Ludwik van Zwart (1543-1638)

Ludwik Jan Karol van Zwart (nider. Lodewijk Jan Karel van Zwart) - (ur. 20 marca 1543 roku w Hadze, Hiszpania - zm. 11 stycznia 1638 roku w Amsterdamie, Republika Zjednoczonych Prowincji) czarodziej czystej krwi, niderlandzki polityk, bankier. Jeden z wielkich przywódców niderlandzkiego narodu magicznego. Pierwszy Minsiter Magii Niderlandów w latach 1615-1623 i Strażnik IV Układu Utrechckiego od 1630 roku.

Biografia

Ludwik przyszedł na świat w rodzinie bankierów. Zwartowie posiadali ogromny majątek, dzięki kooperacji z dynastią Habsburgów. Zajmowała się również handlem. Jego dziadkowie, jak i rodzice należeli do stronników silnej władzy cesarza Karola V. Wychowano go w miłości do austriackiego domu panującego. W latach 1554-1566 chodził do szkoły dla czarodziejów w Amsterdamie. Po ukończeniu jej studiował rachunkowość w Paryżu. Przerwał naukę, ponieważ Francja stała się państwem bardzo nietolerancyjnym. A jako ateiście groziła mu śmierć ze strony nawet kolegów z roku. Ostatecznie do wyjazdu przekonała fo rzeź hugenotów w czasie "Nocy Św. Bartłomieja". Studia dokończył w Oksfordzie. Gdy wrócił do Niderlandów ojciec wydzielił mu część majątku, którą miał odpowiednio zarządzać. Niedoświadczony w sprawach bankowych Ludwik pozostał sam bez pomocy. Z początku nie radził sobie zbyt za dobrze. Nie mogąc już dalej znieść poniżeń zatrudnił się w banku u konkurencji rodziny Zwartów. Pracował tam przez kolejne dziesięć lat. Ojciec za to zerwał z nim jakiekolwiek kontakty. Po tym jak zmarł Ludwik sądził się z bratem o podział majątku. Sąd królewski podzielił go po połowie, a żadna ze stron nie była zadowolona. Odziedziczenie majątku spowodowało, że zwolniono go z banku. Od tej pory zdecydowanie pałał niechęcią do dawnego pracodawcy. Z zemsty ujawnił jego oszustwa, w tym próbę psucia monety. W latach 70. XVI wieku rozpoczął współpracę z Ludwikiem van Hertem (1549-1641), a niedługo później z Maurycym van Havikiem. Powstała Rada, która bardzo szybko zdominowała Niderlandy. Do historii niderlandzkiej społeczności magicznej przeszedł I Układ Utrechcki z lutego 1579 roku, na mocy którego powstał sojusz militarny, finansowy i polityczny. Ów alians zaczął bardzo szybko działać w rzeczywistości. Stanowił potężny blok nie tylko przeciwko Habsburgom, ale i oranżystom. Negatywnym skutkiem podpisania pierwszego układu utrechckiego był exodus rodzin czarodziejskich do Hiszpanii. Ludwik otwarcie stał po stronie niepodległości. W pełni popierał utworzenie Republiki Zjednoczonych Prowincji. Wraz z innymi podjął wysiłek sfinansowania działań wojennych. Stracili lub sprzedali znaczną część pieniędzy. Gdy tylko działania wojenne przygasły Zwartowie jako pierwsi odbudowali potęgę finansową rodu. Stanowili zagrożenie nie tylko dla samych Habsburgów, ale i dla stadhoudera Wilhelma Orańskiego. Wilhelm Orański nie miał środków, aby w razie potrzeby zmusić Ludwika do posłuszeństwa. Za to sam Ludwik van Zwart gdyby wystąpił przeciwko władcy republiki straciłby klientelę. Obie strony doszły do porozumienia dla wyższego dobra. Bardziej opłacalna była symbioza niż jakiekolwiek formy walki. W efekcie w 1590 roku doszło do podpisania drugiego Układu Utrrechckiego. Trzy wielkie rody uznawały Republikę Zjednoczonych Prowincji w zamian za to Rada otrzymała prawo reprezentacji wszystkich czarodziejów w kraju. Żadna inna organizacja nie miała prawa występować w imieniu czarodziejów. Zwart, zgodnie z oczekiwaniami stadhoudera i społeczności magicznej, wypowiedział posłuszeństwo królowi Hiszpanii. Spowodował kryzys dyplomatyczny, który dopiero w styczniu 1597 roku rozwiązano poprzez zawarcie trzeciego Układu Utrechckiego. Strony ustaliły, że czarodzieje wypłacą odszkodowanie Habsburgom do końca 1597 roku za poniesione straty w podatkach z lat 1590-1596, zobowiązują się do kontynuowania handlu z Niderlandami Habsburskimi i płacenia stawek podatkowych w wysokości 15% od wartości towaru, przedstawicielom trzech wielkich rodów przyznano immunitet, a sami członkowie tych rodzin posiadają dożywotni immunitet. Natomiast Habsburgowie uznali wszelkie formy samorządności magicznej na terytorium Republiki Zjednoczonych Prowincji i niezależność czarodziejów w Republice. Władze republiki długo nie mogły pogodzić się z umową z Habsburgami. Ludwik przez całe lata udowadniał swoje poparcie dla Zjednoczonych Prowincji. Na senacie zapowiedział, że czarodzieje będą dążyć do utworzenia magicznego urzędu centralnego, który będzie podporą niepodległości kraju. W 1605 roku był w Volterze. Negocjował z Łukaszem Volturi (1496-1624) umowy handlowe z pominięciem Hiszpanii. Wielki Mistrz rodu Volturi z rozbawieniem wspominał cesarza Karola V i Filipa II. Nawiązanie osobistych relacji z seniorem przyniosło dziesięć lat później IV Układ z Utrechtu. Nas jego mocy powołano ministerstwo magii z wybieranym w wyborach powszechnych ministrem magii. Biernie prawo wyborcze otrzymali przedstawiciele trzech rodów - Zwartów, Havików i Hertów. Naturalnym kandydatem na pierwszego ministra był Ludwik. Otrzymał on 64 procent głosów. Rozpoczął ośmioletnią kadencję. Skupiała się ona przede wszystkim na budowaniu krajowych struktur ministerstwa magii. Ściśle współpracował z dynastią Orańską. Za sobą miał Łukasza Volturi, który lubił bardzo jątrzyć konflikty pomiędzy władzami magicznymi a państwowymi. W 1620 roku ufundował Uniwersytet dla czarodziejów w Hadze. Trzy lata później Ludwik van Hert został nowym ministrem magii. Ludwik van Zwart nie przeszedł na emeryturę. Pozostał w czarodziejskiej administracji. W latach 1624-1628 zajmował się finansami ministerstwa. W tym czasie również zakończono budowanie pałacu ministrów. Za jego radą utworzono słynną galerię portretów, gdzie do dnia dzisiejszego wiszą podobizny pełniących funkcję ministra. W 1630 roku wybuchł bunt części czarodziejów niezadowolonych z tego, że tylko trzy rody wyznaczają kandydata na ministra magii. Wzywali do bojkotu następnych wyborów. Chociaż bunt szybko został stłumiony, to przez kolejne lata pewne grupy domagały się rozszerzenia grona osób posiadających bierne prawo wyborcze. Trzy wielkie rody świadome zagrożenia rebeliami postanowili zabezpieczyć się powołując tajną policję. Na jej czele postawiono Ludwika van Zwarta. Oficjalnie w listopadzie 1630 roku minister magii mianował go strażnikiem zasad czwartego układu Utrechckiego. Do jego zadań należało tłumienie wszelkich form sprzeciwu wobec podstawy istnienia ministerstwa magii. Resztę życia poświęcił na zwalczaniu ruchów odśrodkowych, tych prawdziwych i wyimaginowanych. Podczas jednej akcji został zabity klątwą Avada Kedavra.

W 1566 roku ożenił się z Eddą van Hattem (1545-1633). Miał z nią czworo dzieci w tym następcę Jana (1568-1674).

Poprzednik Brak

Minister Magii Republiki Zjednoczonych Prowincji 1623-1631

Następca Ludwik van Hert

Poprzednik Brak

Strażnik Czwartego Układu Utrechckiego 1630-1638

Następca Jan van Zwart