Układ z Volteru (1815)

Układ z Volteru tzw. umowa z Oslo - układ bilateralny pomiędzy rodem Volturi a Królestwem Norwegii podpisany w dniu 6 października 1815 roku. Sygnatariuszami dokumentu byli: Cadmus Volturi (1720-1829), Wacław Luksemburski Gubernator Volteru, Peder Anker premier Norwegii, Wilhelm Frimann Koren Christie Przewodniczący Stortingu. Na jego mocy strony nawiązały asymetryczne stosunki dyplomatyczne - Volter wysyłał swojego ambasadora, który równocześnie reprezentuje seniora przed rządem i królem Norwegii. Pierwszym przedstawicielem w Oslo został Łukasz Visconti pełniący swoją funkcję w latach 1815-1822. Kadencja wynosiła siedem lat, a ta sama osoba może pełnić funkcję dwukrotnie, ale nie dłużej niż 14 lat. Układ nakazywał, aby tylko członkowie Rzymskiej Rady Arcyczystych Rodów Czystej Krwi byli wysyłani do Królestwa Norwegii i to jest utrzymywane do dnia dzisiejszego.

Ambasador jest odpowiedzialny za:

• Czuwanie nad przewodem legislacyjnym ustaw, aby nie łamały praw czarodziejów.
• Ambasador posiada prawo weta wobec ustaw, które łamią prawo czarodziejskie. Ocena należy do przedstawiciela rodu Volturi, jednakże rząd ma prawo odwołać się do seniora.
• Organizuje wydarzenia kulturalne we współpracy z władzami państwowymi i lokalnymi.
• Ogłasza datę wyborów Ministra Magii Królestwa Norwegii, które muszą odbyć się pomiędzy 70. a 50. dniem przed końcem kadencji.

Siedziba ambasadora znajduje się w pałacu Wazów w Oslo. Ma ona status eksterytorialny. do jej ochrony przeznaczono 120 styksów.