Gubernatorat Volteru IV kadencji

Gubernatorat Volteru IV kadencji - urzędował od 8 grudnia 768 roku do 7 grudnia 773 roku pod kierownictwem Gubernatora Volteru Fingobarda z Volteru, żyjącego w latach 700-777. Była to jego już czwarta kadencja. Urzędował od czasu kiedy to Volturi zdobyli Volter. "Rząd" miasta został powołany na mocy zarządzenia władcy czarodziejów Lucjusza Volturi (672-795), panującego w świecie czarodziejskim od 1 lipca 753 roku do 4 sierpnia 795 roku, z dnia 8 grudnia 768 roku. Równocześnie następca tronu czarodziejów został ministrem spraw zagranicznych. Kadencja Gubernatoratu historycznie jest podzielona na dwie części. Wynika z ogromnych różnic pomiędzy nimi. Pierwsza dotyczy lat 768-770, natomiast druga 770-773. Po raz pierwszy skład gubernatoratu został zrekonstruowany, po tym jak arystokracja zażądała przywrócenia senatu Volter z czasów kiedy rządzili Lukanosi.
Skład gubernatoratu nie odbiegał od poprzedniego. Dotychczasowa administracja bardzo sprawnie zarządzała Volterem. Miasto ciągle było w fazie odbudowy ze zniszczeń wojennych. Gospodarczo nadrabiał stracone 20 lat konfliktu zbrojnego. Na czele administracji stanął Fingobard ze Skandynawii. Dawny towarzysz broni władcy czarodziejów należał do bliskiego kręgu bliskich współpracowników Lucjusza Volturi. Volteranie widzieli w nim osobę zapewniającą pokój w mieście. Nie oznaczało, że nie było problemów. Arystokracja co raz częściej podnosiła głos w wielu sprawach. Krytykowali Łukasza Volturi i jego politykę zagraniczną. W ich oczach wykazywał zbyt uległą postawę wobec Konstantynopola. Większość swojego życia przed obaleniem Lukanosów Łukasz Volturi przebywał właśnie w stolicy cesarstwa bizantyjskiego. Poznał jak działa dwór, monarchia, arystokracja, mieszczaństwo czy pospólstwo stolicy dawnego cesarstwa wschodniorzymskiego. Cesarz Konstantyn V Kopronim już w latach ubiegłych faktycznie próbował wymusić na Volterze reaktywację Senatu Volteru. To ciało istniało do roku 753 roku. Doradzało władcy miasta jak ma nim rządzić. Volturi usunęli wszystkich senatorów z urzędu i od tej pory rządzili za pomocą gubernatoratu. Po ponad dekadzie od zakończenia wojny temat senatu powrócił na salony rozmów. Bizancjum działało w porozumieniu ze volterowską arystokracją. Chcieli odzyskać wpływy na politykę w mieście, a przynajmniej wiedzieć co tam się dzieje. Sami arystokraci uważali siebie za jedynie predysponowanych do czynnego udziały w życiu politycznym tak jak niegdyś senatorowie Starożytnego Rzymu. Do Konstantynopola płynęły właśnie takie prośby o interwencję w sprawie reaktywacji starego parlamentu-senatu rzymskich volteran. Minister Spraw Zagranicznych Łukasz Volturi wiedział co należy zrobić w tej sytuacji. Jasno przedstawił stanowisko władcy czarodziejów, który nie miał zamiaru reaktywować czegokolwiek co przypomina rządy Lukanosów. Próby zewnętrznych ingerencji będzie traktował jako „niechciana pomoc”. Fingobard ze Skandynawii również nie należał do zwolenników senatu. Zaproponował, aby wszystkim dobitnie pokazać co ród Volturi myśli o tym. Potrzebowali tylko odpowiedni pretekst. Dostarczyli go sami rozgorączkowani volteranie. W dniach 8-9 maja 770 roku grupa około 100 demonstrantów próbowała zająć dawny budynek senatu, używany jako gubernatorat Volteru. Był to ich plan na wymuszenie reaktywacji senatu z nimi na czele. Wszyscy pochodzili z najważniejszych rodzin miasta. Reprezentowali, więc elitę Volteru. Styksowie na polecenie Lucjusza Volturi dokonali masakry. Zabito wszystkich demonstrantów a ich zwłoki pozostawiono na dziedzińcu budynku jako przestrogę dla pozostałych. Postanowiono o ewakuacji dokumentów w pełnej tajemnicy. Władca czarodziejów osobiście dwa dni później wysadził w powietrze budynek lukanoskiego senatu. W ten sposób rozwijał wszelkie nadzieje na powrót do tysiącletniej tradycji parlamentarnej Volteru. Konstantynopol ostatecznie nie potępił władcę czarodziejów. Był to wielki sukces volterowskiej dyplomacji. Konstantyn V musiał uważniej patrzeć co się dzieje na jego dworze niż w Italii. Groziły mu bunty inspirowane przez Łukasza Volturi lub jego ludzi.
Druga część czwartej kadencji jest nazywana „krwawą”. Władca czarodziejów postanowił o rekonstrukcji gubernatoratu. Do rządu czarodziejskiego weszły osoby blisko z nim spokrewnione. Wzmocniono służby bezpieczeństwa, które inwigilowały volteran na niespotykaną do tej pory skalę. Dzięki magii potrojono liczbę styksów. Wprowadzono ścisłe kontrole graniczne na bramach wjazdowych. Nic jednak tak nie zwiastowało zmian w Volterze jak pojawienie się Juliusza Volturi (722-850). Ten czarodziej wzbudzał ogromne przerażenie u wszystkich. Znany był z urządzania krwawych łaźni przeciwnikom. Nie okazywał żadnej litości, a jego kunszt i moc magiczna przewyższała zdolności niemal wszystkich czarodziejów. Po 753 roku pozostał w egipskiej Gizie jako zarządca egipskich i mezopotamskich ziem należących do rodu Volturi. Po rekonstrukcji rządu gubernatoratu stanął na czele departamentu spraw wewnętrznych. W ciągu kilku tygodni od objęcia urzędu pisał do dziadka, władcy czarodziejów, "Volter to cholerne miasto, które śmierdzi Lukanosami. Za dużo tutaj wampirów, centaurów i innego tałatajstwa". Nikt nie mógł przewidzieć, że te słowa zwiastowały nową politykę wewnętrzną rodu Volturi. Gubernator Volteru nie chciał zaostrzać kursu wobec volteran. Jego dewizą polityczną było stwierdzenie "Pokój to świętość". Jednakże miał co raz mniej do powiedzenia w zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Musiał zatwierdzić w dniu 28 lutego 771 roku, po raz kolejny ,zamknięcie dzielnicy wampirów, a także nałożenie na nich gigantyczny podatek liczony „od głowy”. Styksowie natychmiast zaczęli go ściągać z całkowitą bezwzględnością, bez poszanowania do własności. Całe rodziny traciły majątek, a tym samym status społeczny. Opornych mogli kaleczyć, ale nie zabijać. Cała akcja trwała tylko cztery dni, a obiła się echem na niemal całym świecie. Społeczność wampirów szukała wsparcia u Fingobarda ze Skandynawii. Szybko zobaczyli, że teraz jest figurantem w rękach rodu Volturi. Pisali do swoich krewnych w Konstantynopolu, Jerozolimie, Aleksandrii czy w Bagdadzie, że Pax Lukanosi et Volturae umiera wraz z nami. Juliusz Volturi wraz z pozostałymi departamentami stworzył plan wysiedlenia wampirów z Volteru jako ostatni punkt polityki wobec tej społeczności. Polityka zagraniczna Łukasza Volturi była na tyle skuteczna, że Konstantyn V zajmował się tylko sprawami wewnętrznymi. Kalif Abbasydzki również próbował opanować bunty wybuchające w różnych miejscach w tym samym czasie. Według dzisiejszych badań sfinansowali je Volturi. Musiało to pochłonąć ogromne sumy, ale to zapewniło im spokój w wprowadzeniu swojej polityki.
Akcja przesiedleńcza wampirów w rzeczywistości było ich eksterminacją. Wampirów już wcześniej osłabionych przez zniszczenie ich różdżek, wycięcie gaju różdzkowego, a na końcu pozbawienie majątku. Juliusz Volturi w porozumieniu ze swoim ojcem Łukaszem Volturi i dziadkiem Lucjuszem Volturi postanowili zniszczyć jeden z ostatnich symboli panowania Lukanosów w Volterze. Dzisiaj to wydarzenie znane jest jako Starsza druga noc wampirów. „Przesiedlenie” bardzo dobrze przygotowano. Brali w niej udział styksowie i członkowie rodu Volturi. Zgromadzili w tym celu odpowiednie zasoby mocy i broni. Upewniono się, że centaury nie ruszą na pomoc mordowanym wampirom. Gubernator Volteru, na polecenie władcy czarodziejów, przekazał im ziemię po wyciętym gaju, aby mogli tam założyć swoje pola. Centaury z wdzięcznością przyjęły ten dar, natomiast to spowodowało, że wampiry nie mogły liczyć na jakiekolwiek wsparcie. Należało jeszcze zapewnić bezpieczeństwo dyplomatyczne. W tym temacie działał minister spraw zagranicznych. Osobiście przebywał w Konstantynopolu. Rozmowy z cesarzem Konstantynem V były o tyle ciężkie, że uważał wampirów za pół-ludzi, pół-czarodziejów. starsza pierwsza noc wampirów zrobiła negatywne wrażenie, a teraz do stolicy Bizancjum szybko dotarła informacja o ostatniej akcji Volturi. Łukasz Volturi początkowo próbował przekupić władcę. Obiecał mu skarb w zamian za życzliwą neutralność. Bizantyjscy arystokraci uważali Volturi za niemal poddanych cesarza. Na pewno sam Konstantyn V tak nie myślał. Znał zarówno Łukasza, jak i Juliusza Volturi. Starał się więc nie zajmować stanowiska w kwestii wampirów. Minister spraw zagranicznych Volteru naciskał go na tyle mocno, że w końcu uzyskał to co chciał. Historycy nie wiedzą, dlaczego doszło do porozumienia. Miało ono, jednak ogromne konsekwencje.
W dniach 28-30 stycznia 772 roku toczyła się rzeź wampirów. Ich dzielnica została zamknięta. Wampirów zaatakowano z każdej strony. Niemal każdy budynek został przeszukany. Przebywających osobników wyprowadzono na zewnątrz, a następnie stracono albo przez klątwę uśmiercającą, albo przez spalenie. Same domy potem burzono. W tej strasznej zbrodni nikomu nie okazywano litości. Ginęły kobiety, mężczyźni, dzieci, starcy, biedni czy bogaci. Nie urządzano pogrzebów. Ciała zostały spalone a prochy wrzucone do Morza Tyrreńskiego. Dla Fingobarda ze Skandynawii był to niewyobrażalny cios. Nie o takim Volterze marzył. W dniu 2 lutego 772 roku podał się do dymisji, ale Lucjusz Volturi jej nie przyjął. Był zbyt ważną osobą i dla władcy czarodziejów i stabilności rządów w stolicy czarodziejów. Fingobard mógł niemal nieskrępowanie działać na polu kultury, sportu i edukacji. Za jego inicjatywą zorganizowano Igrzyska czarodziejów, a pierwsze zmagania miały miejsce czerwcu 772 roku. Wydarzenie sportowe przyciągnęły ogromne zainteresowanie nie tylko wśród volteran, ale i w całej Italii. Pozwoliło to przyćmić tę straszną zbrodnię ludobójstwa na wampirach. Stadion zresztą wybudowano na rynku należącym właśnie do wampirów. Igrzyska czarodziejów od tej pory organizowano co trzy lata.
W dniu 7 grudnia 773 roku zakończyła się kadencja wraz z ogłoszeniem nowego zarządzenia.

Skład Gubernatoratu

Imię i nazwisko	Departament	Okres życia	Okres urzędowania	Uwagi
Fingobard ze Skandynawii	Gubernator Volteru	25 sierpnia 700 w Volterze, Państwo Lukanosów zm. 2 stycznia 777 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (76 lat 150 dni)	8 XII 768 7 XII 773	Syn Ragnara ze Skandynawii (669-716) i Mathildy ze Skandynawii (670-728)
Łukasz Volturi	Stanu	2 października 697 w Rzymie, Cesarstwo Wschodniorzymskie zm. 17 kwietnia 801 w Volterze, Wolterze Państwo Czarodziejów (103 lata 197 dni)	8 XII 768 7 XII 773	W latach 753-795 Cezar Rzymu i Czarodziejów
Odon Flavius	Sprawy bezpieczeństwa	ur. 29 listopada 718 w Volterze, Państwo Lukanosów zm. 21 października 793 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (74 lata 326 dni)	8 XII 768 31 VIII 770	W latach 752-753 Przewodniczący Rady Flawiuszów i w latach 753-793 Senior rodu Flavius
Juliusz Volturi		ur. 29 sierpnia 722 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów zm. 8 maja 850 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (127 lat 252 dni)	31 VIII 770 7 XII 773	Wnuk Lucjusza Volturi (672-795), władcy czarodziejów w latach 753-795
Aleksander z Akcjum	Służba Cywilna	ur. 18 czerwca 705 w Aleksandrii, Egipt zm. 9 luty 792 w Volterze, wolne Państwo Czarodziejów (86 lat 236 dni)	8 XII 768 31 VIII 770	Syn Konstantyna z Akcjum (684-733) i Józefiny z Palestyny (688-769)
Leon z Akcjum		ur. 2 marca 745 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów zm. 28 października 832 w Aleksandrii, Kalifat Abbasydów (87 lat 240 dni)	31 VIII 770 7 XII 773	Syn Aleksandra z Akcjum (705-792) i Wilberty z Volteru (708-798) w latach 777-782 Gubernator Volteru
Feliks z Volteru	Zdrowie	11 grudnia 713 w Volterze, Imperium Lukanosów zm. 8 stycznia 829 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (115 lat 28 dni)	8 XII 768 31 VIII 770	Syn Abrahama z Volteru (690-798) i Abeldy z Volteru (692-803)
Lucius Pendragon		ur. 30 kwietnia 733 w Gizie, Autonomiczny Okręg rodu Volturi zm. 9 listopada 821 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (88 lat 193 dni)	31 VIII 770 7 XII 773	Syn Grzegorza Pendragona (706-780) i Aleksandry Ravenclaw (708-797) W latach 799-818 Gubernator Volteru
Jan Amnel	Nauka	8 listopada 714 w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie 13 października 782 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (67 lat 339 dni)	8 XII 768 31 VIII 770	Syn Konstantyna Amnel (690-816) i Katarzyny Laskaris (693-800)
Aleksander Ptolemejski		ur. 1 stycznia 718 w Aleksandrii, Kalifat Umajjadów zm. 30 września 816 w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie (98 lat 273 dni)	31 VIII 770 7 XII 773	W latach 782-799 Gubernator Volteru Gubernator Volteru
Cyrus Achaimenida Młodszy	Budownictwo	ur. 30 grudnia 679 w Bagdadzie, Kalifat Umajjadów zm. 2 marca 787 w Volterze, Wolne Państwo Czarodziejów (107 lat 62 dni)	8 XII 768 7 XII 773	Syn Cyrusa Achaimenidy Starszego (651-763), Kuzyn I stopnia Lucjusza Volturi (672-795)
Sykstus Karoling	Przestrzeganie Prawa	ur. 3 listopada 728 w Paryżu, Królestwo Franków zm. 6 sierpnia 815 w Paryżu, Królestwo Franków (86 lat 276 dni)	8 XII 768 7 XII 773	W latach 754-802 Wielki Sędzia Volteru
Zoran Itry	Kultura	29 sierpnia 707 w Atenach, Cesarstwo Bizantyjskie 31 lipca 815 w Atenach, Cesarstwo Bizantyjskie (107 lat 336 dni)	8 XII 768 7 XII 773	Syn Ramzesa Itry (686-802)

Władcy Świata

Rok	Wielki Mistrz rodu Volturi	Księżna-małżonka	Cezar Rzymu i Czarodziejów	Wielki Sędzia Volteru	Władca Bizancjum	Papież	Władca Franków	Kalif
768	Lucjusz Volturi (672-795) Urzędował: 753-795	Hera Cullen (673-806) Urzędowała: 753-795	Łukasz Volturi (697-801) Urzędował: 753-795	Sykstus Karoling (728-815) Urzędował: 754-802	Konstantyn V Kopronim (718-775) Cesarz: 741-775	Stefan III (720-772) Papież: 768-772	Karol Wielki (742/747-814) Król Franków: 768-814 Cesarz rzymski: 800-814	Al-Mansur (ok. 712-775) Kalif: 754-775
769
770
771
772
						Hadrian I (?-795) Papież: 772-795
773

Zobacz też

• Kalendarium panowania Lucjusza Volturi

Poprzednik III Gubernatorat kadencji

768-773

Następca V Gubernatorat kadencji