Ambasadorowie Volturi w dawnych Niderlandach

Ambasadorowie Volturi w dawnych Niderlandach - są to przedstawiciele w Królestwie Niderlandów, Królestwie Belgii i Wielkim Księstwie Luksemburga. Urząd powstał w 1817 roku na mocy Paktu haskiego przy Królu Niderlandów. 15 lat później zmieniła się ostatecznie sytuacja polityczna. Powstało państwo belgijskie. Volturi nie chcieli tworzyć nowej ambasady, dlatego zaproponowali podpisać stosowną umowę. Po wielu negocjacjach w dniu 16 lipca 1841 roku Lucjusz Volturi i król Leopold I podpisali Pakt brukselski. Ambasador w Niderlandach uzyskał akredytację w Brukseli. W 1895 roku zawarto podobny pakt z Luksemburgiem. W latach 1915-1918 i 1940-1945 nie było ambasadorów ze względu na niemiecką okupację. Aby osiągnąc swoje cele Volturi wielokrotnie ingerowały w sprawy wewnętrzne tych trzech państw. Lucjusz Volturi, aby wymusić na królu Holandii zgodę na zawarcie umowy z Belgią doprowadził do jego abdykacji. Czarodzieje stanęli po stronie liberałów. Sam senior rodu wystosował do niego list, w którym zagroził mu śmiercią w razie odmowy zrzeczenia się korony. Belgia i Holandia porozumienie uznające wspólne ambasady z Volturi. Luksemburg dołączył do niego od razu po zawarciu paktu z Nigellusem Volturi.

Ambasadorowie

Cezar Terentius (1759-1874): 1817-1831
Mateusz Atrox (1746-1866): 1831-1845
Deodyma Xan (1777-1900): 1845-1868
Aleksander de Solis (1807-1922): 1868-1888
Klemens Cezarion (1817-1932): 1888-1905
Teodor de Solis (1830-1956): 1905-1915
Jan Orsini (1877-1968): 1918-1940
Aaron Estorian (1900-2015): 1945-1955
Sylwia Chigi (1902-1995): 1955-1963
Sergiusz Sforza (ur. 1904): 1963-1989
Maciej Terentius (ur. 1919): 1989-2005
Henryk Colonna (ur. 1961): 2005-2016
Aton Visconti (ur. 1939): 2016-2023
Kleopatriusz Volturi (ur. 1937): 2023-2030