Xena Potter
| Xena Potter | |
| Informacje biograficzne | |
| Data urodzenia | 29 lipca 1876 Dolina Godryka, Wielka Brytania |
|---|---|
| Data śmierci | -29 września 1971 Dolina Godryka, Wielka Brytania |
| Status krwi | Czysta |
| Tytuł(y) | |
| Pseudonim(y) | |
| Płeć | K |
| Kolor oczu | Niebieskie |
| Kolor włosów | Białe |
| Rodzina | Potterowie
|
| Różdżka | Trekot 18,7 cm długości |
| Zawód | Dyplomatka |
Xena Anna Druella Potter lub Xena Lestrange - urodzona dnia 29 lipca 1876 roku w legendarnej Dolinie Godryka jako młodsza córka Henryka Potter i Druelli Black, miała starszego brata Septimusa. Czarownica czystej krwi, volterowska dyplomatka, poliglotka. Do pamięci ludzi przeszła będąc realizatorką polityki Łukasza Nigellusa i Fineasa Volturi.
Młodość i rodzina
[edytuj]W latach 1887-94 chodziła za namową babci Heleny Volturi do szkoły Czarnej Magii w Dursmtrangu. Była świetną uczennicą, zwłaszcza w czarnej magii, której poświęcała jak najwięcej uwagi. Bliska rodzina nie została uświadomiona z ogromnych postępów Xeny. Nauczyciele zdecydowanie doradzali jej dodatkowy rozwój z innych dziedzin, aby nie zatraciła samej siebie. W wieku 18 lat zdała egzaminy końcowe na ocenę celującą z wyróżnieniem. Pomimo młodego wieku zaproponowano jej posadę nauczyciela czarnej magii, ale odrzuciła to argumentując brakiem wiedzy pedagogicznej. Rodzina naciskała na jej jak najszybszy powrót do Doliny Godryka ze względu na fakt, że rodzice prowadzili rozmowy na temat jej zamążpójścia z homoseksualnym kuzynem – Charlusem Potter, którego otwarcie uważała za debila. Ojciec w dalszym ciągu upierał się przy tym kandydacie, dlatego chcąc zniechęcić krewnych zażądała odszkodowania w wysokości 500 tysięcy Złotych, a także zagwarantowanie prawo do rozwodu bez żadnych konsekwencji po narodzinach dziecka. Ku jej zgrozie zatwierdzono to.
Ślub odbył się dnia 9 grudnia 1895 roku w Dolinie Godryka w rezydencji rodziny. Nie zaproszono wielu gości, raptem tylko najbliższą rodzinę, czego wyraźnie życzyła sobie Xena. O ile przed zawarciem związku miała chwile wytchnienia od bliskich, to teraz prawie codziennie miała wizyty rodziców Charlusa, którzy namawiali ją do rzucenia klątwy na męża by zaszła w ciążę. Xena również chciała mieć dziecko, dlatego postanowiła rzucić na partnera Imperiusa, dzięki czemu dnia 20 stycznia 1899 roku urodziła się córeczka – Hermiona Potter. Wychowanie dziecka spadło na barki młodej Xeny – Charlus nie widział potrzeby opieki i całe dnie przebywał poza domem uganiając się za okolicznymi mężczyznami. W domu wszczynał awantury, nie raz próbując stosować przemoc fizyczną wobec niej. Xena we własnej obronie używała czarno magicznych klątw, które skutecznie uspokajały awanturnika. Dłużej nie mogąc wytrzymać takiej sytuacji rozwiodła się z nim (4 grudnia 1902). Odebrała też prawa rodzicielskie nad Hermioną.
Wielu osobom, w tym członkom najbliższej rodzinie, rozpad małżeństwa uznali za koniec sfery miłosnej jej życia. W ostatnim czasie rzadko dochodziło do rozwodów, a zwykle oznaczały także koniec legalnych związków w oczach bliskich. Xena myślała całkowicie inaczej – pochłaniało ją wychowanie dziecka, ale też nowe uczucie jakim darzyła Rudolfa Lestrange. Ostatecznie sprawa zakończyła się ich ślubem, który odbył się 6 maja 1906 roku. Trzynaście miesięcy później urodziła syna - Rudolfa, a w 1911 córkę Xenę. Małżonkowie poświęcali dużo czasu dzieciom ucząc ich podstawowych zasad, czytania i pisania.
Kariera zawodowa
[edytuj]Xena nigdy nie chciała być tylko panią domu. Chciała zrobić coś więcej, dlatego gdy tylko dzieciaki podrosły zatrudniła się w angielskim Ministerstwie Magii jako tłumaczka. Bardzo szybo została zauważona przez Fineasa Blacka ówczesnego |Ambasadora Volturi w Wielkiej Brytanii. W notatce zapisał, że jest bardzo błyskotliwą kobietą, której przymioty umysłowe ród musi koniecznie wykorzystać. Niebawem, bo dnia 6 czerwca 1923 roku zatrudniono ją w ambasadzie jako tłumaczka specjalna, a następnie wysłano ją do Volteru na szkolenia. Tam poznała Fineasa Volturi, który podobnie jak Black zauważył w niej ogromny potencjał. W Londynie przepracowała zaledwie dwa lata, ponieważ w 1925 roku została mianowana Ambasadorem Volturi w Chinach zastępując Jana von Falkenberga. Państwo Jedwabiu wydawało się jej bardzo skomplikowanym tworem, dlatego bacznie przyglądała się wydarzeniom krajowym. W trakcie tego zrozumiała jakie miała przed sobą bardzo trudne zadanie ze względu na barierę językową. Rozwiązała ten problem w ciągu zaledwie kilkunastu miesięcy ucząc się dialektu mandaryńskiego. W ciągu dziewięciu lat urzędowania jej działalność była skupiona na pilnowaniu przestrzegania praw czarodziejów. Zadanie to należało do najtrudniejszych ze względu na to, że tylko w dużych ośrodkach istniała magiczna policja. Xena nie uczestniczyła w życiu kulturalnym ani Pekinu, ani Xi’an – dla władz chińskich pozostała anonimową dyplomatką. Jej wycofanie z Chin potraktowano jako dobry znak. Na początku 1935 roku skierowano ją do Dani jako wice ambasadora. Do jej podstawowych zajęć należało reprezentowanie rodu w Norwegii. Xena szczerze zakochała się w tym kraju – częściej można było ją spotkać na zwiedzaniu czy podróżach niż w budynku placówki dyplomatycznej. W 1937 roku otrzymała zezwolenie Fineasa Volturi na sprowadzenie męża ze względu na jej ciągłe comiesięczne wyjazdy do Londynu. Dwa lata później, w sierpniu, złożyła raport, w którym informowała, że wojna wisi na włosku, dlatego zaleca powolne zabezpieczanie mienia rodu nie tylko tym rewirze dyplomatycznym. W czasie wojny Volturi-Niemcy pozostała w Norwegii do połowy 1942 roku, kiedy to została internowana w Oslo. Osadzono ją w więzieniu w Arhuss, gdzie podała się do dymisji. Hitlerowcy zwolnili ją pod koniec roku.
Dnia 7 stycznia 1943 roku przybyła do Volteru z poczuciem pohańbienia, dlatego poprosiła o przeniesienie w stan spoczynku. Fineas Volturi zdecydowanie odmówił i skierował ją do placówki w USA jako ambasador. Urząd objęła dnia 1 marca. Na miejscu zastała ciężką sytuację – Prezydent Franklin Delano Roosevelt nie był zainteresowany prowadzeniem rozmów z Volturi. Za to ciągle wywierał naciski na Xenę, aby ta przekonała Volter do zmiany negatywnego stosunku wobec ZSRR. Pani ambasador referowała metropolii o zastanej sytuacji, ale nie otrzymała konkretnych instrukcji oprócz nakazu zabezpieczenia mienia i to co można wywieźć do Volteru. Razem z kapitulacją Niemiec spotkała się z prezydentem Henrym Trumanem żądając, aby także naziści podpisali podobny dokument z Fineasem Volturi. Amerykanie wyśmiali to. Okres 1945-47 nazywano czasem „zawieszenia”, ponieważ stosunku bilateralne całkowicie zamarły. Xena Potter dnia 22 stycznia 1947 roku złożyła dymisję, a dziesięć dni później Volturi wypowiedzieli wojnę Amerykanom. Co ciekawie Waszyngton nie wydalił jej z kraju uznając ją w szybkim czasie za most pomiędzy rządem a Volterem. Fineas Volturi zaakceptował ten dziwny stan jako tymczasowy. Xenę mianowano „Odpowiedzialną za interesy rodu Volturi w Stanach Zjednoczonych”. Zarówno oba gabinety prezydenta Harrego Trumana i Dwighta Eisenhowra, jak i Volturi uznawały tymczasowość stosunków za część doktryny powstrzymywania komunizmu i ZSRR. Współpraca nie należała do łatwych, ale Espianie dostarczyli informacje na tyle ważne, że Amerykanie natychmiast zareagowali np. małżeństwo Rosenbergów, które skazano na śmierć za zdradzenie tajemnicy atomowej w 1953 roku. Razem z dojściem Kennedy’ego do władzy współpraca urwała się. Została odwołana i przeszła na emeryturę.
Ostatnie lata
[edytuj]Pierwszy mąż zmarł w Azkabanie w 1914 roku gdzie odbywał karę dożywotniego pozbawienia wolności za zabójstwa dwunastolatka, a Xena nie przyjechała na ceremonię pogrzebową. Drugi mąż - Rudolf zmarł dnia 31 stycznia 1960 roku w Londynie. Jego śmierć znacznie spowodowała pogorszenie zdrowia Xeny, ale wsparcie dzieci i wnuków utrzymywało ją przy dobrym stanie fizycznym i psychicznym.
W marcu następnego roku wróciła ostatecznie do Londynu. Pomimo że była już średnio sprawna to starała się prowadzić aktywny tryb życia poprzez chodzenie na długie spacery, pływanie. W 1966 roku miała wypadek, który przykuł ją do wózka inwalidzkiego. Starsza pani nie poddała się i w dalszym ciągu wykazywała jakąś aktywność.
Zmarła dnia 29 września 1971 roku w Dolinie Godryka.
Urzędy
[edytuj]| Poprzednik Jan von Falkenberg |
Ambasador Volturi w Chinach 1925-1934 |
Następca Wilhelm Koniecpolski |
| Poprzednik ? |
Ambasador Volturi w Stanach Zjednoczonych 1943-1947 1947-1961 jako Odpowiedzialna za interesy rodu Volturi w Stanach Zjednoczonych |
Następca ? |