Ambasadorowie Volturi w Niemczech

Ambasadorowie Volturi w Niemczech - są to przedstawiciele dyplomatyczni przy narodzie lub państwie niemieckim. Do wybuchu drugiej wojny światowej placówka ta należała do jednych z najważniejszych w Europie. Stosunki nawiązano w 1515 roku na mocy Srebrnej bulli. Przez większość czasu Volturi współpracowali tylko z Habsburgami. Odmawiali wysyłania swoich przedstawicieli do elektoratów. Sytuacja uległa zmianie w połowie XVIII wieku wraz z zmniejszeniem znaczenia Austrii po przegranych wojnach śląskich. Wówczas w Prusach, Saksonii, Bawarii i Austrii Volturi mieli swoich ambasadorów. Ogólnoniemieckim był przedstawiciel w Wiedniu. Sytuacja utrzymała się aż 1868 roku. W międzyczasie w 1806 roku rozwiązano Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego i w dwa lata po Kongresie Wiedeńskim Austria ponownie reprezentowała całe Niemcy przed seniorem rodu. Zmiany wymusiła wojna austriacko-pruska i rozwiązanie Związku Niemieckiego. Jednakże dopiero w 1871 roku ambasador w Prusach został równocześnie przedstawicielem w Niemczech. W 1920 roku zlikwidowano ambasady landowe. Republika Weimarska została uznana przez Volter za kontynuację II Rzeszy niemieckiej. Wraz z wybuchem wojny Volturi-Niemcy ambasada uległa likwidacji. Równocześnie toczyła się druga wojna światowa. Jej zakończenie nie oznaczało końca wojny pomiędzy rodem a Niemcami. W 1947 roku Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone i ZSRR odziedziczyły konflikt zbrojny po III Rzeszy. Po latach negocjacji w 1961 podpisano w Lipsku Pakt stabilizacyjny pomiędzy rodem Volturi a rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej ustanawiający tymczasowe stosunki dyplomatyczne pomiędzy sygnatariuszami w randze poselstwa. Dla władz zachodnioniemieckich był to szok. Starali się zaprotestować przed Fineasem Volturi i wyrównać równowagę sił. Podobny pakt podpisano w 1967 roku. Po zjednoczeniu Niemiec pozostał problem obu przedstawicielstw. Volturi zażądali podpisania traktatu pokojowego, aby zlikwidować placówki w Lipsku i Monachium i zastąpić je ambasadą w Berlinie. Rząd niemiecki nie wyrażał zgodę na uznanie niektórych działań armii styksów za legalne np. Nettoyage du sang. W 1992 roku ustanowiono jedno poselstwo na całe Niemcy. We wrześniu 2017 roku rozpoczęto oficjalne rozmowy pokojowe. Kanclerz Angela Merkel wyraziła zgodę na warunki rodu: Niemcy muszą zapłacić odszkodowanie wojenne w wysokości 2 miliardów euro, a także uznać za zasadną akcję czyszczenia czarodziejstwa z nazistów w zamian za zakończenie bojkotu niemieckiego rynku i normalizację stosunków dyplomatycznych. Traktat pokojowy podpisano w dniu 4 maja 2018 roku. A pierwszym powojennym ambasadorem został przedstawiciel rodu Volturi.

Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego i Związek Niemiecki

• Albus Volturi (1476-1592) 1515-1535
• Jan Flavius (1488-1591) 1535-1554
• Endymion Volturi (1516-1632) 1554-1584
• Septimus Krescencjusz (1516-1605) 1584-1599
• Cara Volturi (1562-1690) 1599-1650
• Jan Atrox (1598-1690) 1650-1665
• Sykstus Koniecpolski (1623-1714) 1665-1682
• Franciszek Cezarion (1609-1719) 1682-1689
• Pius Tusculum (1635-1742) 1689-1703
• Piotr Orsini (1624-1715) 1703-1715
• Konstantyn Antoniusz (1673-1797) 1715-1734
• Dorota Orsini (1648-1766) 1734-1743
• Oktawian Flavius 1743-1758
• Aleksander Avidian (1695-1811) 1758-1778
• Kalikst Estorian (1729-1855) 1778-1789
• Amalia Thor (1732-1856) 1789-1806
  

• Aleksander Cezarion (1769-1886) 1817-1830
• Innocenty Xan (1763-1887) 1830-1850
• Irmina Koniecpolska (1785-1889) 1850-1868

Rzesza niemiecka

• Tobiasz Visconti (1831-1952) 1871-1899
• Tomasz Cezarion (1840-1956) 1899-1917
• Pliniusz Karoling (1874-1990) 1919-1940

Lipsk

• Amadeusz von Hochberg (1905-1998) 1961-1979
• Bernard Grimaldi (ur. 1933) 1979-1992

Monachium

• Georgij Zacharenko (1898-1990) 1967-1978
• Anna Zittoni (1919-2014) 1978-1992

Lipsk i Monachium

• Bernard Grimaldi (ur. 1933) 1992-2006
• Edward Zittoni (ur. 1939) 2006-2013
• Maurice Salermo (ur. 1956) 2013-2018

Ambasadorowie

• Abraxas Volturi (ur. 1944) 2018-2025
• Endymion Volturi (ur. 1975) 2025-2031