Układ z Volteru (1113)

Układ pokojowy pomiędzy rodem Volturi a plemionami Wikingów w Norwegii - traktat pokojowy po wieloetniej wojnie kończący wyprawy łupieżcze Wikingów na volterowskie terytoria.

Historia

Po raz pierwszy wikingowie zaatakowali styksów myląc ich z wojskami italskimi we wrześniu 1089 roku. Napastnicy zostali odparci, jednakże sprawa rozeszła się bez echa. Beryl Piękna nie powiadomiła o tym fakcie nawet Łukasza Volturi (961-1095). Kolejny atak nastąpił w czerwcu 1092 roku. I tym razem dowódczyni armii Volturi wyprawiła się z niewielkim oddziałem do Trondheim. W znacznym stopniu uszkodzili mury obronne i wybili załogę. Było tam wówczas niewielu obrońców, ponieważ większość mieszkańców przebywała na wyprawach łupieżczych. Co ciekawe wikingowie próbowali przeprowadzić atak odwetowy na sam Volter. Ledwo co wylądowali w Zatoce Neapolitańskiej marcu 1094 roku, to zostali niemalże natychmiast zdmuchnięci przez Sphaera ignis. Beryl Piękna raportowała Łukaszowi Volturi o łatwym zwycięstwie. W kolejnych latach styksowie wielokrotnie interweniowali przeciwko brutalnym napadom wikingów w całej Europie Zachodniej. Ich wyprawy łupieżcze zapuszczały się również w basen Morza Śródziemnego. Tam napotykały silne formacje armii volterowskiej. W maju 1102 roku niespodziewanie jedna taka jednostka przegrała bitwę i wszystkich styksów zamordowano. Ares Volturi (980-1117) przez lata udawał, że problem nie istnieje. Do czasu gdy konwój ze złotem przeznaczony dla niego został ograbiony. Sam osobiście poprowadził 18 tysięcy żołnierzy na Trondheim. Nie doszło do żadnej bitwy, bowiem wikingowie widząc tak wielką armię po prostu zwrócili własność Aresa. Ten w czasie odwrotu spalił 55 wiosek. Strony po raz pierwszy usiadły do rozmów w grudniu 1110 roku. Volturi jasno przedstawili swoje stanowisko - albo wyprawy łupieżcze zostaną zaprzestane, albo Trondheim i wiele innych ośrodków zostanie zniszczonych, tak aby nic potem nie można było odbudować. Układ podpisano w dniu 11 czerwca 1113 roku. sygnatariuszami aktu byli Jadeite i Dagobar Olafsson (1075-1142).