Ineza Black

Ineza Bellatriks Kaliope Volturi z Blacków – (ur. 16 lipca 1900 roku w Londynie, Wielka Brytania - zm. 12 września 2019 roku w Volterze) czarodziejka czystej krwi, nauczycielka i dyrektora szkoły w Durmstrangu, ministra kultury w drugiej Radzie Volteru, w latach 2010-2016 Księżna-małżonka, a następnie od 2016 roku Cezar Rzymu i czarodziejów, formalnie druga osoba w rodzie Volturi.

Biografia

Córka Fineasa Nigellusa Black (1878-1981) i Bellatriks Lestrange (1880-1935), siostra Amalii Malfoy (1900-2014) i dziedzica rodu Samona (1899-2017). W dniu 25 Czerwca 1917 roku wyszła za kuzyna Marcelego Volturi (1898-2016), ma z nim dwóch synów:

Ferdynand Volturi (ur. 10.05.1918)
Adam Volturi (19.07.1920)

W latach 1911-1917 uczęszczała do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, gdzie została przydzielona do Slitherinu. Była tam znana z zamiłowania do Czarnej Magii. Dorównywała umiejętnościami silnym czarodziejom, dlatego z łatwością pokonywała swoich przeciwników podczas każdego konfliktu. W 1917 roku przerwała naukę, by wyjść za mąż. Od najmłodszych była przekonana, że zostanie osobą równą monarchom. W rodzinie Volturi początkowo nie mogła się odnaleźć. Przytłaczały ją wszechobecne regulacje. Pomocna okazała się teściowa/ciotka Ermena Black (1875-1990), która dawała jej lekcje obeznania. Powstał sojusz rodziny Blacków obejmujący ją, ciotkę i brata Samona w Volterze. Ineza dokończyła również edukację zdając w 1922 roku egzaminy końcowe. Potem podjęła studia nad czarna magią w Uniwersytecie Volterowskim uzyskując w 1927 roku dyplom.

Od 1939 roku, z nadania Hermiony Potter, nauczyciel w Szkole Czarnej Magii w Durmastrangu, a siedemnaście lat później wybrano ją dyrektorką. W wieku 90 lat przeszła na emeryturę. W czasie, kiedy była nauczycielem podwyższyła poziom nauczania czarnej magii na tyle mocno, że Fineas Volturi (1848-1971) zwrócił prasynowej uwagę, że może wytrenować przyszłych czarnoksiężników:

"Każdy z tych uczniów będący na tak wysokim poziomie nauczania będzie mógł w przyszłości być dla Volturi potencjalnym problemem"^[1].

W czasach, kiedy była dyrektorem polepszono pracę placówki poprzez racjonalizację wydatków i nauczania. W 1975 roku wydała nakaz, aby Czarna Magia była uczona od drugiej klasy, co zostało wycofane po kilku latach. Wprowadziła program dla uczniów bardzo zdolnych, dzięki czemu mogli oni wcześniej zakończyć edukację. W 1990 roku została zmuszona przez Kajfasza Volturi do przejścia na emeryturę pod zarzutem tolerowania nauczania antyvolterowskiego. W latach 1990-1992 była w separacji z mężem. Zostało to zdjęte na wyraźne żądanie męża i synów. Mimo to nie mieszkała w pałacu Volturi do 2010 roku. W swoich pamiętnikach zapisała, że odkąd przeszła w stan spoczynku czuła się jak piąte koło u wozu. Pomimo że była żoną następcy tronu, to traktowano ją z ogromną rezerwą. Potocznie uważano, że była niższego stanu niż reszta rodziny. Dlatego wspierała swoją synową i siostrzenicę Natalię Malfoy. W 1994 roku kupiła pałacyk myśliwski na obrzeżach miastach, który pełnił także funkcję jej oficjalnej rezydencji. Dopiero po śmierci teścia w kwietniu 2010 roku pozycja Inezy uległa znacznej poprawie. Jako Księżna-małżonka wywierała silny nacisk na bieżąca politykę rodu. Jej sojusznikiem był Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi, a także Minister Magii Italii Aro Volturi. W latach 2011-2013 pracowała tymczasowo jako nauczycielka logiki w Durmstrangu. Powrót do szkoły potraktowała jak odnowę w swoim życiu. 2013-2016 zasiadała w Radzie Volteru jako Ministra Kultury. W wolnych chwilach pisze poradniki pedagogiczne dla nauczycieli. Po śmierci Marcelego wróciła do Londynu. Zgodnie z prawem przez 10 lat po śmierci Seniora rodu Volturi, jako byłej księżnej-małżonce przysługuje tytuł Cezara Rzymu i czarodziejów. Sama Ineza nigdy nie proklamowała się nim, mimo to ex-officio jest tak nazywana. Od stycznia 2019 roku z rezydencji niegdyś należącej do matki w dzielnicy Chelsea. Wyraziła również zgodę, aby była pod stałą strażą sytksów. W dniu 10 września przewieziono ją do królewskiego szpitala w Volterze. Zmarła dwa dni później. Najstarszy syn i senior rodu Ferdynand ogłosił żałobę do dnia pogrzebu, który odbył się 22 września.