Ministrowie Magii Królestwa Niderlandów

Ministrowie Magii Królestwa Niderlandów - naczelny urząd magiczny holenderskich czarodziejów. Jest równy rządowi, ale podlega koronie. Minister magii jest wybierany na pięcioletnią kadencję. Ta sama osoba nie może pełnić funkcji więcej niż dwie kadencje pod rząd. A oznacza to, że po przerwie może wrócić na urząd. Siedzibą Ministerstwa i Ministra znajduje się Hadze, począwszy od 1874 roku. Czarodzieje w myśl poprzednich umów mają własne ziemie, które w razie potrzeby stanowią ochronę przed niebezpieczeństwem. Istnieje Ministerstwa Magii jest zagwarantowane przez konstytucję królestwa i umowy rodem Volturi.

Uprawnienia

Zwoływanie Rady Ministerstwa
Ustanowienie prawa magicznego i ocena prawa Stanowskiego przez władze niemagiczne
Zasiadanie w parlamencie i w rządzie z głosem doradczym

Powoływanie ministra

Kadencja ministra wynosi pięć lat. Na 99 dni przed jej końcem Wielki Sędzia Volteru wyznacza termin wyborów, które muszą odbyć się na 45 a 35 dni przed zakończeniem. Kandydat musi uzyskać 3000 podpisów. Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim czarodziejom mającym 16 lat, a bierne w wieku 21 lat w dniu elekcji. Elekt obejmuje urząd składając przysięgę przed monarchą w obecności ambasadora Volturi. W razie gdyby minister magii zrezygnował z urzędu lub zmarł w trakcie pełnienia kadencji nowe wybory trzeba przeprowadzić w ciągu 28 dni od nastąpienia wakatu. Zaprzysiężenie następuje trzy dni po wyborze.

Historia

W 1579 roku trzy holenderskie rody - Hertowie, Havikowie, Zwartowie zawarły układ Utrechcki, na mocy, którego zawiązano sojusz obronny. Każdy miał chronić pozostałych przed niebezpieczeństwem. Równocześnie obiecali dążyć do utworzenia ministerstwa magii, co pozwoli na zachowanie niezależności od władz niemagicznych. Pierwszym krokiem do tego była na pewno wojna o niepodległość Niderlandów. Czarodzieje sprzeciwili się Habsburgom na przekór rodu Volturi. Albus Volturi (1476-1592) mimo swoich gróźb wobec powstańców, że użyje siły nie podjął działań. Czekał co zaproponują mu Habsburgowie. A ci nic nie proponowali, dlatego też Volter czekał co wyniknie z buntu Niderlandów Hiszpańskich. Czarodzieje poparli proklamowanie republiki w 1588 roku. Zawarli II układ Utrechcki w dniu 16 lipca 1590 roku z stadhouderem Maurycym Orańskim, na mocy którego obie strony uznawały siebie wzajemnie. Następnie czarodzieje prowadzili potajemne rozmowy z Habsburgami. Ich celem było uznanie rodzącej się administracji magicznej. Stosowny układ zawarto na początku 1597 roku. Nie mniej równie intensywnie rozmawiano z Volturi. Łukasz Volturi (1496-1624) oczekiwał wprost gwarancji terytorialnych w zamian za uznanie działalności administracji magicznej. Hertowie, Havikowie, Zwartowie wysłali ogromny podarek (1450 kg złota) do Volteru. Nic to nie dało. Tak więc wielka trójka zdecydowała, że nie będą dłużej czekać i ogłosiły powstanie urzędu ministra. Kadencja ministra wynosiła osiem lat. Czarodzieje, płacący podatek w wysokości co najmniej 250 złotych Volteru, mogli wybierać tylko z przedstawicieli rodów-założycielskich. Ministrowie współpracowali z władzami republiki. Dla ochrony postanowień czwartego Układu Utrechckiego powołano tajną policję, która działała aż do 1810 roku. Ministrowie Magii współuczestniczyli również w podbojach kolonialnych. Dzięki temu dorobili się ogromnych majątków, a Zwartowie zostali najbogatszym rodem. Posiadali banki i kilkadziesiąt okrętów handlowych. Hertowie domy publiczne a Havikowie utrzymywali armię. Z taką siłą stadhouderowie nie zadzierali. Wojna 30-letnia utrwaliła kooperację magicznej z niemagiczną społecznością. Volturi nie mogli nie zauważyć nowej siły kontrolującej szlaki handlowe. W 1658 roku Romulus Volturi (1558-1671) i Minister Magii Maurycy van Havik zawarli układ, na mocy którego Volter uznawał magiczną administrację. Na jej mocy w Republice mają stacjonować styksowie w sile czterech tysięcy. Volturi zostali gwarantami niezależności administracji.

Kryzys gospodarczy z lat 1774-1806 podkopał pozycję trzech wielkich rodów. Straciły wówczas łącznie 67% substancji majątkowej. Wówczas przed wszechwładzą stadhouderów ochronili ich styksowie. Drugą stroną osłabienia ministrów były bardzo ważne reformy. Zaprowadzono je jednym układem we wrześniu 1804 roku. Wprowadzono powszechne prawo wyborcze dla wszystkich czarodziejów, kobiety otrzymały prawa na równi z mężczyznami. Ministerstwo Magii po roku 1815 roku chciało zunifikować dawną austriacką część Niderlandów z dawną Republiką. To zadanie okazało się niemożliwe. Belgia ogłosiła niepodległość, a zaraz po tym powstała czarodziejska administracja. W 1855 roku Minister Magii Łukasz van Havik i król Holandii Wilhelm III zawarli VI układ utrechcki, który ułożył stosunki państwa i czarodziejów. Czarodzieje prowadzili własną politykę wewnętrzną - mieli własną policję, system edukacji, podatki lokalne i sprawiedliwość. Polityka zagraniczna, obronna i fiskalna należy tylko do kompetencji władz niemagicznych, z tymże magiczna część państwa ma prawo w niej współuczestniczyć jeśli jej dotyczy. Kadencja ministra wynosi pięć lat. Ta sama osoba nie może pełnić funkcji więcej niż dwie kadencje pod rząd. A oznacza to, że po przerwie może wrócić na urząd. W latach 1913-1920 dyskutowano na temat ograniczenia władzy ministra praktycznie do minimum. Większość obowiązków czarodziejskiego przywódcy miał przejąć wzmocniony parlament czarodziejów i rząd. To się liberałom nie udało. W latach 1947-1955 szalał powojenny kryzys finansowy połączony z żądaniami Volturi by osądzić kolaborantów. Styksowie aresztowali bezprawnie kilkaset osób i nigdy już nie wrócili do kraju. Ministerstwo ani państwo holenderskie nie były wstanie zapobiec temu. W 1950 roku Fineas Volturi zezwolił na uruchomienie zapasów złota składowanych w Volterze. Znaczna część czarodziejów wyjechała do stolicy czarodziejów. W kraju brakowało aż 33% ludzi magicznych. W 1963 roku VI układ Utrechcki został w całości wpisany do konstytucji. Trzy wielkie rody po II wojnie światowej utraciły większość ze swoich wpływów, ale po odbudowaniu swoich majątków pozostali najbogatszymi ludźmi w kraju.

Ministrowie

Ludwik van Zwart (1543-1638) 1615-1623
Ludwik van Hert (1549-1641) 1623-1631
Maurycy van Havik (1548-1660) 1631-1639
Jan van Zwart (1568-1674) 1639-1647
Ludwik van Hert (1575-1672) 1647-1655
Maurycy van Havik (2 raz) 1655-1660
Ludwik van Havik (1580-1694) 1660-1663
Jan van Zwart (2 raz) 1663-1671
Hubert van Hert (1607-1717) 1671-1679
Ludwik van Havik (2 raz) 1679-1687
Aleksander van Zwart (1593-1606) 1687-1695
Hubert van Hert (2 raz) 1695-1703
Leon van Havik (1609-1715) 1703-1711
Marek van Zwart (1621-1737) 1711-1719
Franciszek van Hert (1636-1744) 1719-1727
Jan van Havik (1635-1741) 1727-1735
Aleksander van Zwart (1650-1755) 1735-1743
Eugeniusz van Hert (1663-1774) 1743-1751
Karol van Havik (1662-1778) 1751-1759
Ludwik van Zwart (1699-1815) 1759-1767
Eugeniusz van Hert (2 raz) 1767-1774
Letoniusz van Hert (1695-1819) 1774-1775
Henryk van Havik (1690-1788) 1775-1783
Ludwik van Zwart (2 raz) 1783-1791
Letoniusz van Hert (2 raz) 1791-1799
Kristos van Havik (1715-1809) 1799-1807
Ludwik van Zwart (3 raz) 1807-1815
Paweł van Hert (1723-1839) 1815-1823
Łukasz van Havik (1747-1863) 1823-1831
Aleksander van Zwart (1829-1841) 1831-1839
Aleksander van Hert (1745-1856) 1839-1847
Łukasz van Havik (2 raz) 1847-1855
Jan van Hoop (1778-1869) 1855-1865
Karol de Claine (1806-1910) 1865-1875
Maciej van Zwart (1822-1941) 1875-1885
Józef Allaister (1841-1947) 1885-1895
Maurycy van der Saar (1839-1932) 1895-1905
Maciej van Zwart (2 raz) 1905-1915
Aleksander Toolies (1859-1940) 1915-1920
Maciej van Zwart (3 raz) 1920-1930
Leon de Cluny-Thoor (1871-1956) 1930-1940
Henryk van Zwart (1850-1989) 1940-1945
Waldemar Walarius (1891-2015) 1945-1955
Maria van Havik (1895-2016) 1955-1965
Waldemar Walarius (2 raz) 1965-1975
Ignotius Aseer (ur. 1916^[1]) 1975-1985
Alexander Tully (ur. 1937) 1985-1995
Sykstus van Hert (ur. 1947) 1995-2005
Joachim van Gregorius (ur. 1940) 2005-2015
Anna Waang (ur. 1951) 2015-2020
Francois Baudelaire (ur. 1967): 2020-2030

Przypisy

↑ 29 lipca 1916

[1] 29 lipca 1916

[1]