Traktat z Norymbergi (1815)

V Traktat z Norymbergi - umowa pomiędzy niemieckimi czarodziejami, a rodem Volturi i państwami-członkami Związku Niemieckiego popisana w dniu 4 stycznia 1815 roku w Norymberdze, na mocy której utworzono Ministerstwo Magii Niemiec z ministrem magii na czele.

Zawarcie traktatu

W 1807 roku na mocy aktu Związku Reńskiego zlikwidowano wszelkie magiczne struktury w dawnej Rzeszy. Czarodzieje pozbawieni ochrony rodu Volturi zostali sprowadzeni do roli skarbonek Francuzów i poszczególnych władców niemieckich. Dopiero klęska Napoleona I w Rosji pięć lat później spowodowała poprawę sytuacji. W każdym większym państwie zaczęły działać rady czarodziejskie. Po bitwie narodów pod Lipskiem czarodzieje oficjalnie stali się stroną konfliktu po stronie cesarza Austrii Franciszka II. Ten zapewnił im ochronę poprzez wydanie nakazu poszanowania praw magicznych w zamian otrzymał ogromne wsparcie finansowe. We wrześniu 1814 roku rozpoczęto Kongres Wiedeński, który stworzył nowy ład europejski. W jego obradach czynnie uczestniczyli czarodzieje. Skutecznie bronili swoich interesów. Ich głównymi sojusznikami byli kanclerz Klemens von Metternich (1773-1859) i Wielki Sędzia Volteru Henrietta Volturi (1776-1880). Volturi przygotowali propozycję reaktywacji czarodziejskich struktur obejmujących wszystkie państwa niemieckie. Traktat podpisali najpierw w Norymberdze przedstawiciele Niemiec, a w dniu 20 lutego 1814 roku część delegacji europejskich mocarstw. Sygnatariuszami byli:

1. Wielki Mistrz rodu Volturi Cadmus Volturi (1720-1829)
2. Wielki Sędzia Volteru Henrietta Volturi (1776-1880)
3. Cesarz Austrii Franciszek II Habsburg-Lotaryński (1768-1835)
4. Kanclerz Austrii Klemens von Metternich (1773-1859)
5. Król Prus Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)
6. Premier Prus Karl August von Hardenberg (1750-1822)
7. Król Bawarii Maksymilian I Wittelsbch (1756-1825)
8. Król Saksonii Fryderyk August I Wettin (1750-1827)
9. Premier Hanoweru Ernst zu Münster (1766-1839)
10. Król Wirtembergii Fryderyk I Wirtemberski (1754-1816)
11. Książę Hesji Ludwik I (1753-1830)
12. Książę Badenii Karol Ludwik (1786–1818)
13. Książę Meklemburgii-Schwerin Fryderyk Franciszek I (1756-1837)
14. Książę Meklemburgii-Sterlitz Karol II Meklemburski (1741-1816)
15. Książę Saksonii-Weimar-Eisenach Karol August (1757–1828)
16. Książę Oldenburga Piotr Fryderyk Wilhelm Holstein-Gottorp (1754-1823)
17. Książę Brunszwiku Fryderyk Wilhelm (1771-1815)

Zapisy traktatu

1. Powstaje Ministerstwo Magii Niemiec pod kierownictwem Ministra Magii będącego równocześnie przewodniczącym parlamentu czarodziejów:
2. Władza ustawodawcza należy do Parlamentu czarodziejów wybieranych przez wszystkich czarodziejów, którzy skończyli 20 lat. Bierne prawo wyborcze przysługiwało po ukończeniu 30 roku życia:
3. Władza wykonawcza należała do Ministra Magii wybierany przez parlament czarodziejów:
4. Kadencja parlamentu i ministra magii wynosi sześć lat:
   1. Ta sama osoba może pełnić funkcję ministra magii przez trzy kadencje. Jest wybierany bezwzględną większością głosów przez posłów. Datę wyborów wyznacza Ambasador Volturi (od 1817), a w razie jego braku Wielki Sędzia Volteru.
5. Parlament podzielono na trzy kurie: Wichtigsten, Herrschaftlich, Vereinzelt:
   1. Pierwsza kuria (Wichtigsten) wysyła łącznie 99 posłów do parlamentu. Obejmowała najważniejsze państwa niemieckie: Prusy, Austria, Hanower i Bawaria. Liczba posłów wysyłanych przez te państwa była uzależniona od liczby czarodziejów mieszkających w państwie
   2. Druga kuria (Herrschaftlich) wysyłała łącznie 90 elektorów. były to średniej wielkości państwa niemieckie: Saksonia, Wirtembergia, Badenia, Hesja, Meklemburgia-Schwerin, Luksemburg, Holsztyn, Brunszwik, Frankfurt nad Menem, Brema, Lubeka, Hamburg.
   3. Trzecia kuria (Vereinzelt) obejmowała wszystkie państwa Związku Niemieckiego nie wymienione w powyższych dwóch kuriach. Była to najbardziej płynna grupa elektorów. Równocześnie najmniej liczyła się w parlamencie.
6. Kadencja parlamentu może zostać skrócona przez Wielkiego Sędziego Volteru na wniosek ministra magii, grupy 4/5 posłów, prezydenta Związku Niemieckiego i Wielkiego Mistrza rodu Volturi:
7. Minister Magii zasiada w Parlamencie Związku Niemieckiego z prawem głosu.
8. Minister Magii reprezentuje czarodziejów przed władcami niemieckimi, parlamentem i prezydentem Związku Niemieckiego.

Dalsze losy

Najczęściej używaną prerogatywą było rozwiązywanie izby. Po raz pierwszy zrobiono to pod koniec sierpnia 1832 roku. Prezydent Związku Niemieckiego wniósł o to, ponieważ ministra magii Celiana Schwarz zachęcała swoich wyborców do popierania idei republikańskich. Wielki Sędzia Volteru Albus Plantagenet (1776-1852) wyraził zgodę. Dwa lata później rozwiązano izbę po blisko półrocznym kryzysie politycznym. W 1849 roku Cesarz Franciszek Józef I wniósł o skrócenie kadencji parlamentu czarodziejów w związku z poparciem jakim udzielili powstańcom Wiosny Ludów. Sprawę badano wnikliwie przez kilka miesięcy. Ostatecznie w dniu 30 czerwca 1849 roku Nigellus Volturi (1797-1901) rozwiązał parlament. W 1866 roku Austria przegrała wojnę z Prusami, co ostatecznie położyło kres istnieniu Związku Niemieckiego. Helena Volturi (1825-1930) rozwiązała izbę. Tylko za zgodą Prus odbyły się nowe wybory. Ostatecznie w dniu 22 października 1871 roku parlament został zlikwidowany. Ministra magii wybierano w wyborach powszechnych (Traktat z Norymbergi (1871). Od 1888 roku zbierał się parlament czarodziejów.