Alexandra Potter

Alexandra Krystyna Potter - (29 lipca 1875 roku w Greenwich - 29 lipca 2007 roku w Volterze) Czarownica czystej krwi, córka Septimusa Potter i Arianny Volturi, miała brata Charlusa. Znana na świecie poetka, żona Volterowskiego polityka urzędującego m.in w Wielkiej Brytanii jako ambasador. W późniejszych latach życia zajęła się również dyplomacją stając się dla wielu wzorem do naśladowania.

Wczesne życie

W latach 1886-1893 uczęszczała do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, gdzie została przydzielona do Slitherinu. Potterowie przyjęli to z niemałym zaskoczeniem. Była średnią uczennicą ze wszystkich przedmiotów - nie znalazła nic interesującego w programie nauczania, ale równocześnie nie miała żadnych zaległości. W późniejszych czasach wspominała, że rodzina zawsze gloryfikowała Gryfindor, bo tam uczęszczali prawie jej wszyscy krewni, a ona była czarną owcą za złamanie tej tradycji. Dawano jej do zrozumienia, iż jakoś nie pasuje do pozostałych Potterów. W 1891 roku została prefektem naczelnym domu Slitherinu. Dwa lata później zdała egzaminy końcowe na ocenę dobrą. Po zakończeniu szkoły zatrudniła się w gazecie "Merlin" w Dolinie Godryka. Praca sprawiała jej radość, ale Alexandra zawsze marzyła o czymś więcej. Rodzina nie wspierała jej w ich realizacji - uważali, że zasłużyła sobie na los jaki ją spotkał po zakończeniu edukacji.

Dyplomacja

W 1899 roku roku zaczęła pisać poezje, które zdobyły popularność najpierw w samej Dolinie Godryka, a potem w Szkocji. Przez 15 lat swojej działalności wydała 13 tomików. W 1924 roku została zatrudniona przez Fineasa Volturi w volterowskiej dyplomacji na terenie Cesarstwa Niemieckiego. Jej literackie zdolności zostały uznane za dobry atut, ale też w zdobyciu posady pomogła pozycja męża. Oficjalnie Fineas zatrudniając ją chciał podziękować jej za działalność poetycką. W pracy była bardzo sumienną pracownicą i szybko pięła się po szczeblach kariery zawodowej. Poznała aż siedem języków, uczęszczała do najlepszych szkół dyplomatycznych. Przez wiele lat asystowała różnym ambasadorom zdobywając potrzebne szlify. Fineas Volturi bacznie ją obserwował. Czarodziejka miała świetne predyspozycje i doświadczenie do pełnienia odpowiedzialnych funkcji. W 1937 roku mianowano ją Ambasadorem w Wielkiej Brytanii. Urząd pełniła przez 10 lat, do czasu wypowiedzenia wojny wyspiarzom, po tym jak nie udało się zakończyć formalnej wojny Volturi-Niemcy. Wobec tego została pprzesunięta do włoskiej placówki. Już po 5 latach na jej specjalne życzenie wysłano ją do Polski. Urząd pełniła z przerwą aż do 1989 roku, odchodząc na emeryturę w wieku 114 lat!. W czasie pracy nad Wisłą była świadkiem rządów komunistycznych, które oceniała niezwykle negatywnie. W 1955 roku stwierdziła publicznie, że Bolesław Bierut jest bezpośrednio odpowiedzialny za zbrodnie stalinowskie we własnym kraju. Władze ZSRR zakazały reagowania na tę wypowiedź z niewiadomych przyczyn. Popierała także powrót Władysława Gomułki do władzy, ale już po roku stwierdziła, że nie jest lepszy niż Bierut. Od 1966 roku nie istniały praktycznie stosunki na linii PZPR-Volturi. Partia komunistyczna unikała wszelkich kontaktów, podobnie czyniła to Alexandra. Zmieniło się to w 1970 roku razem ze zmianą władz po wydarzeniach na wybrzeżu. Najcieplej oceniała okres Gierka – próba unowocześnia polskiej gospodarki i otwarcia na świat zrobiło na niej wrażenie. Nie zmieniło to jej krytycznego stosunku wobec samych komunistów. W dniu 20 września 1988 roku ogłoszono, że 10 stycznia następnego roku przechodzi na emeryturę. Jej następcą został Polak Jan Romanowicz.

Rodzina

Od czasów szkolnych kochała się w swoim kuzynie I stopnia Septimusie, który był ówcześnie wiceambasadorem Volturi w Zjednoczonym Królestwie. Początkowo to małżeństwo było jedynie w sferze marzeń młodej Aleksandry, dlatego też propozycję zamążpójścia ze swoim ukochanym przyjęła z nieukrywaną radością. Rodzice nie widzieli żadnych przeciwwskazań, mimo że córka z jej narzeczonym byli ze sobą bardzo blisko spokrewnieni. Obie linie rodziny uważały, że młoda Potterówna zostanie przez męża okiełznana.

W dniu 20 marca 1896 roku Alexandra wyszła za mąż. Urodziła syna Albusa 10 miesięcy później w Dolinie Godryka. Zmarła we śnie W dniu 29 lipca 2007 roku w Volterze.