Olaf Norweski (jarl)

Olaf Norweski - (ur. 24 stycznia 1044-zm. 29 maja 1106) norweski jarl, dowódca wojskowy Rady Wojennej w Norwegii od 1090 roku do śmierci. Pierwszy przywódca zjednoczonych czarodziejów w kraju.

Biografia

O jego wcześniejszym latach nic nie wiadomo. Nie znamy również miejsca jego narodzin. Archiwa rodu Volturi nie zarejestrowały informacji o nim do okresu 1069 roku. Istnieje potwierdzenie w źródłach, że Olaf brał czynny udział w napaści Norwegów na Szkocję. Jako jeden z nielicznych pozostał na miejscu wraz z najbliższą rodziną. Kolejna wzmianka o nim pojawia się w 1077 roku kiedy to wrócił do Trondheim. Wymordowano prawie całą jego rodzinę, a on szukał pomocy w zemście w stolicy społeczności czarodziejów. Zawarł sojusz z Knudem. Niespodziewanie ledwo co powstały alians został zaatakowany przez wikingów z sojuszu czerwonego. Wojna trwała dwa lata. Pochłonęła ogromną ilość ofiar. Ostatecznie to Olaf i Knud triumfowali. Zachęceni tym sukcesem rozpoczęli starania o zjednoczenie wszystkich magów. Olaf szybko zdobył przewagę nad Knudem i w czasie "wojny domowej" (1082-1084) pozbawił swojego dawnego sojusznika wojska i pozycji. Przez kolejne pięć lat niemal wszystkie klany poddały się woli nowego jarla. Ten w 1090 roku założył Radę Wojenna, która koordynowała całą politykę łupieżczą, a także reprezentowała czarodziejów na arenie magicznej. W 1095 roku Olaf spotkał się z królem Norwegii Magnusem III Bosym zawierając układ o przyjaźni. Od tej pory czarodzieje i władcy współpracowali ze sobą w duchu przyjaznej kooperacji. Jarl chciał, aby urząd przewodniczącego Rady Wojennej stał się dziedziczny i po jego śmierci trafił do najstarszego syna Dagobara (1075-1142). W latach 1099-1101 Knud przewodniczył buntowi przeciwko wprowadzeniu monarchii dziedzicznej. Znaczna część możnych poparła powstanie. Choć Olaf zwyciężył to tylko dzięki wsparciu militarnym króla Magnusa III. Ten zdecydowanie zaczął rozgrywać konflikt pomiędzy czarodziejami. Śmierć władcy przeszkodziła w pełnym uzależnieniu Rady Wojennej od kamery królewskiej. Jarl nie odzyskał dawnej pozycji. Co raz bardziej przekazywał władzę swojemu synowi. Na początku 1104 roku Knud ponownie podniósł bunt. Tym razem po swojej stronie miał norweskich władców. Gród Olafa został oblegany i zdobyty po ponadrocznym oblężeniu. Jarla stracono publicznie.

Poprzednik Brak

Jarl Rady Wojennej 1090-1106

Następca Knud Norweski