Traktat z Norymbergi (1922)

VII Traktat z Norymbergi - prawo wydane w dniu 1 marca 1922 roku na mocy którego Ministra Magii Niemiec wybierało zgromadzenie czarodziejów złożone ze 111 posłów. Wszyscy czarodzieje, którzy ukończyli 18 lat posiadają czynne prawo wyborcze, bierne przysługiwało po ukończeniu 21 lat. Kadencja parlamentu wynosiła cztery lata, natomiast głowy społeczności magicznej w dalszym ciągu pięć lat. Minister magii nie musi zasiadać w parlamencie, jednakże musiał urodzić się na terenie państw niemieckich. Traktat znosił też dotychczasowy tradycyjny podział mandatów według klucza wielkości państw w ramach federacji. Ustanowiono, że zostanie Niemcy zostaną podzielone na 111 okręgów wyborczych. Jeden okręg wysyłał po jednym pośle do Berlina. Sygnatariuszami Traktatu byli minister magii Loki Astenwahl, przewodniczący parlamentu czarodziejów Zygfryd von Bamberg-Greiz (1840-1945), ambasador Volturi Pliniusz Karoling (1874-1990), prezydent Niemiec Friedrich Ebert (1871-1925), Kanclerz Rzeszy Joseph Wirth (1879-1956) i minister spraw zagranicznych Walther Rathenau (1867–1922). W czerwcu 1922 roku odbyły się wybory do parlamentu według nowych zasad. W 1925 roku nowym ministrem magii została Alexandra von Bismarck (1855-1973).