Gubernatorat Volteru V kadencji

Gubernatorat Volteru V kadencji – urzędował od dnia 7 grudnia 773 roku na mocy zarządzenia z tego samego dnia wydanego przez władcę czarodziejów Lucjusza Volturi (672-795). Na jego czele po raz piąty stanął Fingobard ze Skandynawii, żyjącego w latach 700-777. Sprawy zagraniczne zostały wyłączone spod jurysdykcji Gubernatora Volteru na mocy drugiego zarządzenia. Kadencja piątej kadencji miała minąć na początku grudnia 778 roku. W tym czasie rosło napięcie na linii Volturi-centaury. Fingobard ze Skandynawii sprzeciwiał się jakimkolwiek negatywnym akcjom przeciwko mitycznym rasom. Chciał, aby czarodzieje żyli z nimi w harmonii i pokoju. Opór gubernatora przynosił złagodzenie polityki rodu Volturi. Ród Volturi koncentrował się na zupełnie innych obszarach. Zdali sobie sprawę, że infrastruktura Volteru jest strasznie przestarzała i należy ją jak najszybciej rozbudować. Gubernatorat stworzył plan szerokiej modernizacji dróg, kanalizacji, sieci wodociągowej. Wymagało to przebudowy wielu obiektów, a część należało zburzyć. Koszty tej operacji przekraczały kilkunastokrotnie roczny budżet miasta, ale nie samego rodu. O finanse toczyły się spory z centaurami, które uważały, że nie muszą na nic się składać, co oficjalnie było główną osią sporu. W rzeczywistości Volturi chcieli się ich pozbyć i szukali odpowiedniego pretekstu. W polityce zagranicznej nie zbyt dobrze działo się. Cesarstwo Bizantyjskie naciskało, aby to unormować stosunki nie tylko z centaurami, ale chcieli, aby przestano tropić i zabijać Lukanosów. Koordynatorem tej polityki był cesarz Konstantyn V. Po jego śmierci w czasie kampanii przeciwko Bułgarom sytuacja w świecie post-rzymskim uległa uspokojeniu. Drugim ważnym ośrodkiem antyvolterowskiej polityki był dwór kalifa Al-Mansur (712-775). Władca ten próbował wspierać ostatnie niedobitki klanów wampirów. Handlował również z centaurami, pomimo niemal jawnego sprzeciwu ze stronu własnej rodziny. Jego śmierć spowodowała zerwanie więzi gospodarczych z wrogami rodu Volturi. Te zgony nie były przypadkiem. Volturi dopuścili się morderstw politycznych dla osiągnięcia konkretnych korzyści.
Kadencja piątego guberatoratu została przerwana w dniu 2 stycznia 777 roku wraz ze śmiercią gubernatora Fingobarda ze Skandynawii.

Działalność gubernatoratu

Infrastruktura

W 20. rocznicę zdobycia Volteru przeprowadzono audyt infrastruktury. Działania wojenne spowodowały, że mury obronne uległy znacznemu zniszczeniu. To one jako pierwsze zostały naprawione za pomocą niemal zapomnianej techniki betonu. Te od strony morza dodatkowo wzmocniono przyporami rozbijającymi ogromne fale morskie. Zbudowano kolejnych osiem wież wartowniczych, łącznie było ich 30. Do 777 roku każdą uzbrojono po 10 potrójnych kusznic. Składnice znajdowały się pod ziemią. Zabezpieczone je w ten sposób, że wytworzono tarcze, które tylko styksowie mogli przekroczyć. Powstała bolączką słabej siatki dróg. Wieże połączono drogami, które wiodły od głównego placu. Postawiono też pięć posterunków policji. Początkowo miały one chronić żołnierzy, ale szybko zaczęli dbać o bezpieczeństwo publiczne. Gubernatorat więc musiał zatrudnić 500 policjantów. Dla Lucjusza Volturi ważne były też główne arterie drogowe. Niektóre z nich miały blisko 600 lat. Chociaż pierwsze remonty podejmowano tuż po 753 roku, jednak generalny remont przypadł na okres 774-776. Poszczególne odcinki zamykano tak, aby nie spowodować zbyt ogromnym problemów komunikacyjnych. Wymieniano dosłownie wszystko. Poszerzano drogi, powtórnie je skanalizowano. Łącznie wyremontowano 20 kilometrów dróg. Te ekspresowe tempo było możliwe dzięki zapędzeniu volteran do prac. Volturi bardzo dobrze płacili, dlatego też remonty szły niezwykle sprawnie. Pomimo tego Departament Budownictwa zdał sobie sprawę, że należy nie tylko wyremontować drogi pośrednie, ale i zbudować nowe. Zburzenie dzielnice wampirów pozwoliło na skrócenie drogi pomiędzy dzielnicami drugą a szóstą i siódmą. Do śmierci Fingobarda ze Skandynawii zbudowano tam kilkupasmową drogę. Departament Budownictwa nie mógł zaniedbywać kanalizacji. Ona również w niektórych miejscach miała kilkaset lat. W latach 774-775 naprawiono przecieki. Zlikwidowało to potoki szamba wylewające się w biedniejszych dzielnicach. Tam natomiast zbudowano publiczne szalety i łaźnie. Podłączywszy je do kanalizacji zdano sobie sprawę, że była to niezbyt dobra decyzja. System kanalizacyjny nie przewidywał odbiór takiej ilości szamba i wody deszczowej. Tak więc co jakiś czas gdzieś miały miejsce wycieki na ulice. Gdy kończono remont głównych dróg postanowiono zbudować sztuczny zbiornik na czystą wodę za murami miejskimi. Obudowano go wewnątrz płytkami ceramicznymi, dzięki czemu zachował szczelność i zapewniał volteranom odpowiedni zapas wody pitnej. Bezpieczeństwo na drogach zapewniali policjanci rekrutowani przede wszystkich z potomków żołnierzy z okresu wojny o władzę. Patrole policyjne patrolowały niemalże całe miasto w oparciu o siatkę dróg. Departament budownictwa w latach 775-776 wyremontował ulicę Via Mogulli, która łączyła dzielnicę przemysłową z osiedlami mieszkalnymi, a także wydrążono w skałach odpływ dla wody. Mieszkańcy tych okolic zaproponowali, że sami wybudują cysternę na wodę deszczową tylko potrzebują materiałów budowlanych. Volturi bardzo chętnie skorzystali z tej propozycji. Pośrodku postawili duży posterunek policji i styksów. W złym stanie technicznym były akwedukty. Do Volteru prowadziły cztery takie. Ten najważniejszy przebiegał przez tereny centaurów. Ci nie wyrażali zgody na wejście budowniczych. Akwedukt cały popękał na przestrzeni kilku wieków. W czasie wojny o władze i kolejnych 20 lat nie prowadzono żadnych napraw, co też co jakiś czas zdarzały się wycieki. Wybudowanie cystern spowodowało, że ten akwedukt stracił na znaczeniu, ale za to powstawało bajoro. Niemalże wojną zakończyło się brukowanie drogi łączącą dzielnicę pierwszą z pozostałą częścią miasta. Formalnie rzecz biorąc droga nie należała do nikogo, ale centaury po 753 roku rościli sobie wyłączne prawo użytkowania. Lucjusz Volturi nakazał styksom chronić robotników. Tak jak uprzednio postawili tam bardzo duży posterunek. Stacjonowali tam tylko styksowie wyposażeni w ogromną ilość broni. Władca czarodziejów przewidywał problemy z centaurami. Styksowie jednak nie przeprowadzali żadnych akcji przeciwko stworom. Fingobard ze Skandynawii blokował takie inicjatywy. Chciał, aby czarodzieje, wampiry czy centaury żyły w harmonii w jednym mieście. Jeśli chodzi o pozostałe akwedukty odnowiono je do stanu nowoczesności. W górach wywiercono kolejne trzy ujęcia a ich wody skierowano je do miasta.
Niemal całe miasto w 777 roku było odpowiednio zaopatrzone w wodę pochodzącą z akweduktów i zapasów wody w cysternach. Volteranie mieli do dyspozycji 130 ujęć wody. Nadmiar z nich gromadzono w największej cysternie. W zarządzeniu w dnia 30 grudnia 776 roku nakazywano obywatelom gotować wodę. Ten mezopotamski zwyczaj szybko przyjął się w mieście. "Skutkiem ubocznym" jakim zanotowano to drastycznie zmniejszenie problemów żołądkowych wśród volteran.

Kontakty z papiestwem i z Bizancjum

Polityka zagraniczna wobec Bizancjum i papiestwa należała do gigantycznych wyzwań stojących przed „ministrem spraw zagranicznych” Łukaszem Volturi. Po dwóch dekadach panowania nad światem czarodziejów najważniejsze podmioty polityki międzynarodowej próbowały ingerować w świat magiczny. Kościół rościł sobie prawo do kontroli, ponieważ w stolicy czarodziejów istniały ich gminy wyznaniowe. Lucjusz Volturi nigdy nie uznał prymatu papieża nad volterowskimi chrześcijanami. Wręcz rugował ich z miasta. Robił to bardzo delikatnie, przynajmniej z początku. Chodziło przede wszystkim o postać Jezusa Chrystusa. Należał do rodu Lukanosów i został skazany przez Żydów na śmierć za herezję. Dla rodu Volturi chrześcijaństwo to religia utworzona przez ich wrogów dla kontroli nieczarodziejów. Ta kontrola nie udała się przez co teraz to Lucjusz Volturi ma problemy. Papieżem w latach 772-795 był Hadrian I. Dwukrotnie w czasie swojego pontyfikatu próbował ustanowić biskupa Volteru. Za pierwszym razem misja ta nie została przyjęta, a za drugim w 775 roku spotkała się z negatywnym stosunkiem władcy czarodziejów. „Minister Spraw Zagranicznych” Łukasz Volturi odesłał kandydata na biskupa, ponieważ ten nie władał magią. Potem sam udał się do Rzymu. Papież należał do ludzi koncyliacyjnych. Wiedział o stosunku Volturi do jego religii, a mimo to chciał chronić chrześcijan w Volterze. Strony doszły do porozumienia niezbyt korzystnego dla kościoła, ale zapewniono to czego pragnął Ojciec Święty - bezpieczeństwa. Zawarto I układ z kościołem katolickim. Zapewniono, że kościół nie będzie ingerować w sprawy polityczne Volteru. Poza murem miasta będzie stał kościół chroniony przez styksów a dostęp do niego będzie wolny dla wszystkich. W kazaniach nie można krytykować władcy czarodziejów. Obowiązują wszystkie prawa kościelne będące zgodne z tym Volterowskim. Zapisy układu każdorazowo musiały być potwierdzanie układem gdy zmieniał się władca czarodziejów i konkordatem gdy zmienił się papież. Kwestie religijne od tej pory podlegały bezpośrednio gubernatorowi Volteru. Władca czarodziejów mianował biskupa Volteru rozporządzeniem. W dniu 30 maja 776 roku Lucjusz Volturi mianował Feliksa Watykańskiego pierwszym ordynariuszem prowincji kościelnej. Alternatywnym rozwiązaniem w razie fiaska rozmów z papiestwem był zamach zaproponowany przez Juliusza Volturi (722-850). Nie doszło do niego m.in dlatego, że Gubernator Volteru nalegał u władcy czarodziejów, aby najpierw prowadzić rozmowy.

Jeśli chodzi o Bizancjum jako centrum polityczne świata śródziemnomorskiego stanowiło dla rodu Volturi jako ważny punkt odniesienia w swojej polityce zagranicznej. Główna osią niezgody pomiędzy Volterem a Konstantynopolem była przede wszystkim kwestia wampirów, a raczej ich wymordowania, a drugą centaury. Centaury miały się bardzo dobrze, pomimo że Volturi co raz mocniej naciskali na nich. Tutaj główną rolę w tym odegrał Gubernator Volteru Fingobard ze Skandynawii. On sam nie miał nic do powiedzenia w kwestiach polityki zagranicznej, czego dobitnym dowodem było niedopuszczenie gubernatora do rozmów z posłem bizantyjskim. Cezar Rzymu i Czarodziejów, równocześnie "minister spraw zagranicznych", jasno przedstawiał punkt widzenia swojej rodziny. Sprawa wampirów jest wewnętrzna kwestia polityki rodu Volturi. Odrzucał, więc jakiekolwiek sugestie posłów cesarza Konstantyna V, aby restytuować społeczność wampirzą w jej starych prawach. Volturi aresztowali każdego ostałego wampira w mieście i wydalali go. Pojawiły się zawoalowane groźby wojny ze strony Konstantynopola. Łukasz Volturi wykorzystał fakt, iż Bizancjum toczy już wojnę z Bułgarami. Zaproponował, że może mediować pomiędzy stronami konfliktu. Spotkało się to z ogromnym niezadowoleniem dworu cesarza, jak i samego władcy. Nie widział z Volturi gracza równego. A z samego Konstantynopola zaczęły płynąć bardzo niepokojące sygnały o mobilizacji czarodziejów. Ewentualny atak na Volter trwałby długo, ale dla władzy rodu Volturi byłoby to śmiertelnym zagrożeniem. Juliusz Volturi, działając bez wiedzy ojca i dziadka, wyjechał do cesarza Konstantyna V. Władca akurat przebywał w stolicy prowadząc przygotowania na kolejną wyprawę przeciwko Bułgarom. W dniu 14 września 775 roku niespodziewanie zmarł władca Bizancjum. Juliusz Volturi meldował do Volteru, że zamordował Konstantyna V w imię wyższego dobra rodu Volturi. Leon IV Chazar (750-780) pod wpływem żony Ireny, będącej szpiegiem Juliusza Volturi, zmienił zupełnie plany wobec Volturi. W dniu 30 stycznia 776 roku wydał konstytucję zw. Konstytucją Leona i Lucjusza, w której to oddawał pod kontrolę Volturi sprawę wampirów i centaurów.

Kontakty z kalifatem

Kalifat pełnił drugorzędną rolę w świecie śródziemnorskim, ale za to pierwszą w Mezopotamii i Egipcie. Kalifem w tym czasie Al-Mansur (717-775). Prowadził niemal konfrontacyjną politykę wobec czarodziejów. Wspierał wampirów, których uważał za swoich stronników, ponieważ ta społeczność zawsze popierała politykę podboju ziem, które zajmowały stare rody czarodziejów. Dzięki czemu tam gdzie pojawiała się władza Arabów kończyły się prześladowania wampirów. Mordy na wampirach w Volterze mocno rozwibrowały kalifat. Czarodzieje informowali Volter, iż są co raz częściej atakowani przez wojska kalifa. Departament Spraw Zewnętrznych tylko w latach 773-775 interweniował ponad sto razy. Wiele rodów musiało uciekać z miast i miasteczek, w których mieszkali w niektórych przypadkach od ponad tysiąca lat. Przybywali do Volteru jako stronnicy rodu panującego. Łukasz Volturi pod koniec 774 roku spotkał się z kalifem. Tematem rozmów było pozostawienie miasta Gizy pod pełną administracją czarodziejów. Kalif odrzucił to i niemal natychmiast rozpoczęły się prześladowania społeczności magicznej. Spowodowało to, że Juliusz Volturi ruszył prosto do Mekki jak tylko zabił cesarza Konstantyna V. W dniu 6 października 775 roku zamordował kalifa, co utemperowało antyvolterowską politykę kalifatu.

Polityka wobec centaurów

Centaury, pomimo że od 20 lat byli pod panowaniem rodu, w żaden sposób nie uznawali ich za swoich władców. Zajmowane przez nich terytorium miasta uznawali wręcz za osobne państwo. Nie przyjmowali do wiadomości, że są w znacznym stopniu zależni od volterowskiej polityki rodu Volturi. Gubernator Volteru Fingobard ze Skandynawii szczególni dbał, aby centaurom nie stało się nic złego. Blokował krwawe zapędy Juliusza Volturi. Wnuk władcy czarodziejów już w 774 roku zaproponował spalenie ich ziemi uprawnej. Fingobard wprawdzie to zawetował, to plan miał wielu zwolenników, zwłaszcza opcji militarystycznej. Należy zrozumieć obecną sytuację polityczną Volturi. Centaury były wrogiem na zapleczu, który zaatakuje gdy tylko ród panujący pokaże choćby lekką słabość. Sami tez rdzenni volteranie zauważyli, że Lucjusz Volturi stara się unowocześnić miasto. Rozbudowa wcześniej wspomnianej infrastruktury była oczekiwana społecznie. Centaury w myśl zasady nieuznawania władzy Volturi nad sobą ostro protestowały przeciwko planom wybrukowania ich głównych dróg. Lucjusz Volturi nie chciał wszczynać o to wojny. Przynajmniej na razie. Fingobard ze Skandynawii miał w tym wiele swojego udziału. Osobiście spotykał się z przywódcą centaurów. Zapewniał w swoim imieniu, że ziemia należąca do nich w żaden sposób nie będzie naruszana. Wbrew dzisiejszemu mniemaniu Lucjusz Volturi nie złamał słowa danego przez gubernatora Volteru. Na północ od ich terytoriów znajdowały się dawne pola należące do Lukanosów. Centaury przejęły nad nią administrację jako teren wypasu. Dzieliła za to dzielnice od siebie. Volturi połączyli je brukowaną szeroką drogą. Centaury od razu chcieli prowadzić za nią wojnę. Fingobard ze Skandynawii uspokoił ich poprzez udowodnienie, że zgodnie z mapami nie są to tereny należące do nich, więc czarodzieje mogli skończyć połączenie dzielnic. Departament Bezpieczeństwa wymusił zbudowanie posterunku policji. Stacjonujący tam styksowie zapewniali bezpieczeństwo i de facto ograniczali kontrolę centaurów na terenach wypasowych. Szykowała się również dla tych stworzeń katastrofa jeśli chodzi o dostęp do wody. Akwedukt ledwo co dawał rady. Odmówili remontu, ponieważ w ich ocenie Volturi mogliby ingerować w sprawy wewnętrzne. Akwedukt w wielu miejscach przeciekał. Powstawały bajora, a te łączyły się w większe tereny. Prawdopodobnie pod koniec 776 roku źródła wody uległy zanieczyszczeniu. Mimo tego centaury nie chciały przyjąć pomocy, dlatego też departament infrastruktury zamknął niemal wszystkie połączenia źródeł. Dodatkowo wybudowano mur oporowy na granicy dzielnic sąsiadujących z terenami centaurów, aby bajora nie rozlały się na pozostałą część miasta. Centaury budowę muru potraktowali jako dobry znak. W ich ocenia to miało pozwolić odgrodzić własne ziemie od innych i to bez ponoszenia żadnych kosztów. Sami czarodzieje mający jeszcze szacunek dla nich zobaczyli w centaurach stworzenia niedbające o interesy wszystkich mieszkańców miasta.

Igrzyska czarodziejów

Ponowna organizacja igrzysk była jedną z głównych priorytetów gubernatora Volteru Fingobarda ze Skandynawii. Z poprzednich mistrzostw pozostała infrastruktura sportowa. Stadion wyremontowano. Dodano dodatkowo dwa tysiące miejsc stojących. Boksy dla zawodników podłączono do kanalizacji, zresztą tak samo sam stadion. Impreza sportowa odbywała się w czerwcu 775 roku. Do Volteru przyjechało około 10 tysięcy czarodziejów z całej Europy i Bliskiego Wschodu. Igrzyska otworzył Fingobard ze Skandynawii. Ogłoszono, że powstała nowa tradycja a kolejne mistrzostwa zorganizowano w 778 roku.

Kres epoki Fingobarda ze Skandynawii

Piąta kadencja Fingobarda ze Skandynawii pokazała już słabość Gubernatora Volteru, nie tylko tę fizyczną, ale i polityczną. Jego moc sprawcza została ograniczona na rzecz Łukasza Volturi i Juliusza Volturi. Mimo powolnej marginalizacji potrafił dotrzeć argumentami do władcy czarodziejów. Dzięki jego mediacji nie wybuchła wojna z centaurami. Do naszych czasów przetrwała korespondencja pomiędzy nim a Lucjuszem Volturi. Gubernator Volteru pisał na przykład "Centaury to istoty nader rozumne niż nam się wydaje. Cieszą się ogromną estymą wśród nie tylko czarodziejów, ale i władców znanego świata. Nie sprzyja nam fakt, że ścigamy Lukanosów. Należy najpierw znaleźć sposób koegzystencji." Jednakże gdy interesy volteran wymagały władze gubernatoratu zupełnie lekceważyły zdanie gubernatora. W listopadzie 776 roku Fingobard ze Skandynawii oświadczył władcy czarodziejów, że w dniu równonocy wiosennej złoży dymisję. Od 14 listopada Łukasz Volturi pełnił funkcję pierwszego zastępcy. Stan zdrowia gubernatora znacznie pogorszył się w ostatni dzień roku. Zmarł rankiem 2 stycznia 777 roku, na 2,5 miesiąca przed planowana dymisję i 23 miesiące przed końcem kadencji. Dziesięć dni później został pochowany z najwyższymi honorami. Nagrobek Fingobarda przetrwał do czasów dzisiejszych.

Skład rządu Gubernatoratu

Imię i nazwisko	Departament	Okres życia	Okres urzędowania	Uwagi
Fingobard ze Skandynawii	Gubernator Volteru	25 sierpnia 700 w Volterze, Państwo Lukanosów zm. 2 stycznia 777 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (76 lat 150 dni)	7 XII 773 2 I 777	Syn Ragnara ze Skandynawii (669-716) i Mathildy ze Skandynawii (670-728) Zmarł
Łukasz Volturi	Stanu	2 października 697 w Rzymie, Cesarstwo Wschodniorzymskie zm. 17 kwietnia 801 w Volterze, Wolterze Państwo Czarodziejów (103 lata 197 dni)	7 XII 773 2 I 777	W latach 753-795 Cezar Rzymu i Czarodziejów
Juliusz Volturi	Sprawy bezpieczeństwa	ur. 29 sierpnia 722 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów zm. 8 maja 850 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (127 lat 252 dni)	7 XII 773 2 I 777	Wnuk Lucjusza Volturi (672-795), władcy czarodziejów w latach 753-795
Leon z Akcjum	Służba Cywilna	ur. 2 marca 745 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów zm. 28 października 832 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów (87 lat 240 dni)	7 XII 773 2 I 777	Syn Aleksandra z Akcjum (705-792) i Wilberty z Volteru (708-798) w latach 777-782 Gubernator Volteru
Lucius Pendragon	Zdrowie	ur. 30 kwietnia 733 w Gizie, Autonomiczny Okręg rodu Volturi zm. 9 listopada 821 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (88 lat 193 dni)	7 XII 773 2 I 777	Syn Grzegorza Pendragona (706-780) i Aleksandry Ravenclaw (708-797) W latach 799-818 Gubernator Volteru
Aleksander Ptolemejski	Nauka	ur. 1 stycznia 718 w Aleksandrii, Kalifat Umajjadów zm. 30 września 816 w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie (98 lat 273 dni)	7 XII 773 2 I 777	W latach 782-799 Gubernator Volteru Gubernator Volteru
Cyrus Achaimenida Młodszy	Budownictwo	ur. 30 grudnia 679 w Bagdadzie, Kalifat Umajjadów zm. 2 marca 787 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (107 lat 62 dni)	7 XII 773 30 VII 775	Syn Cyrusa Achaimenidy Starszego (651-763), Kuzyn I stopnia Lucjusza Volturi (672-795), w 775 roku przeszedł na emeryturę.
Likurg Eustachy "Budowniczy dróg z Mezopotamii" z Ur		ur. 3 marca 737 w dawnym Ur, Kalifat Abbasydów zm. 9 grudnia 871 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (134 lata 281 dni)	30 VII 775 2 I 777	Ekspert budownictwa dróg, akweduktów, mostów Syn Eustachego z Ur (715-753), oficera Lucjusza Volturi w walce z Lukanosami
Sykstus Karoling	Przestrzeganie Prawa	ur. 3 listopada 728 w Paryżu, Królestwo Franków zm. 6 sierpnia 815 w Paryżu, Królestwo Franków (86 lat 276 dni)	7 XII 773 2 I 777	W latach 754-802 Wielki Sędzia Volteru
Zoran Itry	Kultura	29 sierpnia 707 w Atenach, Cesarstwo Bizantyjskie 31 lipca 815 w Atenach, Cesarstwo Bizantyjskie (107 lat 336 dni)	7 XII 773 2 I 777	Syn Ramzesa Itry (686-802)

Władcy Świata

Rok	Wielki Mistrz rodu Volturi	Księżna-małżonka	Cezar Rzymu i Czarodziejów	Wielki Sędzia Volteru	Władca Bizancjum	Papież	Władca Franków	Kalif
773	Lucjusz Volturi (672-795) Urzędował: 753-795	Hera Cullen (673-806) Urzędowała: 753-795	Łukasz Volturi (697-801) Urzędował: 753-795	Sykstus Karoling (728-815) Urzędował: 754-802	Konstantyn V Kopronim (718-775) Cesarz: 741-775	Hadrian I (?-795) Papież: 772-795	Karol Wielki (742/747-814) Król Franków: 768-814 Cesarz rzymski: 800-814	Al-Mansur (ok. 712-775) Kalif: 754-775
774
775
					Leon IV Chazar (750-780) Cesarz: 775-780			Al-Mahdi (?-785) Kalif: 775-785
776
777

Poprzednik IV Gubernatorat kadencji

773-777

Następca VI Gubernatorat kadencji

Zobacz też

• Kalendarium panowania Lucjusza Volturi (753-795)