Traktat z Norymbergi (1652)

III Traktat norymberski - ogólnoniemiecka umowa pomiędzy czarodziejami a rodem Volturi, cesarzem i elektorami podpisana w dniu 26 czerwca 1652 roku, która ustalała sztywne zasady wyboru przewodniczącego Rady, ilość elektorów i ustalenie większości potrzebnej do dokonania wyboru "ministra magii" na ośmioletnią kadencję. Traktat zakończył konflikty pomiędzy fakcjami procesarskim i narodowym.

Zawarcie traktatu

Gdy wybuchła wojna trzydziestoletnia czarodzieje podzielili się na dwie wrogie fakcje. Znaczna część elektorów opowiedziała się za nieudzielaniem poparcia żadnej ze stron. Mniejszość poparła Habsburgów. Konflikt pomiędzy fakcjami narastał przez lata aż w końcu przez siedem lat nie byli wstanie wybrać przewodniczącego. Gdy stronnictwo procesarskie zbojkotowali obrady Rady pozostali w 1630 roku wybrali Rudolfa Indigne. Jego władza była bardzo słaba. Opierała się na gwarancjach rodu Volturi. Mimo to do końca kadencji pozostał na urzędzie. W czasie urzędowania 16. kadencji Rady w dalszym ciągu pełnił funkcję. Po zawarciu pokoju westfalskiego stronnictwa rozpoczęły otwartą wojnę pomiędzy sobą. Ich kompetencje przejęli władcy. Czarodziej stracili autonomię i to doprowadziło ród Volturi do szału. Po raz drugi ich wojska interweniowały militarnie. Tym razem wszystkie strony musiały usiąść do rozmów. Jeszcze przed zawarciem traktatu pełna władza centralna wróciła w ręce Przewodniczącego. Same negocjacje traktatowe trwały osiem miesięcy. Tym razem umowa była trójstronna pomiędzy czarodziejami, rodem Volturi i władcami niemiecki z cesarzem na czele. Jan Volturi (1535-1657) specjalnie przyjechał, aby dopilnować wszystkie szczegóły, w tym także, aby elektorzy złożyli swoje podpisy na dokumencie. Wraz z nim przyjechało 12-tysięczny korpus ekspedycyjny styksów. Mieli oni zaatakować państwo elektora, który odmówiłby ratyfikacji traktatu. Wobec takiej wypadkowej wszyscy zgromadzeni podpisali dokument - w imieniu rodu Volturi: Wielki Mistrz rodu Volturi Jan Volturi, Cesarz Niemiec Ferdynand III Habsburg (1608-1657), Arcybiskup Moguncji Johann von Schönborn (1605-1673), Arcybiskup Kolonii Maximilian Wittelsbach (1621-1688), Arcybiskup Trewiru Karl von der Leyen (1618-1676), król Czech Ferdynand IV Habsburg (1633-1654), Elektor Palatynatu Reńskiego Karol Ludwik Wittelsbach (1617-1680), Elektor Bawarii Ferdynand Maria Wittelsbach (1636-1679), elektor Saski Jan Jerzy I Wettyn (1585-1656), Elektor Brandenburgii Fryderyk Wilhelm I (1620-1688) i Przewodniczący Rady Albert Wettin (1572-1666). W 1705 roku trzeciego traktatu norymberskiego dołączył elektor Hanoweru Jerzy Ludwik Hanowerski (1660-1727), od 1714 król Wielkiej Brytanii. W 1805 roku Amalia Thor (1732-1856) dokonała poszerzenia grona państw bez ich przystąpienia do traktatu.

Zapisy traktatu

Rada liczyła 88 elektorów, którzy pochodzili z państw o statusie elektoratu. Liczba mandatów była uzależniona od liczby czarodziejów. W razie powiększenia grona elektorów liczba posłów do Rady nie ulega zwiększeniu, ale następował ponowny podział mandatów. Pierwotnie siedem państw wysyłało swoich przedstawicieli do parlamentu. Podziału dokonywał volterowski ambasador na podstawie sporządzanych raz na 15 lat spisu czarodziejów. W rzeczywistości wahania liczby mandatów państwa-elektoratu do parlamentu były niewielkie. Kadencja parlamentu wyniosła osiem lat. Wybory do niego zarządzał ambasador Volturi. Obrady Rady miały miejsce w Akwizgranie. Na pierwszym posiedzeniu, któremu przewodniczył ambasador elektorzy wybierali przewodniczącego spośród siebie większością 3/5, z tymże kandydat musiał minimalnie uzyskać 53 głosy.

W latach 1652-1705 liczba mandatów przedstawiała się następująco:

• Elektorat Moguncji - 6 elektorów
• Elektorat Kolonii - 5 elektorów
• Elektorat Bohemii - 15 elektorów
• Elektorat Palatynatu Reńskiego - 5 elektorów
• Elektorat Saksonii - 16 elektorów
• Elektorat Brandenburgii - 19 elektorów
• Elektorat Bawarii - 22 elektorów

W 1705 roku Hanower został oficjalnie zaliczony przez ambasadora do grona państw elektorskich, wobec czego Piotr Orsini (1624-1715) dokonał ponownego podziału mandatów.

• Elektorat Moguncji - 5 elektorów
• Elektorat Kolonii - 5 elektorów
• Elektorat Bohemii - 14 elektorów
• Elektorat Palatynatu Reńskiego - 5 elektorów
• Elektorat Saksonii - 15 elektorów
• Elektorat Brandenburgii - 17 elektorów
• Elektorat Bawarii - 20 elektorów
• Elektorat Hanoweru - 7 elektorów

Hanower wprowadził swoich elektorów w wyborach w 1707 roku. Do tego czasu elektorat był reprezentowany przez "nadliczbowych" posłów z innych państw niemieckich. Ostatnie rozszerzenie grona elektorów nastąpiła w 1805 roku, kiedy to Rzesza była pod francuskim panowaniem.