja przyniosła czarodziejom pokaźny zastrzyk gotówki. Pod koniec sierpnia 1939 roku ministerstwo magii w tajnej notatce wyraziło poparcie dla ataku na Polskę.

II wojna światowa i pierwsze lata powojenne

Gdy tylko wybuchła wojna ministerstwo magii uznało, że wszystkie terytoria zajęte przez wojska niemieckie podlegają także jego jurysdykcji. Dopuszczali też do morderstw czarodziejów, którzy stawali opór nowej administracji, w tym również wojskowej. W marcu 1940 roku minister magii stał się członkiem hitlerowskiego rządu. Ministerstwo magii zostało wcielone do ministerstwa spraw wewnętrznych. Mimo to na terenach okupowanych w Polsce, potem w Danii, Norwegii, we Francji formalny nadzór nad czarodziejami sprawował niemiecki urząd ds. magicznych. Było ono odpowiedzialne także za realizacje polityki rasowej. W tym celu zamykano czarodziejów o nieodpowiednim pochodzeniu w specjalnych obozach. Przez kolejne lata administracja magiczna i państwowa całkowicie się zlały w jedno. Minister Gustav Goldbussard' w prywatnych notatkach z goryczą pisał o współpracy z nazistami:

Naziści z początku traktowali czarodziejów bardzo dobrze, potem jednak sytuacja ulegała tylko pogorszeniu. Czarodzieje szczerze kochają naszego wodza, ale ten nam nie ufa. Dzisiaj magowie nie mają nic do powiedzenia nawet w swoich sprawach. Jeśli Niemcy upadną to my razem z nimi

— Dzienniki Gustava Goldbussarda

W maju 1945 roku najwyżsi czarodziejscy urzędnicy zostali aresztowani przez Sowietów. Z niewiadomych przyczyn potem przekazano ich Amerykanom. W dniach 10-15 grudnia styksowie dokonali na rozkaz Fineasa Volturi krwawej akcji wymordowania najważniejszych przedstawicieli niemieckiej magii za współpracę z hitlerowcami. Nettoyage du sang pochłonęła blisko 40 tysięcy istnień.

Alianci traktowali czarodziejów jak nazistowskich zbrodniarzy. Wielu przez to poniosło śmierć, zwłaszcza w sowieckiej strefie okupacyjnej. Parlamentarzyści kierowali się ku Norymberdze gdzie chcieli dokonać wyboru nowego ministra magii. Ze 111 elektorów przeżyło zaledwie 34. W dniu 17 stycznia 1946 roku wybrali Rudolfa von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe. Rząd pełnił funkcję do końca kwietnia kiedy to na żądanie Rosjan został internowany. Tym samym zakończono istnieje czarodziejskiej administracji na kilka lat.

Państwa niemieckie

Alianci Zachodni sprawujący kontrolę nad zachodnią i południową częścią Niemiec dążyli do jej usamodzielnienia się. Tymczasem Sowieci grabili poniemiecki majątek wywożąc całe fabryki wgłąb ZSRR. Czarodziejom zakazano tworzenia jakichkolwiek organizacji pomocowych. Administracja lokalna została zniszczona do końca 1946 roku. Aż do powstania dwóch państw niemieckich nic w tej materii nie zmieniło się.

Republika Federalnych Niemiec

W latach 1949-1951 nie istniała żadna administracja czarodziejska. Jej początki należy szukać gdy 14 czerwca 1951 roku zezwolono w Norymberdze na założenie Magicznej Rady Czarodziejów. Po kilku miesiącach jej władza została rozciągnięta na całą Bawarię. Władze Bawarii skrupulatnie pilnowały, aby administracja lokalna nie reprezentowała poglądów dawnych nazistowskich elit. W latach 1952-1954 powstawały w całym kraju kolejne centra administracji magicznej. Konkurowały one ze sobą o miano najważniejszego doprowadzając niemal do wojny domowej. Konflikt był na rękę nie tylko Aliantom, ale i wciąż zależnym od nich władz zachodnioniemieckich. Czarodzieje nie mając silnego przywództwa łatwo pozbawiano ich wpływu nawet na sprawy magiczne. W tym chaosie bardzo mocno zyskiwał Klemens Adler, który doprowadził do zjednoczenia wszystkich frakcji. W dniach 18-20 stycznia 1956 roku w Norymberdze odbył się zjazd walny czarodziejów, na którym postanowiono o powołanie parlamentu czarodziejów jako naczelny organ ustawodawczy. Każdy land wysyłał po 9 przedstawicieli. Czynne i bierne prawo wyborcze przysługiwało wszystkim czarodziejom mającym co najmniej 25 lat z wyłączeniem byłych członków partii nazistowskiej, którym zakazano wszelkiej działalności w magicznej polityce. Kadencja wynosiła 4 lata. Na czele czarodziejów stał minister magii obierany przez parlament na 7-letnią kadencję. Ta sama osoba mogła pełnić dwukrotnie. Traktat Norymberski został potwierdzony przez Bundestag w maju.

W latach 70. i 80. czarodzieje odzyskali swoją pozycję majątkową. Uczestniczyli tylko w życiu politycznym swojej społeczności. Do polityki krajowej zawsze delegowano kilku przedstawicieli parlamentu. W porównaniu z władzami zachodnioniemieckimi byli nazistowscy funkcjonariusze nigdy nie odzyskali dawnych wpływów w ministerstwie.

Pod koniec lat 80. gdy zjednoczenie Niemiec nabierało co raz większego rozpędu zachodnioniemieccy czarodzieje parli, aby stało się ono jak najszybciej faktem. Na wschodniej stronie czarodziejska administracja dopiero co wyrastała z tej państwowej. Strona zachodnia chciała po prostu przejąć tam władzę. W styczniu 1991 roku została ona inkorporowana do Republiki Federalnych

Niemiecka Republika Demokratyczna

Sowieci aresztowali wielu czarodziejskich notabli. Większość z nich została zamordowana bez sądu. W styczniu 1946 roku niedaleko Drezna utworzono obóz przejściowy dla magów-nazistów. Trafili tam nie tylko urzędnicy, ale też osoby mające wpływy. W ten sposób za kratami zamknięto blisko 13 tysięcy ludzi. 78% z nich zginęło, ponad tysiąc czarodziejów w latach 1946-1948 trafiło do syberyjskich łagrów.

Gdy powstała Niemiecka Republika Demokratyczna komuniści nie zezwolili na powstanie jakiejkolwiek administracji magicznej. Premier Otto Grotewohl uważał, że jest zbyt wielu nazistów chcących odzyskać dawne wpływy, choć większość z nich albo nie żyła, albo siedziała w obozach jenieckich. Moskwa również niechętnie odnosiła się do niemieckich czarodziejów, dlatego tym bardziej powstrzymywano jakiekolwiek przejawy odbudowy nawet samorządu. W marcu 1951 roku lider komunistycznych magów Klaus Stahl założył samopomoc. W ciągu kilku miesięcy skupiał wokół siebie blisko 60% czarodziejów. Na polecenie Józefa Stalina utworzono urząd ds. magicznych z ministerstwie spraw wewnętrznych by podporządkować sobie nową inicjatywę. Przez kolejne cztery lata w całym kraju utworzono agendy magiczne przy urzędach samorządu. Dopuszczano tylko komunistów lub komunizujących ludzi. W zamyśle Moskwy czarodziejstwo miało być w pełni zależne od państwa. Wszystkie decyzje potrzebowały asygnaty odpowiedniego urzędnika. od 1 stycznia 1957 roku funkcjonowało w ramach ministerstwa spraw wewnętrznych departament magii. Na jego czele stał zawsze czarodziej. Departament doprowadził do uwolnienia części jeńców wojennych. Zasilili szeregi administracji w gminach, która od początku istnienia miała problemy z lukami w kadrze urzędniczej.

W 1963 roku zniesiono obowiązek uzyskiwania corocznych pozwoleń na różdżki. Otworzono też w berlińskiej politechnice magiczne kierunki jak eliksiry, transmutacja wojskowa. I na tym się zatrzymało. Następca Chruszczowa Leonid Breżniew nakazał zatrzymanie wszelkich form rozwojowych magii. Skoro czarodzieje nie mogli uczestniczyć w życiu politycznym, to skupili się na odbudowie dawnej pozycji finansowej. Na początku lat 80. stanowili najbogatszą grupę społeczną w kraju.

W 1987 roku decyzją władz komunistycznych proklamowano powstanie Ministerstwa Magii NRD. Od początku swojego istnienia musiało walczyć z wpływami zachodnioniemieckimi. W chwili gdy Niemiecka Republika Demokratyczna przystąpiła do Republiki Federalnych Niemiec na terenie kraju działały dwie administracje czarodziejskie. Ostatecznie w styczniu 1991 roku powstał jedne urząd na cały kraj.

Współczesne Niemcy

Przez blisko 3 miesiące funkcjonowały dwie administracje. Jednak ta zachodnioniemiecka uzyskiwała co raz większe wpływy nad tą drugą. Pomagał w tym niewątpliwe ród Volturi. Zdecydowanie bardziej woleli polityków z Norymbergi niż z Berlina. W grudniu 1990 roku rząd i strona magiczna ustaliły, że w pierwszym tygodniu stycznia 1991 roku nastąpi rekonstrukcja ministerstwa magii, a przede wszystkim byłej enerdowskiej części. Wymieniono blisko 60% urzędników. Zmieniono także granicę gmin magicznych. Odpowiadały one granicom powiatów. W okresie 1992-1994 przedstawiciele rządu i czarodziejów negocjowali przeniesienie siedziby ministerstwa z Norymbergi do Berlina. Oznaczałoby to, w oczach, opinii publicznej zjednoczenie całego kraju. Nieoficjalnie chodziło o osłabienie bawarskiej społeczności magicznej, która od lat zdominowała niemiecki świat czarodziejski. W 1995 roku kanclerz Helmut Kohl i ministra magii Xena Lipman podpisali porozumienie, na mocy którego Berlin został siedzibą ministra. Wzorowa współpraca pomiędzy rządem a czarodziejami zakończyła się kiedy kanclerzem został Gerhard Schroeder. Uparcie dążył on do odsunięcia Bawarczyków od władzy. Przede wszystkim wspierał finansowo organizacje magiczne z Saksonii, Brandenburgii czy z Dolnej Saksonii. Bawaria mimo to traciła wolniej swoje wpływy niż przypuszczał rząd federalny.

Ministerstwo magii w czasie rządów socjaldemokratów przeżywało kryzys. Wielu działaczy odeszło z polityki. A kanclerz Schroeder podejmował decyzje nawet za czarodziejów. Poseł rodu Volturi dział na rzecz utrzymania ciągłego konfliktu. Interesowało go tylko zawarcie traktatu pokojowego, czego strona niemiecka odmawiała ze względu na m.in Nettoyage du sang. Ministerstwo magii od 2006 roku przeżyło ponowny rozkwit, po tym jak chadecja przejęła władzę w kraju. Edward Zittoni został posłem w Lipsku i Monachium. Miał zdecydowanie negatywne zdanie wobec jakiejkolwiek ingerencji państwa w sprawy magiczne. Za jego sprawą i samej współrządzącej CSU Bawarczycy odzyskali większość swoich wpływów. Paradoksalnie popsuły się stosunki volterowsko-niemieckie właśnie przez zbyt mocną ingerencję posła w sprawy państwa. Wobec takiego obrotu sprawy w marcu 2009 roku Edward Zittoni wycofał swoje poparcie. Jednakże doszło do porozumienia ministra Petera Krausendorfa z kanclerz Angelą Merkel, dzięki czemu wznowiono współpracę podobną jak za czasów Helmuta Kohla. W latach 2011-2012 toczono dyskusję na temat dopuszczenia nieczarodziejów do rządów w ministerstwie. Frakcja bawarska była temu bardzo przeciwna. Wsparcia udzieli im Volturi, którzy skutecznie blokowali rozwój inicjatywy m.in poprzez sabotowanie stabilności waluty Euro. W czasie kryzysu uchodźczego ministerstwo stało na stanowisku, że weźmie pod opiekę czarodziejów. Część ubiegających się o ochronę magiczną podawało, że są astegosami, ale te kłamstwa szybko wychodziły na jaw po prostym badaniu. Takie osoby od razu deportowano w myśl prawa czarodziejów.

Ministerstwo magii nie brało udziału w negocjacjach pokojowych rodu Volturi w rządu Republiki Federalnych Niemiec. Łukasz Volturi, jeden z negocjatorów traktatu, w piśmie do ministra napisał Volturi w latach 1940-1945 toczyli wojnę z Rzeszą niemiecką, a nie ministerstwem magii, dlatego mogą jedynie obserwować. Decyzja o trwałym pokoju należy do rządu Niemiec i Ferdynanda Volturi.

W związku z pandemią koronawirusa w Niemczech, gdzie zbiera ogromne żniwo nie można zebrać parlamentu czarodziejów. W dniu 31 marca 2020 roku mijała kadencja Elli von Hannover, dlatego szukano rozwiązania sytuacji. Ambasador Abraxas Volturi zaproponował, aby odbyło się głosowanie korespondencyjne. Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi (ur. 1991) wydał odpowiednie zarządzenie z 26 marca. Za prawidłowość przeprowadzenia głosowania odpowiadała ambasada rodu Volturi. W dniu 28 marca posłowie wybrali byłego ministra magii Petera Krausendorf. Ministerstwo Magii na początku 2023 roku wysłało komunikat do rządu federalnego swoje punkty widzenia na temat punkty widzenia problemów w Niemczech. Wskazywano na rosnący problem gospodarki kraju przez ogromne obciążenia socjalne na rzecz imigrantów. Dalej wskazywali, że imigranci łamiący prawo czarodziejów naruszają umowy pomiędzy Ministerstwem Magii a Republiką Federalną Niemiec i Ministstwem Magii, Republiką Federalną Niemiec a rodem Volturi.

Prerogatywy Ministra

• Reprezentowanie czarodziejów przed rządem federalnym, posłami Bundestagu.
• Opiniowanie ustaw wydawanych przez parlament. Minister posiada prawo weta zawieszającego. Bundestag może je odrzucić większością 3/5.
• Organizowanie wydarzeń kulturalnych propagujących pokojową koegzystencję.
• Kierowanie oświatą, lokalną policją, nadzorowanie fabryk.

Lista ministrów

Przewodniczący Rady Czarodziejów

Nr.	Imię i nazwisko	Lata życia	Lata urzędowania	Kadencja	Kraj pochodzenia
1	Edmund Vernichter	ur. 7 lipca 1340 w Norymberdze zm. 30 stycznia 1449 w Akwizgranie	30 sierpnia 1379 14 lipca 1420	-	Bawaria
2	Lotar Einhorn	ur. 23 marca 1377 w Akwizgranie zm. 30 grudnia 1466 w Akwizgranie	14 lipca 1420 26 lipca 1447	-	Arcybiskupstwo Kolonii
3	Paulus Rabenkralle	ur. 5 lipca 1388 w Monachium zm. 31 stycznia 1502 w Akwizgranie	26 lipca 1447 30 czerwca 1465	-	Palatynat Reński
4	Karol Vernichter	ur. 3 grudnia 1380 w Norymberdze zm. 16 listopada 1477 w Akwizgranie	30 czerwca 1465 10 lipca 1477	-	Bawaria
5	Cygnus Weisserstern	ur. 27 marca 1411 w Moguncji zm. 1 października 1505 w Norymberdze	17 lipca 1477 10 lipca 1489	-	Arcybiskupstwo Moguncji
6	Ludwig Hornerze	ur. 11 listopada 1430 w Pradze zm. 1 stycznia 1510 w Akwizgranie	10 lipca 1489 12 lipca 1505	-	Czechy
7	Wilhelm Storch	ur. 15 kwietnia 1443 w Kolnie (obecnie Berlin) zm. 6 sierpnia 1529 w Frankfurcie nad Menem	12 lipca 1505 30 października 1518	-	Brandenburgia
				1. Kadencja Rady Czarodziejów 1515-1523
8	Frejr Drachen	ur. 28 sierpnia 1457 w Wiedniu zm. 29 lipca 1549 w Wiedniu	19 listopada 1518 15 października 1541		Austria
				2. Kadencja Rady Czarodziejów 1523-1531
				3. Kadencja Rady Czarodziejów 1531-1539
				4. Kadencja Rady Czarodziejów 1539-1547
9	Kvaser Zwerg	ur. 22 kwietnia 1490 w Baden-Baden 26 maja 1588 w Akwizgranie	23 października 1541 16 sierpnia 1563		Saksonia
				5. Kadencja Rady Czarodziejów 1547-1555
				6. Kadencja Rady Czarodziejów 1555-1563
10	Joachim Drachenschild	ur. 7 stycznia 1495 w Norymberdze zm. 16 lutego 1592	16 sierpnia 1563 18 sierpnia 1579	7. Kadencja Rady Czarodziejów 1563-1571	Bawaria
				8. Kadencja Rady Czarodziejów 1571-1579
11	Albus Gilgalar	ur. 6 października 1519 roku w Norymberdze zm. 11 października 1630 w Wiedniu	18 sierpnia 1579 30 stycznia 1590	9. Kadencja Rady Czarodziejów 1579-1587	Bawaria
				10. Kadencja Rady Czarodziejów 1587-1595
12	Cezar Einhorn	ur. 29 maja 1526 w Pradze zm. 27 lipca 1624 w Akwizgranie	2 marca 1590 16 lipca 1603		Czechy
				11. Kadencja Rady Czarodziejów 1595-1603
13	Zofia Wittelsbach	ur. 11 maja 1532 w Monachium zm. 13 maja 1619 w Monachium	16 lipca 1603 20 lipca 1611	12. Kadencja Rady Czarodziejów 1603-1611	Bawaria
14	Maksymilian Józef Indigne	ur. 6 lipca 1630 w Grazie zm. 23 czerwca 1623 w Akwizgranie	20 lipca 1611 23 czerwca 1623	13. Kadencja Rady Czarodziejów 1611-1619	Austria
				14. Kadencja Rady Czarodziejów 1619-1627
W latach 1623-1630 interregnum					-
				15. Kadencja Rady Czarodziejów 1627-1635
15	Rudolf Indigne	ur. 26 listopada 1556 Gzazie zm. 9 grudnia 1642 w Grazie	5 marca 1630 28 lipca 1643		Austria
				16. Kadencja Rady Czarodziejów 1635-1643
16	Albert Wettin	ur. 2 lipca 1572 w Dreźnie zm. 14 października 1666 w Akwizgranie	28 lipca 1643 22 lipca 1659	17. Kadencja Rady Czarodziejów 1643-1651	Saksonia
				18. Kadencja Rady Czarodziejów 1651-1659
17	Teodor Vernichter	ur. 28 sierpnia 1591 w Frankfurcie nad Menem zm. 2 września 1690 w Norymberdze	22 lipca 1659 30 sierpnia 1680	19. Kadencja Rady Czarodziejów 1659-1667	Bawaria
				20. Kadencja Rady Czarodziejów 1667-1675
				21. Kadencja Rady Czarodziejów 1675-1683
18	Krystyna Gilgalar	ur. 9 lutego 1626 w Norymberdze zm. 30 marca 1720 w Norymberdze	15 września 1680 14 lipca 1599		Bawaria
				22. Kadencja Rady Czarodziejów 1683-1691
				23. Kadencja Rady Czarodziejów 1691-1699
19	Albus Clement Gilgalar	ur. 1 stycznia 1653 w Norymberdze 31 grudnia 1748 w Akwizgranie	14 lipca 1699 20 lipca 1715	24. Kadencja Rady Czarodziejów 1699-1707	Bawaria
				25. Kadencja Rady Czarodziejów 1707-1715
20	Rudolf von Hohenstauf	ur. 19 kwietnia 1674 w Berlinie zm. 25 maja 1765 w Wiedniu	20 lipca 1715 10 grudnia 1750	26. Kadencja Rady Czarodziejów 1715-1723	Brandenburgia (Prusy)
				27. Kadencja Rady Czarodziejów 1723-1731
				28. Kadencja Rady Czarodziejów 1731-1739
				29. Kadencja Rady Czarodziejów 1739-1747
				30. Kadencja Rady Czarodziejów 1747-1755
21	Ludwig Rabenkralle	28 lutego 1700 w Pradze 16 stycznia 1806 w Wiedniu	26 grudnia 1750 1 sierpnia 1763		Czechy
				31. Kadencja Rady Czarodziejów 1755-1763
22	Fenris Vernichter	ur. 6 maja 1705 w Wiedniu zm. 24 sierpnia 1779 w Warszawie	1 sierpnia 1763 20 lipca 1779	32. Kadencja Rady Czarodziejów 1763-1771	Austria
				33. Kadencja Rady Czarodziejów 1771-1779
23	Thomas Haas	ur. 30 października 1729 w Berlinie zm. 13 sierpnia 1820 w Berlinie	20 lipca 1779 4 kwietnia 1799	34. Kadencja Rady Czarodziejów 1779-1787	Brandenburgia (Prusy)
				35. Kadencja Rady Czarodziejów 1787-1795
				36. Kadencja Rady Czarodziejów 1795-1803
24	Albert Gilgalar	ur. 11 maja 1751 w Norymberdze zm. 30 kwietnia 1849 w Norymberdze	30 kwietnia 1799 ok. 15 lipca 1806		Bawaria
				37. Kadencja Rady Czarodziejów 1803-1806 (1811)
W 1806 roku Rada Czarodziejów w została zawieszona. Niedługo potem powołano magiczny urząd w pełni podległy władzom Związku Reńskiego, a co za tym idzie Francji.

Związek Niemiecki (1815-1871)

Nr.	Imię i nazwisko	Lata życia	Lata urzędowania	Kadencja	Kraj pochodzenia
1 (25)	Zygfryd von Eisenschwert	ur. 30 października 1774 w Monachium 4 grudnia 1891 w Norymberdze	17 grudnia 1815 29 lipca 1819	zerowa kadencja 1815-1819	Bawaria
2 (26)	Miroslav Hauck	ur. 11 sierpnia 1779 w Baden-Baden zm. 30 maja 1859 w Norymberdze	29 lipca 1819 26 lipca 1825	1. Kadencja 1829-1825	Badenia
3 (27)	Celiana Schwarz	ur. 30 października 1783 w Greiz zm. 30 grudnia 1905 w Berlinie	26 lipca 1825 11 października 1832	1. kadencja 1825-30 lipca 1831	Reus-Greiz
				2. kadencja 1831-1832
4 (28)	Anna von Falkenberg	ur. 20 maja 1789 w Monachium zm. 11 lipca 1915 w Norymberdze	20 października 1832 30 lipca 1834	1. kadencja 1832-1834	Bawaria
5 (29)	Fryderyk von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe	ur. 4 lipca 1777 w Poczdamie zm. 22 sierpnia 1867 w Berlinie	6 sierpnia 1834 10 sierpnia 1849	1. kadencja 1834-8 sierpnia 1840	Prusy
				2. kadencja 1840-1846
				3 kadencja 1846-1849
6 (30)	Barbara Anna von Habsburg-Lothringen	ur. 22 września 1799 w Wiedniu 26 kwietnia 1888 w Wiedniu	13 sierpnia 1849 5 lipca 1866	1 kadencja 1849-26 lipca 1855	Austria
				2. kadencja 1855 28 lipca 1861
				3. kadencja 1861-5 lipca 1866
7 (31)	Grzegorz Vernichter	ur. 20 lipca 1809 w Norymberdze zm. 29 sierpnia 1918 w Norymberdze	16 lipca 1866 30 lipca 1870	1 kadencja 1866-1870	Bawaria
8 (32)	Anna Wettin	ur. 11 lipca 1816 w Dreźnie zm. 20 lipca 1937 w Volterze	2 sierpnia 1870 22 października 1871	1 kadencja 1870-1871	Saksonia

II Rzesza Niemiecka, Republika Weimarska i III Rzesza

Nr.	Imię i nazwisko	Lata życia	Lata urzędowania	Kraj pochodzenia	Kanclerz Parlamentu czarodziejów Niemiec
1 (33)	Erich von Falkenberg	ur. 4 listopada 1823 w Monachium zm. 16 września 1941 w Norymberdze	22 października 1871 16 października 1881	Bawaria
2 (34)	Ludwika Eleonora Trampf	ur. 20 lipca 1840 w Gdańsku zm. 26 lipca 1955 w Moskwie	16 października 1881 18 października 1886	Prusy
3 (35)	Fineas Abraxas Darkhen	ur. 23 stycznia 1830 w Wiedniu zm. 8 grudnia 1944 w Berlinie	18 października 1886 20 października 1896	Prusy
					Erich von Falkenberg (1823-1941) 1888-1892
					Klement von Hohenzollern (1842-1933) 1892-1896 1896-1900 1900-1901
4 (36)	Zygfryd von Bamberg-Greiz	ur. 7 października 1840 w Hamburgu zm. 15 grudnia 1945 w Berlinie	20 października 1896 16 października 1901	Hamburg
5 (37)	Klement von Hohenzollern	ur. 1 czerwca 1842 w Berlinie zm. 17 września 1933 w Berlinie	16 października 1901 17 października 1906	Prusy	Alexander Brunon (1850-1945) 1901-1904 1904-1908
6 (38)	Ulisses Kolowarth	ur. 23 listopada 1832 w Wiedniu zm. 9 stycznia 1910 w Berlinie	17 października 1906 9 stycznia 1910	Prusy
					Alexandra von Bismarck (1855-1973) 1908-1912 1912-1916 1916-1920
7 (39)	Johann Kohl	ur. 2 marca 1860 w Szczecinie zm. 14 grudnia 1945 w Berlinie	16 lutego 1910 20 lutego 1920	Meklemburgia-Schwerin
8 (40)	Loki Astenwahl	ur. 13 sierpnia 1865 w Dreźnie zm. 15 grudnia 1945 w Berlinie	20 lutego 1920 16 lutego 1925	Saksonia	Zygfryd von Bamberg-Greiz (1840-1945) 1920-1922 1922-1926 1926-1930
9 (41)	Alexandra von Bismarck	ur. 30 stycznia 1855 w Berlinie zm. 22 listopada 1973 w Waszyngtonie	16 lutego 1925 22 lutego 1935	Prusy
					Herakliusz Tymoteusz Graffi (1897-1945) 1930-1934
					Velur Vargan (1902-1945) 1934-1935 1935-1945
10 (42)	Gustav Goldbussard	ur. 11 lipca 1906 we Wrocławiu 15 grudnia 1945 w Dreźnie	22 lutego 1935 8 maja 1945	Śląsk
Od maja 1945 roku do stycznia 1946 interregnum
11 (43)	Rudolf von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe	ur. 9 lipca 1880 w Monachium zm. 26 października 1974 w Norymberdze	17 stycznia 1946 30 kwietnia 1946	Prusy

Republika Federalnych Niemiec

Nr.	Imię i nazwisko	Lata życia	Lata urzędowania	Kraj pochodzenia	Kanclerz Parlamentu czarodziejów Niemiec
1 (44)	Klemens Adler	ur. 7 września 1900 we Wrocławiu zm. 31 sierpnia 2014 w Berlinie	1 października 1956 30 września 1970	Bawaria	August Lindberg (1899-2007) 1956-1960 1960-1964
					Paulus Kozuchowski (1904-2007) 1964-1968 1968-1972
2 (45)	August Lindberg	ur. 30 stycznia 1899 w Berlinie zm. 16 maja 2007 w Berlinie	1 października 1970 30 września 1977	Bawaria
					Klemens Adler (1900-2014) 1972-1976 1976-1980 1980-1984 1984-1988 1988-1992
3 (46)	Joachim von Falkenberg	ur. 30 maja 1926 w Norymberdze	1 października 1977 30 września 1991	Bawaria
4 (47)	Xena Lipman	ur. 14 lipca 1946 w Norymberdze	1 października 1991 30 września 1998	Bawaria
					Joachim von Falkenberg (ur. 1926) 1992-1996 1996-2000 2000-2004
5 (48)	Thomas Enigme	ur. 30 sierpnia 1950 w Dreźnie	1 października 1998 30 września 2005	Saksonia
					Ella von Hannover (ur. 1957) 2004-2008 2008-2012 2012-2016 2016-2020
6 (49)	Peter Krausendorf	ur. 22 grudnia 1960 w Ettel	1 października 2005 30 września 2019	Saksonia
7 (50)	Dietrich Arendt von Wittelsbach	ur. 6 czerwca 1975 w Volterze	1 października 2019 urzęduje	Bawaria
					Peter Krausendorf (ur. 1960) 2020-2024 2024-2028

Zobacz też

• Posłowie do parlamentu Świętego Cesarstwa Rzymskiego
• Ambasadorowie Volturi w Niemczech