Ministrowie Magii Królestwa Norwegii

Ministrowie Magii Królestwa Norwegii - naczelny urząd dla czarodziejów w kraju. Jest wybierany w wyborach bezpośrednich na trzyletnią kadencję. Ta sama osoba może pełnić funkcję dwukrotnie. Siedziba ministra znajduje się w Trondheim.

Historia

Społeczność magiczna od czasów wikingów była zorganizowana pod wodzą jarla. W czasie wojen o przywództwo w X wieku zginęło większość klanów. Zostały tylko te najbardziej bezwzględne. Wikingowie bili się z połową czarodziejów w Europie. Nawet z rodem Volturi. Ci ostatni w 1018 roku wyprawili się na Trondheim wybijając starszyznę i zabrali łupy wojenne. W 1090 roku wikingowie założyli Radę Wojenną, którą decydowała o kierunkach wypraw łupieżczych. To jej przewodniczący zawarł porozumienie z Aresem Volturi kończące konflikty zbrojne. Sama Rada została zlikwidowana w 1199 roku po wieloletniej wojnie domowej.

Zawieruchy wojenne trwały z przerwami do połowy XVI wieku kiedy to Olaf Spurv pokonał wszystkich wrogów. Założył w lipcu 1557 roku Radę w Trondheim. Jej głównym celem było zapanowanie nad ruchliwymi czarodziejami. Nawet w czasie unii kalmarskiej, a potem pod panowaniem Danii Rada w pełni funkcjonowała. Nie miała żadnego oparcia w umowach międzynarodowych, ale mimo to Duńczycy nie próbowali jej zlikwidować. Sytuacja trwała tak do czasu kiedy to Krall Spurv i Cadmus Volturi zawarli dwie umowy - pierwsza to zawarcie stosunków dyplomatycznych układem z Volteru a druga to zarządzenie seniora Volturi w sprawie utworzenia niezależnego od Sztokholmu ministerstwa magii.

Jego kadencja wynosi trzy lata z jedną możliwą reelekcją. Minister jest wybierany w wyborach powszechnych. Czynne prawo przysługiwało każdemu czarodziejowi, który ukończył 18 lat, a bierne w wieku 25 lat. Kandydat musi uzyskać co najmniej 2,5 tysiąca podpisów. Przekazuje je do weryfikacji ambasadzie. Ambasador zgodnie z zapisami układu z 1815 roku wyznaczał datę wyborów. Muszą odbyć się pomiędzy 70. a 50. dniem przed końcem kadencji. Minister-elekt jest zaprzysiężony w pałacu Wazów w Oslo. W 1819 roku Wielki Sędzia Volteru Henrietta Volturi wydała zarządzenie, dzięki czemu kobiety uzyskały czynne i bierne prawo wyborcze. W 1851 roku zakazano Szwedom brania czynnego udziału w życiu politycznym.

Do końca pierwszej wojny światowej ministerstwem rządzili czarodzieje związani przede wszystkim ze skrzydłem konserwatywnym. Dopiero na przełomie 1919/1920 doszło do wyjątkowej zmiany władzy. Magowie związani z socjaldemokratami i liberałami wprowadzili wiele zmian obyczajowych. Zniesiono zasadę czystości krwi. Do tej pory czarodzieje, aby utrzymać swój status społeczny mogli zakładać rodziny tylko wewnątrz grupy magicznej. Zmiana prawa spowodowała, że w ciągu kilkudziesięciu lat odsetek mieszanych rodzin wynosił prawie 15%. W 1940 roku minister magii Orofeusz Spurv został aresztowany przez Gestapo a następnie stracili go publicznie. Kontrolę nad czarodziejami sprawował niemiecki minister magii będący już wówczas członkiem rządu. Ministerstwo zostało zlikwidowano i przywrócono je dopiero pod koniec maja 1945 roku. Urząd tymczasowego ministra pełnił ambasador Aleksander Tusculum do czasu wyłonienia nowego rządu magicznego. Po ponad 20 latach władzę odzyskali konserwatyści, ale nie wycofali ustaw poprzedniej ekipy. Podstawowym problemem jaki musiano rozwiązać to problem kolaboracji. Wielu czarodziejów czynnie wspierało Niemców, dlatego zaczęto ich osądzać za swoje czyny. I tu pojawił się problem - nie można skazać połowy narodu magicznego. Pod koniec 1945 roku zaproponowano formułę pojednania. Forsowano ją na siłę i z pomocą państwa i ambasady. W 1947 roku Kajfasz Volturi wydał zarządzenie ogłaszając amnestię dla tych co nie popełnili żadnego ciężkiego przestępstwa przeciwko czarodziejom i państwu norweskiemu. Sześć lat później pozbawiono praw wyborczych osób skazanych na kolaborację z nazistami. I na tym zakończono problem niemiecki w Norwegii.

Od połowy lat 70. ministrowie negocjowali z rządem i ambasadą sformowanie parlamentów czarodziejów. Przeciwko tej propozycji wystąpiła z ostrą krytyką Irmina Capuleti. Uważała, że to tylko osłabi rząd czarodziejów i pozwoli na dekompozycję władzy. Natomiast rząd nigdy nie zajął jednoznacznego stanowiska. Pod koniec lat 80. powołano magiczne powiaty. Na ich czele stał prezydent. Łącznie było 17 prezydentów. Wbrew rządowi powstał zalążek parlamentu. Na jego czele stał minister magii. Pojawił się problem gdy w marcu 1992 roku premier Gro Harlem Brundtland zażądał rozwiązania tego ciała. Ministra magii Sabrina Gledelig zwróciła się z prośbą o pomoc do ambasadora Adama Avidiana. Ten poparł czarodziejów i za jego sprawą we wrześniu 1993 roku Kajfasz Volturi wydał zarządzenie, na mocy którego usankcjonowano rady powiatów jako ciało doradcze dla ministra magii. Głowa czarodziejów stoi na czele rady prezydentów. Prezydenci są wybierani raz na 3 lata. W 1999 roku kraj podzielono na 20 magicznych powiatów. Jednakże Wielki Sędzia Volteru nie zmienił swojego zarządzenia, dlatego raz do roku następowała rotacja tak, aby wszystkie powiaty były reprezentowane w Radzie. W latach 2002-2004 zbudowano nową siedzibę ministerstwa w formie pałacu. W tym samym czasie toczono dyskusje nad całkowitym przemodelowaniem ustroju czarodziejstwa. Planowano wprowadzić zasadę konsulatu - dwóch ministrów z taką samą władzą. Powołać parlament czarodziejów wybieranych w magicznych powiatach. Propozycję zmian poparli liberałowie i rząd państwa, natomiast przeciwni temu byli konserwatyści i Volturi. Zdecydowanie druga strona wygrywała, ponieważ użyła większych funduszy, aby przekonać czarodziejów do swoich racji. Choć do referendum nie doszło, to wybory na ministra wygrał konserwatywny kandydat. To ugrupowanie nie oddało władzy przez blisko dekadę. Gdy wybuchł kryzys imigracyjny czarodzieje wspólnie z państwem pomagali magom uciekającym przed prześladowaniami. W 2017 roku stworzono specjalny fundusz pomocny dla takich osób. Bardzo mocno jest w to zaangażowany nie tylko minister, ale także ambasador Leon Medyceusz.

W grudniu 2016 roku zainicjowano trójstronne rozmowy na temat gruntownej reformy ustroju ministerstwa magii. W rozmowach uczestniczą ministerstwo, rząd norweski i ród Volturi. Finał rozmów zaplanowano na styczeń-luty 2020 roku. Kadencja ministra zostanie prawdopodobnie wydłużona do 5 lat bez możliwości reelekcji. Równocześnie będzie członkiem rządu. Liczba powiatów zostanie zwiększona do 25 i ich przedstawiciele będą tworzyć parlament wybierany w wyborach co 3 lata. Całość zostanie zatwierdzona układem.

Rada wojenna

1. Olaf (1044-1106): 1090-1106
2. Knud (1047-1112): 1106-1112
3. Dagobar Olafsson (1075-1142): 1112-1142
4. Olaf Dagobarson (1103-1182): 1142-1182
5. Oroteus (1147-1199): 1182-1199

Rada z Trondheim

6. Olaf Spurv (1512-1617): 1557-1612
7. Ragnar Spurv (1550-1678): 1612-1678
8. Aroteus Spurv (1573-1689): 1678-1689
9. Uranos Spurv (1612-1733): 1689-1733
10. Gustaw Spurv (1643-1740): 1733-1740
11. Arianus Spurv (1672-1781): 1740-1781
12. Knud Spurv (1717-1800): 1781-1800
13. Saksonika Spurv (1726-1809): 1800-1809
14. Zorander Spurv (1742-1811): 1809-1811
15. Krall Spurv (1789-1907): 1811-1815

Ministrowie Magii

16. Krall Spurv (1789-1907): 1815-1821 (1, 2 gabinet)
17. Xistus Varg (1779-1899): 1821-1827 (1, 2 gabinet)
18. Pollux Hvit (1766-1880): 1827-1833 (1, 2 gabinet)
19. Pollux Haraldson (1749-1837): 1833-1837 (1, 2 gabinet)
20. Moirus Isfjell (1769-1880): 1837-1843 (1, 2 gabinet)
21. Cacractorus Spurv (1793-1900): 1843-1849 (1, 2 gabinet)
22. Raikon Lyn (1791-1883): 1849-1855 (1, 2 gabinet)
23. Sevrus Lyn (1796-1912): 1855-1861 (1, 2 gabinet)
24. Albus Lyn (1794-1892): 1861-1867 (1, 2 gabinet)
25. Bolgor Krall Spurv (1811-1919): 1867-1873 (1, 2 gabinet)
26. Albin Eple (1819-1940): 1873-1879 (1, 2 gabinet)
27. Arystoteles Kanin (1808-1896): 1879-1882 (1 gabinet)
28. Cacractorus Spurv (1819-1932): 1882-1888 (1, 2 gabinet)
29. Ædgar Øller (1830-1950): 1888-1894 (1 2 gabinet
30. Marianus Føniks (1849-1967): 1894-1900 (1, 2 gabinet)
31. Albert Ciszevski (1845-1971): 1900-1906 (1, 2 gabinet)
32. Axel Hvitspurv (1852-1967): 1906-1912 (1, 2 gabinet)
33. Arystoteles Varg (1845-1956): 1912-1915 (1 gabinet)
34. Krystyna Nye (1856-1978): 1915-1919 (1, 2 gabinet, dymisja)
35. Aldebaran Lenge (1887-2006): 1919-1925 (1, 2 gabinet)
36. Minicon Frosk (1879-1996): 1925-1931 (1, 2 gabinet)
37. Amalia Hoggorm (1856-1972): 1931-1937 (1, 2 gabinet)
38. Orofeusz Spurv (1864-1990): 1937-1940 (1 gabinet)
    • 1940-1945 okupacja niemiecka
39. Paweł Spurv (1893-2011): 1945-1951 (1, 2 gabinet)
40. Tezeusz Acronim (1890-2017): 1951-1957 (1, 2 gabinet)
41. Ulisses Sigurð (1892-2001): 1957-1963 (1, 2 gabinet)
42. Hestia Raikki (1900-2003): 1963-1966 (1 gabinet)
43. Ystia Ðámién (ur. 1920): 1966-1972 (1, 2 gabinet)
44. Hestia Raikki (2 raz): 1972-1975 (2 gabinet)
45. Waldens Qrill (1909-1999): 1975-1981 (1, 2 gabinet)
46. Xaes de Treen (ur. 1932): 1981-1987 (1, 2 gabinet)
47. Sabrina Gledelig (ur. 1930): 1987-1993 (1, 2 gabinet)
48. Szymon Spurv (ur. 1949): 1993-1999 (1, 2 gabinet)
49. Alan Sigurð (ur. 1956): 1999-2005 (1, 2 gabinet)
50. Æmon Crisedere (ur. 1960): 2005-2011 (1, 2 gabinet)
51. Þeresa Åspart (1939-2018): 2011-2014 (1 gabinet)
52. Øva Óvairdí (ur. 1966): 2014-2020 (1, 2 gabinet)
53. Airion Xan (ur. 1965): 2020-urzeduje (1, 2 gabinet)

Zobacz też

• Ambasadorowie Volturi w Norwegii