Rada Panów Czarodziejów w Cesarstwie Austriackim
Rada Panów Czarodziejów w Cesarstwie Austriackim – organ władzy quasi-wykonawczej i ustawodawczej ustanowiony przez cesarza Austrii i Apostolskiego Króla Węgier Franciszka Józefa I Habsburga Lotaryńskiego (1830-1916). Było to zgromadzenie czarodziejskiej arystokracji działające wyłącznie w austriackiej części Imperium. Do głównych zadań Rady Panów należało doradzanie władcy w kwestiach czarodziejskich, często w opozycji do Ministerstwa Magii. Skład Rady Panów ustalał cesarz raz na sześć lat specjalnym dekretem. W dniu 11 listopada 1918 roku monarchia habsburska przestała istnieć. Rada Panów działa jeszcze jakiś czas. W dniu 9 grudnia Minister Magii Adam von Kroegsmarick-Loewenstein zakazał zwoływania Rady, a dzień później ją rozwiązał. Skład IX kadencji nigdy nie został ustalony. Ostatecznie Rada została dobita przez kanclerza stanu Niemieckiej Republiki Austrii Karla Rennera (5 I 1919), który dekretem zlikwidował ją. Decyzję tę potwierdził trzy miesiące później Wielki Sędzia Volteru.
Działalność
[edytuj]Cesarz Franciszek Józef I był niezbyt zadowolony, że musiał powołać osobne ministerstwo magii będące pod częściową kontrolą rodu Volturi. Pomimo że mianował osobiście ministra magii, to nie chciał, aby czarodzieje pochodzący z najważniejszych rodów gromadzili się wokół ministerstwa magii. Władca konsultował się ze swoimi doradcami jak zaradzić takiemu scenariuszowi. Również dużą rolę odegrała arcyksiężna Zofia Wittelsbach (1809-1872), matka monarchy, zaproponowała, aby utworzyć Radę Panów. W dniu 14 grudnia Franciszek Józef I wydał dekret ustanawiający Radę Panów Czarodziejów. Nie określił jej kompetencje w sposób jasny poprzez stwierdzenie „Rada Panów wspomaga monarchię w całej swojej sile dla chwały i potęgi rodu Habsburgów.
W dniu 16 grudnia władca wydał akt łaski, w którym ogłaszał skład Rady Panów. Cesarz tworząc tę instytucję miał nadzieję, że czarodzieje zaczną podążać za cesarskim projektem. Cesarz Franciszek Józef I chciał za wszelką cenę osłabić twór ministerstwa magii. Członkowie Rady Panów pierwszej kadencji z początku mieli ogromne nadzieje na zmianę nastawienia władcy na temat ich misji. Po raz pierwszy Rada Panów zebrała się w dniu 13 stycznia 1870 roku w Pradze. Wbrew ich oczekiwaniom nie przybył ani władca, ani minister magii Werner von Vaduz (1818-1930), a tym bardziej ambasador Irmina Koniecpolska (1785-1889). Przewodniczącym został członek rodu Habsburgów z jej czarodziejskiej linii. W żaden sposób nie chciał, więc podważać wydawanych praw Jego Cesarską Wysokość. Po wojnie francusko-pruskiej Rada Panów chciała potępić władze w Berlinie za niszczenie "tysiącletniego dziedzictwa Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego". Przeciwko temu wystąpił minister magii, jak i ambasador rodu Volturi. Jak do tej pory Rada Panów zbierała się raz na 3 miesiące, tak po zjednoczeniu Niemiec raz na rok. W 1874 roku Georg von Falkenberg-Wartenburg zaprosił członków izby na swoje zaprzysiężenie. Było to pierwsze i jedynie spotkanie ministra magii z Radą Panów. Przyczyną takiego stanu rzeczy tkwiła w negatywnej postawie volterowskiego przedstawiciela. Hubert de Solis (1782-1905) dosadnie oznajmił: Mój Pan i Władca - Juliusz Volturi - nie życzy sobie kontaktów z instytucją tak antyczarodziejską. W 1872 roku cesarz Franciszek Józef postanowił, że w Krajinie ród Meinhardów otrzyma dziedzicznie tytuł lorda. Meinhardowie to poprzednia dynastia panująca w Księstwie Krajiny. Podobna sytuacja miała miejsce w Czechach i Morawach. Przemyślidzi otrzymali dziedziczne tytuły.
Członkami rady byli:
Franciszek von Habsburg-Este (1788-1882) – Lord Arcyksięstwa Austrii,
Wilhelm von Habsburg-Lothringen (1776-1888) – II Lord Arcyksięstwa Austrii,
Adolf von Metternich (1779-1879) – Lord Górnej Austrii,
Joachim von Liechtenstein (1780-1881) – Lord Vorarlbergu,
Michał von Liechtenstein (1782-1876) – Lord Tyrolu,
Fryderyk von Goldherz (1800-1891) – Lord Karyntii,
Magnus von Reptisprach (1794-1880) – Lord Salzburga,
Aleksander von Meinhard (1768-1873) – Lord Krajiny (do 1872),
Karol von Meinhard (1791-1888) – Dziedziczny Lord Krajiny (od 1872),
Helios von Hohenberg (1796-1876) – Lord Styrii,
Aleksander Ottaviani (1802-1889) – Lord Wolnego Miasta Triestu,
Tadeusz Miljević (1784-1882) – Lord Gorycji i Gradyski,
Waldemar von Kinsky (1795-1874) – Lord Istrii,
Aleksander Mjehurić (1812-1919) – Lord Dalmacji,
Karol Przemyślida (1776-1879) – Lord Czech (do 1872),
Aleksander Przemyślida (1779-1880) – Lord Moraw (od 1872),
Theodor von Schaffgotsch (1803-1891) – Lord Śląska,
Stefan Branicki (1802-1892) – Lord Galicji i Lodomerii,
Teodoryk von Gilgalar (1792-1911) – Lord Bukowiny,
Sylweriusz von Vernichter (1829-1919) – Lord Dolnej Austrii, Andreas von Schwarzenberg (1799-1904) – Hrabia Salzburga,
Stefan von Vernichter (1799-1884) – Hrabia Górnej Austrii,
Łukasz Maslovitz (1813-1920) – Hrabia Dolnej Austrii,
Maksymilian von Stamberg (1799-1892) – Hrabia Styrii,
Cezary von Meinhard (1772-1879) – Hrabia Karyntii,
August von Paulus (1800-1887) – Hrabia Tyrolu,
Oskar Neuschlang (1793-1875) – Hrabia Vorarlbergu,
Dietrich von Reinberg (1797-1896) – Hrabia Krajiny,
Albert Cavinni (1804-1879) – Hrabia Wolnego Miasta Triest,
Leon Spruzzi (1809-1918) – Hrabia Gorycji i Gradyski,
Adolf von Manfeld (1804-1896) – Hrabia Istrii,
Ksawery von Tillitz (1804-1881) – Hrabia Dalmacji,
Jan Dunikowski (1800-1899) – Hrabia Czech,
Laszlo Dvorec (1793-1921) – Hrabia Moraw,
Aleksander von Hatzfeld (1804-1892) – Hrabia Śląska,
Edmund Kucharzewski (1812-1879) – Hrabia Galicji i Lodomerii,
Tymotius Shakalkievic (1800-1894) – Hrabia Bukowiny
Wydaje się, że władca zapomniał, że w grudniu 1875 roku minęła sześcioletnia kadencja. Miał mu o tym przypomnieć minister magii, który listownie zapytał czy cesarz Franciszek Józef I będzie uzupełniał wakaty w Radzie Panów czy rozpocznie nową kadencję. W dniu 16 stycznia władca wydał akt łaski, w którym ogłaszał skład Rady Panów. Miała ona częściowo zmieniony skład, ponieważ Habsburgowie uważali, że niektórzy dotychczasowi hrabiowie nie spełniają oczekiwań Wiednia. Cesarz dodał również trzeci stan: baronów. Łącznie zasiadało w niej 54 czarodziejów.
Druga kadencja Rady Panów jest nazywana erą Lorda Ericha von Waldensteina (1816-1919). Cesarz Franciszek Józef I mianował go Lordem Tyrolu. Początkowo współpraca pomiędzy nimi przebiegała bardzo pomyślnie, jednakże Waldenstein szybko zdał sobie sprawę z prawdziwego przeznaczenia Rady Panów . W ramach tej instytucji podejmował inicjatywy takie jak próba normalizacji stosunków z ambasadą rodu Volturi. Hubert de Solis również zmienił nastawienie z negatywnego – Rada Panów nie jest volterowskim tworem – do bardziej neutralnego, co mogło by pozwolić na przeciągnięcie lordów, hrabiów i baronów na „właściwą stronę”. Zmiany jednak nie przyszły tak łatwo jak wszyscy myśleli. Cesarz Franciszek Józef I nie zamierzał rezygnować z zakresu dotychczasowej władzy na tą instytucją.
II kadencja jest podzielona na trzy podokresy: 1876-1878 to czas spokojnej pracy zwany Weisse Rosen (Białe róże). Rada Panów zbierała się co wtedy co trzy miesiące. Głównymi tematami rozmów były próby podejmowania integracji czarodziejów z monarchią Habsburgów. Krytykowali lokalnych liderów magicznych społeczności jako elementy destabilizujące jej integralność. Często podawano przykład basileusa kroackich czarodziejów Aleksandra XIV. Przez całe swoje panowanie urzędował wbrew woli nie tylko cesarza czy austriackiego ministra magii, ale też Rady Panów. Lordowie z nielicznymi wypadkami jednym głosem mówili o wierności Austrii. Przy tym niezbyt byli związani z krajami koronnymi, które reprezentowali. Wyjątek tutaj stanowili lordowie Krajiny, Czech i Moraw będący od 1872 roku dziedzicznymi posiadaczami tytułu Lorda. W dniu 14 października 1878 roku Lord Tyrolu uzyskał audiencję u Wielkiego Mistrza rodu Volturi Juliusza Volturi (1750-1883). Podczas niej miało dojść do złożenia przysięgi wierności dla rodu Volturi. Tak przynajmniej podawała prasa. Przez kilka tygodni szeroko opisywali gest Ericha von Waldensteina jako akt nielojalności wobec cesarza. Lord Tyrolu próbował bronić się w czasie zebrań. Pokazał jasne dowody, że jego wizyta w Volterze miała charakter prywatny. Wskazał też, że działania prasy mogą zaszkodzić Radzie Panów jako instytucji, ponieważ jej Korona będzie ich ograniczała ze względu na niejasne prerogatywy. To co mówił nie mogło przejść bez echa.
Rozpoczął się drugi okres tej kadencji. Trwał od 1879 roku do 1881. Historycy nazwali go „Sturmzeit”, czyli czasem burz. Waldenstein za swoją postawę miał zrezygnować z funkcji Lorda Tyrolu. Gdy odmówił jego sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Postanowił nie poddawać się. Po kilku miesiącach bycia w ukryciu postanowił przedstawić swój manifest polityczny dotyczący Rady Panów. Ogłosił go na jej zebraniu dniu 27 sierpnia 1879 roku. Według jego projektu Rada Panów w przyszłości miała zostać przekształcona w parlament czarodziejów złożony z ministrów magii krajów koronnych. Władca również miał mianować wojewodów (Statthalterów). Do zadań parlamentu należało by kreowanie prawodawstwa zgodnego z tym krajowym. Zapewnienie reprezentacji społeczności czarodziejów w oparciu o osoby związane z krajami koronnymi. Wojewodowie również musieliby pochodzić z terenów składowych imperium, które by reprezentowali. Jak łatwo można się domyśleć ta propozycja reformy nie spotkała się z pozytywną reakcją ze strony dworu cesarskiego. Cesarz Franciszek Józef I wezwał do siebie Lorda Tyrolu. Zażądał od niego, aby ten wycofał swoją propozycję reform. Historycy podkreślają, że władca nie chciał, aby opinia publiczna widziała go jako tego, który blokuje proces demokratyzacji. Równocześnie przekształcenie Rady Panów w częściowo wybieralny parlament wymusiłby zmianę sposobu wyboru ministra magii. Stąd też tak ogromne naciski na Waldensteina, aby sam przyznał się do błędu i wycofał projekt. Lord Tyrolu, jednak tego nie zrobił. Mało tego. W czasie obrad Rady Panów sam zaproponował, aby członkowie izby wypowiedzieli się poprzez głosowanie czy popierają reformę. Początkowo cesarz Franciszek Józef wyraził zgodę. Liczył na klęskę projektu, jednak bezpośrednio na kilka godzin przed nim zmienił decyzję. Znaczna część Grafów i Freiherrów poparłaby Waldensteina, a to oznaczało by klęskę wizerunku władcy. Przewodniczący Habsburg-Lothringen otrzymał nakaz rzadkiego zwołania Rady Panów. Sam Waldenstein został poddany ostracyzmu społecznemu i towarzyskiemu. Wtedy tez odkrył na nowo swoje czeskie pochodzenie. Działał na rzecz poszerzenia autonomii czeskich czarodziejów. W dniu 9 maja 1881 roku aresztowano go pod zarzutem podżegania do buntu. Wydarzenie to zakończyło czas „Sturmzeit”.
Trzeci okres to czas „Pozornego pokoju” (Scheinfriede). Trwał od aresztowania Waldensteina do końca kadencji. Członkowie Rady Panów wzywali do uwolnienia więźnia. Zamiast uspokoić nastroje to tylko wzmocniło to po latach apatii wolę zmian. Większość miała świadomość, że reformy można dokonać tylko gdy będą mieli poparcie ze strony Volteru. Ambasador jednak nie kwapił się by zainterweniować. Brak reakcji strony wymusił zmianę polityki. Uformowało się stronnictwo Waldensteina. Formalnie popierali działania cesarza, jednakże w tajemnicy w „swoich” krajach koronnych sondowali proponowane przez niego zmiany ustrojowe Rady Panów. Czarodzieje chcieli demokratyzacji, jednakże chodziło im przede wszystkim o ministra magii a dopiero potem Rady Panów.
W radzie zasiadali: Franciszek von Habsburg-Este (1788-1882) – Lord Austrii Górnej,
Wilhelm von Habsburg-Lothringen (1776-1888) – Wicelord Austrii Górnej,
Albert von Habsburg-Este (1799-1914) – Lord Austrii Dolnej,
Maksymilian von Habsburg-Lothringen (1811-1885) – Lord Styrii,
Fryderyk von Goldherz (1800-1891) – Lord Karyntii,
August von Reptisprach (1818-1882) – Lord Salzburga,
Erich von Waldenstein (1816-1919) – Lord Tyrolu,
Henryk von Liechtenstein (1799-1887) – Lord Vorarlbergu,
Karol von Meinhard (1791-1888) – Dziedziczny Lord Kraju Koronnego,
Kazimierz Badeni (1820-1880) – Lord Wolnego Miasta Triestu,
Tadeusz Miljević (1784-1882) – Lord Gorycji i Gradyski,
Euzebiusz von Rose (1815-1892) – Lord Istrii,
Aleksander Mjehurić (1812-1919) – Lord Dalmacji,
Karol Przemyślida (1776-1879) – Dziedziczny Lord Czech,
Aleksander Przemyślida (1779-1880) – Dziedziczny Lord Moraw,
Magnus von Schwerin (1804-1899) – Lord Śląska,
Wołodymir Makoviejev (1844-1945) – Lord Galicji i Lodomerii,
Aleksander von Axe (1817-1910) – Lord Bukowiny, Stefan von Vernichter (1799-1884) – Hrabia Górnej Austrii,
Marek von Waldeck-Pyrmont (1809-1877) – Hrabia Dolnej Austrii,
Maksymilian von Stamberg (1799-1892) – Hrabia Styrii,
Pius von Poison (1823-1926) – Hrabia Karyntii,
Aleksander von Falkenherz (1820-1917) – Hrabia Salzburga,
Józef von Falkenberg (1795-1918) – Hrabia Tyrolu,
Oskar Neuschlang (1816-1883) – Hrabia Vorarlbergu,
Mateusz von Valdendorf (1814-1889) – Hrabia Kraju Koronnego,
Silverio de Neapolitano-Culliere (1812-1894) – Hrabia Wolnego Miasta Triestu,
Leon Spruzzi (1809-1918) – Hrabia Gorycji i Gradyski,
Adolf von Manfeld (1804-1896) – Hrabia Istrii,
Ksawery von Tillitz (1804-1881) – Hrabia Dalmacji,
Berthold von Manfeld (1829-1915) – Hrabia Czech,
Jan Dunikowski (1800-1899) – Hrabia Moraw,
Aleksander von Hatzfeld (1804-1892) – Hrabia Śląska,
Laszlo Nagy (1833-1960) – Hrabia Galicji i Lodomerii,
Herbert Loukova (1810-1876) – Hrabia Bukowiny, Celestyn von Stachowiak (1807-1890) – Baron Górnej Austrii,
Leopold von Lian (1815-1903) – Baron Dolnej Austrii,
Karol von Liechtenstein-Zollern (1818-1934) – Baron Styrii,
Aleksander von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe (1800-1881) – Baron Karyntii,
Henryk von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe (1820-1881) – Baron Salzburga,
Grzegorz von Mackenhens (1815-1911) – Baron Kraju Koronnego,
Aleksander von Habsburg-Metz (1827-1961) – Baron Wolnego Miasta Triestu,
Michał von Baunberg (1819-1891) – Baron Gorycji i Gradyski,
Mateusz von Gilgalar (1808-1893) – Baron Istrii,
Ludwik von Hatzfeld (1824-1931) – Baron Dalmacji,
Sykstus von Schwarzenberg (1818-1889) – Baron Czech,
Lukas von Schwarzenberg (1844-1977) – Baron Moraw,
Józef Koetl (1809-1882) – Baron Śląska,
David von Frankenberg (1817-1898) – Baron Galicji i Lodomerii,
Aleksander Trumpf (1830-1885) – Baron Bukowiny,
Augustus von Saafeld-Gotha (1820-1935) – Baron Tyrolu,
Iskariot von Saxe-Maingen (1811-1908) – Baron Vorarlbergu,
W dniu 23 marca 1882 roku na mocy aktu łaski cesarza Franciszka Józefa rozpoczęła się trzecia kadencja Rady Panów. władca w stopniu znacznym zmienił jej skład, aby zdusić opozycję względem niego, po tym jak aresztował Lorda Tyrolu Ericha von Waldensteina. W trzeciej kadencji zasiadało 53 czarodziejów:
Trzecia kadencja nazywana jest erą post-waldensteinowską. Cesarz Franciszek Józef I usunął wszystkich tych, którzy mu się sprzeciwili. Ponownie w Radzie Panów zasiadały osoby, które przysięgły wierność Austrii i jej dynastii. Waldenstein został uwięziony a jego stronnicy próbowali zainteresować ród Volturi jego losem, jednak wszelkie próby kończyły się niepowodzeniem. Nigellus Volturi (1797-1901) zażądał od opozycji przysięgi wierności a austriaccy patrioci nie mogli czegoś takiego zrobić. Dla nich oznaczało by to zdradę ukochanej ojczyzny. Nic dziwnego więc, że nic wskórali z dworem Volturi. Musieli więc dogadać się z samym cesarzem. Franciszek Józef I był tego świadomy. Dlatego poczekał aż to stronnicy Waldensteina przyjdą do niego.
Trzecia kadencja została podzielona na dwa podokresy: pierwszy (1882-1885) i drugi (1885-1888). W pierwszym nowy skład Rady Panów pozostawał w cieniu ministerstwa magii. Jej zebrania odbywały się raz do roku, podczas których jedynie dziękowano cesarzowi za sprawiedliwe panowanie nad czarodziejami. Ambasada rodu Volturi donosiła, że ta instytucja jest po prostu „śmieszną fasadą demokracj. Ambasador Tomasz Cezarion (1840-1956) nawet w czasie spotkań z władcą nie omieszkał mu wytknąć konstrukcji Rady Panów, co nie raz kończyło się awanturą z rządem cesarskim o stosunku rodu Volturi do dynastii Habsburgów. W 1885 roku Rada Panów zaproponowała wspólne spotkania z członkami ministerstwa magii, a potem reformy finansowe. Był to jedynie szkic pozbawiony szczegółów, ale wystarczył do szybkiej reakcji cesarza. Franciszek Józef I wyśmiał wszystkie propozycje. Bezceremonialne podarł broszurę, która mu wręczono. Posłowie oprzytomnieli. Rada Panów zmieniła swoje postępowanie. Działali na rzecz rozwoju kultury w regionach, które reprezentowali, czyli coś czego władca nie mógł im zakazać. Część z Panów nauczyła się języków narodowych. Ponownie skład rady okazał się „pechowy”, o czym ambasada Volturi raportowała – „Rada Panów widząc swoją bezradność ponownie zaczęła działać na rzecz rozwoju kultury". W 1887 roku cesarz zezwolił Radzie Panów na ocenę pracy ministerstwa magii. Ten ruch miał na celu zasiadanie pomiędzy instytucjami niechęci. W grudniu tego samego roku udzielili Ludwigowi von Liechtenstein (1853-1972) votum zaufania. Co może być ciekawe to sam minister Magii planował dymisję, jednakże nie chciał obrazić władcy takim czynem. Chciał uzyskać negatywną opinię od Rady Panów, aby to cesarz go zdymisjonował.
W razie zasiadali: Wilhelm von Habsburg-Lothringen (1776-1888) – Lord Austrii Górnej, Albert von Habsburg-Este (1799-1914) – Lord Austrii Dolnej, Wilhelm von Metternich (1813-1912) – Lord Styrii, Jan von Baden-Zurych (1820-1918) – Lord Karyntii, Leon von Greiz-Ebersdorf (1819-1899) – Lord Salzburga, Henryk von Greiz-Lindebkt (1829-1927) – Lord Tyrolu, Franciszek von Wilczek (1823-1933) – Lord Vorarlbergu, Karol von Meinhard (1791-1888) – Dziedziczny Lord Kraju Krajiny, Edmund von Wallenrod (1824-1939) – Lord Wolnego Miasta Triestu, Stefan von Vernichter (1809-1892) – Lord Gorycji i Gradyski, Euzebiusz von Rose (1815-1892) – Lord Istrii, Theodore von Waldeck-Rhein (1812-1905) – Lord Dalmacji, Karol Przemyślida (1793-1884) – Dziedziczny Lord Czech, Wilhelm Przemyślida (1804-1882) – Dziedziczny Lord Moraw, Joachim von Wartenburg (1816-1900) – Lord Śląska, Dietrich von Wartenburg (1814-1897) – Lord Galicji i Lodomerii, Zoltan Balazs (1815-1930) – Lord Bukowiny, Helmut von Vernichter (1824-1915) – Hrabia Górnej Austrii, Cyprus von Habsburg-Lothringen (1851-1912) – Hrabia Dolnej Austrii, Maksymilian von Stamberg (1799-1892) – Hrabia Styrii, Ruppert du Montmirail (1815-1919) – Hrabia Karyntii, Aleksander Witte (1830-1911) – Hrabia Salzburga, Łukasz Iwaniec (1806-1890) – Hrabia Tyrolu, Ferdynand Neuschlang (1814-1894) – Hrabia Vorarlbergu, Zefiryn von Oettengir (1810-1900) – Hrabia Kraju Krajiny, Karol della Rovere-Monte San Marini (1850-1888) – Hrabia Wolnego Miasta Triestu, Leon Spruzzi (1809-1918) – Hrabia Gorycji i Gradyski, Jan von Tattenbach-Skolimovski (1801-1946) – Hrabia Istrii, Stefano von Schwarzkauz (1819-1903) – Hrabia Dalmacji, Berthold von Manfeld (1829-1915) – Hrabia Czech, Aleksander Cezary von Manfeld (1851-1990) – Hrabia Moraw, Aleksander von Hatzfeld (1804-1892) – Hrabia Śląska, Stanisław Kostka Radziejowski (1819-1940) – Hrabia Galicji i Lodomerii, Vladimir Bukovsky (1829-1971) – Hrabia Bukowiny, Kalikst Lehr (1817-1888) – Baron Górnej Austrii, Aleksander Lehr (1820-1889) – Baron Dolnej Austrii, Izaak Fertyr (1809-1893) – Baron Styrii, Aleksander von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe (1824-1902) – Baron Karyntii, Kreon von Scharzkopf (1844-1892) – Baron Salzburga, Edmund von Lindenberg (1818-1897) – Baron Tyrolu, Ludwik Angelicus (1824-1925) – Baron Vorarlbergu, Manfred von Schmirckoff (1827-1885) – Baron Kraju Krajiny, Thaddaus von Liechtenstein (1831-1898) – Baron Wolnego Miasta Triestu, Albert von Saxe-Coburg-Meinigen (1833-1922) – Baron Gorycji i Gradyski, Lukas von Saxe-Coburg-Eisenach (1832-1899) – Baron Istrii, Euzebiusz von Beckendorf (1829-1891) – Baron Dalmacji, Kristian Stutze (1830-1889) – Baron Czech, Amadeusz Stutze (1832-1918) – Baron Moraw, Licyniusz de Motage (1834-1932) – Baron Śląska, David Foutrage (1824-1915) – Baron Galicji i Lodomerii, Karol Gords (1837-1888) – Baron Bukowiny.
Rada urzędowała, tak jak poprzednia kadencja, dłużej niż 6 lat. Cesarza zakończył ją po tym jak ambasador rodu Volturi zapytał, kiedy pozna skład IV Rady.
Czwarta kadencja tak jak poprzednia zaczęła się wymianą całego składu z wyłączeniem parów dziedzicznych. Panowie po raz pierwszy zebrali się dopiero w 1890 roku. Pierwsze dwa lata jest nazywane „białą plamą”. Panowie niezbyt chętnie zajmowali się sprawami bieżącymi. O to właśnie chodziło cesarzowi Franciszkowi Józefowi. „Czarodziejka elita” nareszcie spełniała swoje pierwotne założenie. Gdy jednak władca zażądał jakiś działań to wykonywali to bez wyjątku. Takim działaniem było na przykład poparcie działań korony w sprawie konfiskaty reszty majątki Waldensteina. W żaden sposób nie czuli się związani w krajami koronnymi, które formalnie reprezentowali.
Kroniki austriackie zachwalały tę kadencję jako postępową, ale współpracującą z Franciszkiem Józefem. Dopiero po drugiej wojnie światowej historycy ponownie zajęto się tematem. Dokumentacja z tego okresu jest szczątkowa. Większość prawdopodobnie została zniszczona w czasie rządów nazistów, którzy podejmowali akcję czyszczenia niewygodnych spraw. Jedną z takich było sprawa śmierci hrabiego Istrii Rudolfa von Bankster. Czarodzieja znaleziono martwego w jednym z wiedeńskich domów publicznych. Według ówcześnie krążących plotek planował wystąpić do ambasady, aby zbadali czy Erich von Waldenstein jeszcze żyje. Powojenni historycy ustalili, że jednak nigdy nic nie miało takiego miejsca. Rudolf von Bankster nie wykazywał jakiegokolwiek zainteresowania sprawą Waldensteina. Prawdopodobnie rodzina wymyśliła tę historię, aby ukryć skandaliczne zachowanie arystokraty, który budował swój wizerunek na wierności małżeńskiej. W czasie rządów nazistowskich potomek rodu usunął informacje o Rudolfie, ponieważ nie chciał, aby przetrwały informacje jakoby jego przodek współpracował z rodem Volturi.
Kadencja Rady Panów trwała tak jak poprzedniej niewiele dłużej niż sześć lat. Cesarz Franciszek Józef planował nie mianować nowego składu Rady. Stało się to jasne w listopadzie 1893 roku. Volterowski ambasador Tomasz Cezarion (1840-1956) postanowił powiadomić swoich suzerenów o planach władcy. Nigellus Volturi w liście do władcy z dnia 14 maja 1894 roku zapytał się kiedy będzie zebranie nowej kadencji Rady Panów, ponieważ chciałby na niej być obecny. To spowodowało, że cesarz zmienił zdanie i mianował piątą kadencję.
W Radzie zasiadali: Józef von Hababurg-Lothringen – Lord Górnej Austrii, Karol von Dietrichstein – Lord Dolnej Austrii, Wilhelm von Saxe-Coburg-Meinigen – Lord Styrii, Stefan von Saxe-Coburg-Meinigen – Lord Karyntii, Teodor Thorres – Lord Salzburga, Kurt von Wallenrod – Lord Tyrolu, Uwe Kriegstein – Lord Vorarlbergu, Karol von Meinhard – Dziedziczny Lord Krajiny, Massimo Marone – Lord Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Giambattista Marone – Lord Gorycji i Gradyski, Pelagius Ciccione – Lord Istrii, Rikkard von Erlos-Fester – Lord Dalmacji, Wratysław Przemyślida – Dziedziczny Lord Czech, Adalbert Przemyślida – Dziedziczny Lord Moraw, Albus von Habsburg-Lothringen – Lord Śląska, Rikkard von Tettau-Kinsky-Reuss – Lord Galicji i Lodomerii, Almorus Baktaviti – Lord Bukowiny, Baltazar von Niederbayer – Hrabia Górnej Austrii, Ygor von Niederbayer – Hrabia Dolnej Austrii, Olaf von Beckenhoff – Hrabia Styrii, Berthold van Graaf – Hrabia Karyntii, Agapit von Derniere – Hrabia Salzburga, Benedikt von der Pahlen-Rostock – Hrabia Tyrolu, Ignatius von Berthold-Zwickau – Hrabia Vorarlbergu, Karol von der Metz-Triest – Hrabia Krajiny, Hugon Lette – Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Wilhelm von Greiz-Nassau – Hrabia Gorycji i Gradyski, Rudolf von Bankster – Hrabia Istrii, Wasyl Chubko – Hrabia Dalmacji, Wolfgang von Mozart – Hrabia Czech, Aleksander von Zapolski – Hrabia Moraw, Olaf von Greiz-Ratter – Hrabia Śląska, David von Eulenberg – Hrabia Galicji i Lodomerii, Baltazar von Rowert – Hrabia Bukowiny, Alojzy Bakurd – Baron Górnej Austrii, Michał Bakurd – Baron Dolnej Austrii, Eugeniusz Blauwolf – Baron Styrii, Celestyn Bakurd – Baron Karyntii, Ferdinand von und zu Zollern – Baron Salzburga, Paweł Witte – Baron Tyrolu, Waldemar von Saxe-Coburg-Gotha – Baron Vorarlbergu, Ignaz von Thor-Schiffberg – Baron Krajiny, Grzegorz Ponitkowski – Baron Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Titanus von Zwergberg – Baron Gorycji i Gradyski, Adam von Kreuzfahrer – Baron Istrii, Lukas von Kreuzfahrer – Baron Dalmacji, Petar Rokitnić – Baron Czech, Adalbert Weglarzy – Baron Moraw, Leon von Habsburg-Este – Baron Śląska, August Gärtner – Baron Galicji i Lodomerii, Aleksander Fritze – Baron Bukowiny,
W dniu 19 lipca 1894 roku na mocy aktu łaski cesarza Franciszka Józefa rozpoczęła się piąta kadencja Rady Panów. Władca kolejny raz zmienił tak skład, że nie przypominał ten poprzedni. Członkowie czwartej kadencji był nader wierny władcy, jednak Franciszek Józef uważał, że ponownie powierzenie mandatu może skończyć się narodzeniem niechcianej opozycji.
Piąta kadencja przeszła do historii jako ta, która została uznana przez ród Volturi za „równą” Ministerstwu Magii Austrii. Zgodnie z obietnicą do Wiednia przybyła bardzo duża delegacja z Volteru. Było to wydarzenie o randze międzynarodowej zarówno dla świata czarodziejskiego, jak i politycznego państw europejskich. Wielki Mistrz rodu Volturi miał gościć na pierwszym zebraniu Rady Panów, jednak tak się nie stało, ponieważ już w dniu 26 lipca członkowie tej izby spotkali się, aby omówić protokół spotkania z władcą czarodziejów. Dwór wiedeński niechętnie rozpoczął przygotowania do wizyty państwowej Nigellusa Volturi. Pałac w Schönbrunn wyznaczono jako miejsce zebrania czarodziejskiej Rady Panów. Jako pierwszy przemówienie wygłosi cesarz, potem Nigellus Volturi, a na samym końcu minister magii Austrii. Franciszek Józef osobiście musiał podjąć decyzję czy wyrazi zgodę na stacjonowanie korpusu ochrony Wielkiego Mistrza Volturi. Ich liczba miała początkowo wynosić aż 10 tysięcy żołnierzy. W korespondencji pomiędzy Volterem a Wiedniem toczono gorączkowe negocjacje na temat ilości czarodziejskiego wojska. Volturi chcieli onieśmielić Austriaków potęga militarną rodu, natomiast dwór uważał, że takie siły mogą być uważane za początek inwazji na cesarsko-królewskie państwo austrowęgierskie. W dniu 17 września zawarto ostateczny kompromis w tej sprawie. W czasie rozmów wyszedł inny problem, znacznie mniej ważny niż kwestia militarna. Chodziło o język przemowy Nigellusa Volturi. Rząd austriacki nie chciał, aby władca czarodziejów mówił w języku włoskim. Włosi w dalszym ciągu chcieli odzyskać Istrię, Gorycję i Gradyskę zamieszkaną przez Italczyków. Ta kwestia również została rozwiązania po myśli stronie austriackiej. Ustalono, że przemowy mogą być albo w języku niemieckim, albo francuskim. Prasa zastanawiała się nad skutkami politycznymi tej wizyty. Znaczna część opinii publicznej chciała, aby Rada Panów była parlamentem czarodziejów. Jednakże nie chcieli, aby jej dotychczasowy ustrój czy sposób wybierania został utrzymany. Liczyli, że Nigellus Volturi w przemowie zażąda zmian ustrojowych.
W dniu 25 września 1894 roku przed Pałacem Cesarskim w Schönbrunn zebrał ogromny tłum wiedeńczyków oczekujących przyjazdu delegacji z Volteru. O godzinie 8:30 przybył Nigellus Volturi wraz ze świtą. Towarzyszyli mu Księżna-małżonka Katarzyna Slitherin (1799-1908), najstarszy syn Łukasz Nigellus Volturi (1822-1919) Cezar Rzymu i Czarodziejów, wnuk Fineas Volturi (1848-1971) Wielki Sędzia Volteru wraz z małżonką Anną de Bourbon (1850-1942), a także prawnuk Kajfasz Volturi (1871-2010) Gubernator Volteru. Ambasador Tomasz Cezarion (1840-1956) szedł tuż za rodziną królewską. Naprzeciwko rodu Volturi stanęli cesarz Franciszek Józef I (1837-1916), Cesarzowa Elżbieta „Sissi” z Wittelsbachów (1837-1898), która unikała podobnych wystąpień, brat władcy Arcyksiążę Karol (1833-1896), będący od 1889 roku następcą tronu, premier Przedlitawy Alfred zu Windisch-Graetz i Minister Magii Ludwig von Liechtenstein (1853-1972). W czasie zebrania Rady Panów tylko wyznaczone osoby mogły zabrać głos. Jako pierwszy wystąpił cesarz Franciszek Józef, który powiedział:
Dziękuję rodu Volturi za tą wspaniałą wizytę. Jak widzi władca czarodziejów nasza społeczność magiczna jest żywa i rządzona w sposób przemyślany. Posłowie Rady Panów reprezentują kraje koronne w sposób należyty i w poczuciu spełniania misji jednoczenia czarodziejów z koroną cesarską i domem Habsburgów Lotaryńskich |
Przemówienie władcy wychwalało austriacki sposób zarządzania czarodziejami. Posłowie żywo klaskali po jej zakończeniu, jednak po minach niektórych z nich można wywnioskować, że trudno było im się zgodzić z władcą. Ministerstwo Magii ostrzegło przed jakimikolwiek formami protestu. W razie złamania zakazu strajkowania groziła im śmierć. Franciszek Józef mówił tylko w języku niemieckim i tego oczekiwał od Nigellusa Volturi. Wielki Mistrz rodu Volturi wyraził zgodę na nieużywanie języka włoskiego, którym mówił na co dzień. Ostatecznie całość powiedział po francusku na przekór Franciszkowi Józefowi I:
Przybyłem do cesarskiej części monarchii austrowęgierskiej zobaczyć w jakiej kondycji jest przestrzeganie praw społeczności magicznej. Jestem zadowolony z tego co obecnie widzę, ale jednak zawsze może być lepiej. Obecna sytuacja geopolityczna wyznacza trendy, jednak wszystko może ulec zmianom i iść ku lepszemu, ku demokratyzacji |
Słowa Seniora rodu Volturi zrozumiano jako prowokację lub asumpt do zmiany ustroju politycznego Rady Panów, jednakże nie padły żadne propozycje rozwiązań. Komentatorzy uznali to za sygnał, że Volturi nie zamierzają ingerować w austriacką politykę. Rada Panów zupełnie nie interesowała Volter. Nie znaczy to jednak, że Volturi przybyli bez celu. Nigellus Volturi chciał, aby Franciszek Józef I poczuł presję na dokonanie zmiany w ustroju. Nie podobało mu się, że nie władca nie patrzy na umiejętności Erzgrafów, grafów i freiherrów. Ich głównym atutem była uległość wobec władcy.
Nadzieje na zmiany szybko zostały zweryfikowane. Volturi nie podjęli żadnych konkretnych działań, a cesarz kontynuował dotychczasową politykę. Piąta kadencja miała być tą rewolucyjną, a okazała się ospała. Historycy nie wyróżnili żadnego okresu. Dziedziczny lord Czech tak opisywał tak swoją pracę: Mogłem spać do południa, a nawet do wczesnego popołudnia. Przed lustrem robiłem fryzurę. A potem już miałem fajrant. Gdy Rada Panów zbierała się to było wydarzenie równą randze spotkania cesarza z cesarzową.
Kadencja została zakończona w szóstą rocznicę wizyty Nigellusa Volturi.
W radzie zasiadali: Ferdynand Zvonimir von Liechtenstein (1833-1912) – Lord Górnej Austrii, Albrecht von Kreuzwolf (1844-1907) – Lord Dolnej Austrii, Nikolaus von Paulus (1851-1944) – Lord Styrii, Ludwig von Liechtenstein (1835-1942) – Lord Karyntii, Joachim von Attentropp (1803-1896) – Lord Salzburga, Aleksander von Beckendorf-Klausewitz (1830-1937) – Lord Tyrolu, Dietrich von Raven (1844-1908) – Lord Vorarlbergu, Leon von Meinhard (1815-1899) – Dziedziczny Lord Krajiny, Mateusz von Rigge (1841-1927) – Lord Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Theodoris Komnen-Lukarion (1794-1921) – Lord Gorycji i Gradyski, David Sapkovsky (1844-1932) – Lord Istrii, Bogdan von Theodorensis (1849-1909) – Lord Dalmacji, Wratysław Przemyślida (1816-1929) – Dziedziczny Lord Czech, Adalbert Przemyślida (1826-1921) – Dziedziczny Lord Moraw, Dominik Dobrosiński (1844-1912) – Lord Śląska, Wojciech Tomaszewski (1849-1898) – Lord Galicji i Lodomerii, Wilhelm Bucaresti (1820-1921) – Lord Bukowiny, Hieronim Czertwyński (1852-1929) – Hrabia Górnej Austrii, Mattias Skorzeny (1832-1899) – Hrabia Dolnej Austrii, Ferdinand von Gerhardt (1835-1913) – Hrabia Styrii, Stefan von Lubke (1833-1897) – Hrabia Karyntii, Karl von Ribben-Storm (1809-1901) – Hrabia Salzburga, Ignatus von Herscher (1833-1945) – Hrabia Tyrolu, Albrecht von Raven (1845-1922) – Hrabia Vorarlbergu, Teodoryk von Jurgen (1854-1903) – Hrabia Krajiny, Dietrich von Libke (1833-1919) – Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Albrecht von Hohenlohe (1857-1955) – Hrabia Gorycji i Gradyski, Leopold von Jurgenhoff (1834-1915) – Hrabia Istrii, Leon von Falkenberg (1834-1902) – Hrabia Dalmacji, Sykstus von Schwarzenberg (1855-1896) – Hrabia Czech, Wiktor Matuzalemski (1835-1901) – Hrabia Moraw, Joachim von Hessel (1841-1926) – Hrabia Śląska, Sylweriusz Poniatowski (1840-1910) – Hrabia Galicji i Lodomerii, Maciej Bucaresti (1841-1923) – Hrabia Bukowiny, Magnus von Helmut-Heldt (1847-1933) – Baron Górnej Austrii, Adalbert Skorzeny (1841-1911) – Baron Dolnej Austrii, Angelus von Riddermarch (1825-1901) – Baron Styrii, Aleksander von Lubke (1837-1920) – Baron Karyntii, Aleksander von Mackhensen (1815-1915) – Baron Salzburga, Lukas Odolski (1849-1902) – Baron Tyrolu, Ridigier von Raven (1847-1962) – Baron Vorarlbergu, Quintus von Jurgen (1850-1930) – Baron Krajiny, Klaus von Bibernstein (1829-1900) – Baron Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Titanus von Zwergberg (1847-1932) – Baron Gorycji i Gradyski, Adam von Kreuzfahrer (1859-1929) – Baron Istrii, Lukas von Kreuzfahrer (1855-1993) – Baron Dalmacji, Petar Rokitnić (1839-1937) – Baron Czech, Adalbert Weglarzy (1840-1897) – Baron Moraw, Leon von Habsburg-Este (1841-1922) – Baron Śląska, August Gärtner (1857-1994) – Baron Galicji i Lodomerii, Aleksander Fritze (1835-1890) – Baron Bukowiny,
W dniu 25 września 1900 roku na mocy aktu łaski cesarza Franciszka Józefa rozpoczęła się szósta kadencja Rady Panów. Władca kolejny raz zmienił tak skład, że przypominał ten poprzedni. Cesarz zakończył poprzednią kadencję w rocznicę wizyty Nigellusa Volturi pokazując w ten sposób, że w dalszym ciągu to on rządzi czarodziejami.
Szósta kadencja w historiografii jest nazywana „ostatnią bez znaczenia”. Jest to krzywdząca opinia ze względu na działalność lordów dziedzicznych. Ci jako jedyni reprezentowali swoje kraje koronne. Starzejący się cesarz Franciszek Józef był mocno zbulwersowany postawą „wiernych wiecznych lordów. Krajina, Czechy i Morawy są reprezentowani przez dziedzicznych parów. Jeden z nich - Baltazar von Meinhard dziedziczny Lord Krajiny domagał się większej autonomii w czarodziejskich kwestiach dotyczących kraju koronnego. Wskazywał również, że należy nie tylko zachować, ale i pogłębić federacyjny charakter Austro-Węgier. Znacznie tym samym wykraczał poza ramy działalności Rady Panów nadane przez władcę. Baltazar, w porównaniu do Waldensteina, miał zapewnioną ochronę prawną, którą nabyła jego rodzina w 1872 roku. Dziedziny Lord Krajiny jednak nie chciał dopuścić do rozpadu imperium, dlatego nie podejmował głębszej współpracy z dziedzicznymi lordami Czech i Moraw. Uważał ich za dysydentów dążących do zniszczenia „tysiącletniej Austrii”. Oba kraje koronne były reprezentowane przez członków magicznej linii Przemyślidów, krewnych wygasłej na początku XIV wieku niemagicznej królewskiej gałęzi. Przemyślidzi opowiadali się za pełną niepodległością Czech i Moraw w ramach jednego państwa. Przyszłym królem Czech i Moraw miałby zostać Wratysław (1916-1929). Nic dziwnego, że cesarz wręcz newralgicznie reagował na jakiekolwiek inicjatywy. W maju 1906 roku próbował doprowadzić, że sąd czarodziejski uzna ich za winnych działań wywrotowych przeciwko bezpieczeństwa Austro-Węgier. Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi Starszy (1849-1945) oddalił pozew jako bezzasadny. Pozostali członkowie Rady Panów robili wszystko co wymagał od nich cesarz.
W Radzie szóstej kadencji zasiadali: Albrecht von Hohenlinden-Schwartz (1834-1926) – Lord Górnej Austrii, Albrecht von Hohenlinden-Schwartz (1834-1926) - Lord Górnej Austrii, Hildegard von Liechtenstein (1866-1943) - Lord Dolnej Austrii, Ludwik-Legalite Krockorock (1831-1905) - Lord Styrii, Magnus Wilhelm von Karynthien-Marx (1847-1933) - Lord Karyntii, Mateusz von Rotschild (1794-1910) - Lord Salzburga, Almeryk von Habsburg-Lothringen (1802-1906) - Lord Tyrolu, Eleuteriusz von Benhoff-Quartz (1853-1911) - Lord Vorarlbergu, Baltazar von Meinhard (1839-1968) - Dziedziczny Lord Kraijny, Henryk von Auerochse (1870-1914) - Lord Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Francesco Orsini (1841-1911) - Lord Gorycji i Gradyskiej, Rudolf von Riddermarch (1852-1918) - Lord Istrii, Wilhelm von Krakenstauf (1840-1909) - Lord Dalmacji, Wratysław Przemyślida (1816-1929) - Dziedziczny Lord Czech, Adalbert Przemyślida (1826-1921) - Dziedziczny Lord Moraw, Maksymilian von Roche (1850-1918) - Lord Śląska, Piotr Dunikowski (1831-1940) - Lord Galicji i Lodomerii, Aleksander Kutrević (1831-1922) - Lord Bukowiny, Karol Mayer (1850-1941) - Hrabia Górnej Austrii, Adolf von Neckerman (1857-1916) - Hrabia Dolnej Austrii, Amadeusz von Hendricksohn (1830-1916) - Hrabia Styrii, Albrecht von Magnis (1867-1952) - Hrabia Karyntii, Maksymilian von Rotschild (1821-1912) - Hrabia Salzburga, Tukidydes von Schwarzollern (1815-1908) - Hrabia Tyrolu, Igor Rhein (1863-1905) - Hrabia Vorarlbergu, Daniel von Meinhard (1860-1977) - Hrabia Kraijny, Leonard von Tettenbach (1848-1919) - Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Olgierd Ławniczuk (1844-1932) - Hrabia Gorycji i Gradyskiej, Zygfryd von Altenburg-Lindberg (1851-1945) - Hrabia Istrii, Lukas von Bradnittsch (1844-1922) - Hrabia Dalmacji, Wasylij Różnikovski (1854-1964) - Hrabia Czech, Teodor Helmut von Tottenstein (1833-1921) - Hrabia Moraw, Wiktor von Ansbach-Meingen (1859-1934) - Hrabia Śląska, Fabian Czertwyński (1833-1918) - Hrabia Galicji i Lodomerii, Michaił Kutrević (1854-1934) - Hrabia Bukowiny, Alexander von und zu Schwarzollern (1849-1918) - Baron Górnej Austrii, Lukas von Neckerman (1854-1939) - Baron Dolnej Austrii, Cygnus Rietzke-Radeztky (1835-1929) - Baron Styrii, Maksymilian von Hochland-Kriebe (1859-1917) - Baron Karyntii, Salazar von Rotschild (1844-1932) - Baron Salzburga, Izoldus Carpathiensis (1850-1982) - Baron Tyrolu, Aleksander von Blaugriffin (1814-1912) - Baron Vorarlbergu, Jan von Meinhard (1881-2021) - Baron Kraijny, Andreas Leipziger (1836-1913) - Baron Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Wiktor Rosfniet (1854-1939) - Baron Gorycji i Gradyski, Aleksander von Altenburg-Zollern (1833-1924) - Baron Istrii, Lukas von Bradosch (1847-1937) - Baron Dalmacji, Celestyn von Lachersee (1852-1953) - Baron Czech, Ludwig Likurg von Tottenstein (1859-1924) - Baron Moraw, Lukas Persepolis (1848-1916) - Baron Śląska, Mateusz von Schaumburg (1844-1911) - Baron Galicji i Lodomerii, Cyceron Kutrević (1876-1915) - Baron Bukowiny
W dniu 12 listopada 1906 na mocy aktu łaski cesarza Franciszka Józefa rozpoczęła się siódma kadencja Rady Panów. Władca mianował nowych przedstawicieli będących już w zaawansowanym wieku. Historycy uważają, że zrobił tak, ponieważ chciał mieć przy sobie czarodziejów rozumiejących jego tok myślenia. Cesarz w 1906 roku skończył 76 lat i część czarodziejskich elit oczekiwała rychłej zmiany na tronie. Niestety dla nich Franciszek Józef I należał do osób długowiecznych. Przed pierwszą wojną światową władca stał się symbolem stałości i bezpieczeństwa. Na mocy porozumienia z Wolsfberga z 1910 członkowie Rady Panów wybierali ministra magii nazywanym czarodziejskim premierem Przedlitawii. Po raz pierwszy w historii powstałe wakaty po 1910 roku musiałby być uzupełnione. Władca wydawał specjalny patent, na mocy którego uzupełniano skład Rady Panów.
Siódma kadencja Rady Panów według historiografii austriackiej tej po drugiej wojnie światowej jest uważana za tę, którą rozpoczęła trudny proces demokratyzacji życia społecznego. Historycy dokonali podziału na dwa okresy: Predemokratyczny to lata 1906-1910 i Wiedergeburt, czyli Odrodzenie 1910-1913. Panowie Rady, oprócz dziedzicznych lordów, przez cały okres predemokratyczny pozostawali bierni. Przemyślidzi zorganizowali głośną akcję protestacyjną nie tylko w Wiedniu, ale także w Pradze, Brnie, Krakowie, Lwowie i nawet w Volterze. Mimo to mało kto zwracał na nich uwagę. Czarodzieje nie mieli odpowiedniej siły przebicia. Mogło być to spowodowane, że na przykład znaczna część Czechów chciała sama decydować o sobie, dlatego w 1891 roku powstała Izba Rzemiosła Magicznego Bohemii. Polacy również nie wykazywali żadnego zainteresowania inicjatywą dziedzicznych lordów, ponieważ autonomia wewnętrzna w ramach monarchii zapewniła im odpowiedni rozwój. Zmianę stanowiska cesarza Franciszka Józefa wobec demokratyzacji sposobu wyboru ministra magii wymógł volterowski ambasador Tobiasz Visconti (1831-1952). Co raz częściej dochodziło pomiędzy politykami do kłótni. Ambasada uważała starzejącego się władcę za co raz bardziej pochłoniętym sprawami przeszłości. Nie widział problemu w tym, że brak samostanowienia dla austriackich czarodziejów może być przyszłym punktem zapalnym dla rewolucji. W 1908 roku ambasador Visconti powiadomił członków Rady Panów, że rozpoczynają się pracę nad projektem nowej formy sposobu wyboru ministra magii. W dniu 16 lutego 1910 roku Tobiasz Visconti w imieniu Wielkiego Mistrza rodu Volturi Łukasza Nigellusa Volturi, Albrecht von Zapolski Minister Magii Austrii i cesarz Franciszek Józef I Habsbursko-Lotaryński podpisali tzw. Porozumienie z Wolfsberga. Od tej pory ministra magii wybierało dwuczłonowe kolegium – 48 elektorów wybieranych w wyborach z bardzo wysokim cenzusem majątkowym, a także członkowie Rady Panów. W celu wybrania przywódcy czarodziejów kandydat musi uzyskać dwie-trzecie głosów. Zobowiązano również cesarza do uzupełniania składu Rady Panów w razie powstania wakatu. W dniu 1 marca wybrano Bernarda von Wittelsbach. Po zakończeniu procedury Rada przestała praktycznie działać. Zbierała się dwa razy do roku. Wysłuchiwali raportu ministra magii z półrocznej działalności i raz na rok samego ministerstwa magii.
W Radzie zasiadali: Ferdynand Karol von Habsburg-Lothringen (1830-1915) - Lord Górnej Austrii, Hildegard von Liechtenstein (1866-1943) - Lord Dolnej Austrii, Leopold Różecki (1824-1911) - Lord Styrii, Tomasz Różecki (1847-1933) - Lord Styrii, Karol Emmanuel von Marx (1841-1925) - Lord Karyntii, Alexander von Salzburg-Urlich (1825-1925) - Lord Salzburga, Almeryk von Habsburg-Lothringen (1802-1906) - Lord Tyrolu, Aleksander Wilhelm von Richterberg (1813-1918) - Lord Tyrolu, Eleuteriusz von Benhoff-Quartz (1853-1911) - Lord Vorarlbergu, Wespazjan Alberoni (1842-1917) - Lord Vorarlbergu, Baltazar von Meinhard (1839-1968) - Dziedziczny Lord Kraijny, Celestyn von Graff (1834-1918) - Lord Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Xandor von Reuss-Ebersdorf (1852-1944) - Lord Gorycji i Gradyskiej, Dawid von Krontadt (1847-1922) - Lord Istrii, Ludwik von Ratten (1860-1912) - Lord Dalmacji, Alojzy von Ratten (1862-1934) - Lord Dalmacji, Wratysław Przemyślida (1816-1929) - Dziedziczny Lord Czech, Adalbert Przemyślida (1826-1921) - Dziedziczny Lord Moraw, Maksymilian von Roche (1850-1918) - Lord Śląska, Cezarion Poniatowski (1849-1938) - Lord Galicji i Lodomerii, Oskar Luitpol (1829-1914) - Lord Bukowiny, Andrzej von Hochberg (1824-1919) - Hrabia Górnej Austrii, Tezeusz von Augsberg (1827-1912) - Hrabia Dolnej Austrii, Amadeusz von Hendricksohn (1830-1916) - Hrabia Styrii, Lotar von Linde (1832-1942) - Hrabia Karyntii, Maksymilian von Rotschild (1821-1912) - Hrabia Salzburga, Maurycy von Richterberg (1829-1914) - Hrabia Tyrolu, Waldemar Alberoni (1844-1941) - Hrabia Vorarlbergu, Daniel von Meinhard (1860-1977) - Hrabia Krajiny, Teodor von Klauf (1820-1909) - Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Paweł Cavariolli (1839-1921) - Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triest (po Teodorze von Klaufie), Daniel von Reuss-Ebersdorf (1849-1936) - Hrabia Gorycji i Gradyski, Stefan von Humboldt (1837-1920) - Hrabia Istrii, Albert von Meredith (1840-1920) - Hrabia Dalmacji, Ewaryst Kraunitz (1829-1917) - Hrabia Czech, Wilhelm Roscher (1852-1946) - Hrabia Moraw, Karol von Mersk (1845-1959) - Hrabia Śląska, Michał Poniatowski (1850-1921) - Hrabia Galicji i Lodomerii, Hosofat Bruderev (1841-1923) - Hrabia Bukowiny, Rüdiger von Falkenberg-Istla (1818-1924) - Baron Górnej Austrii, Salwator Ruppertus (1832-1929) - Baron Dolnej Austrii, Cyprian von Proffus (1829-1917) - Baron Styrii, Australopitecus Cavil (1817-1912) - Baron Karyntii, Sewerus Cavil (1840-1950) - Baron Karyntii, Salazar von Rotschild (1844-1932) - Baron Salzburga, Wilhelm von Richterberg (1852-1960) - Baron Tyrolu, Karol von Frankenberg (1850-1933) - Baron Vorarlberg, Jan von Meinhard (1881-2021) - Baron Krajiny, Aleksander Cavariolli (1866-1971) - Baron Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Albert Gilgalar (1810-1943) - Baron Gorycji i Gradyski, Filip von Humboldt (1862-1951) - Baron Istrii, Ksawery von Meredith (1835-1918) - Baron Dalmacji, Henryk Kraunitz (1852-1974) - Baron Czech, Rainer Sigan (1849-1954) - Baron Moraw, Dagobar von Mersk (1839-1920) - Baron Śląska, Mateusz von Schaumburg (1844-1911) - Baron Galicji i Lodomerii, Konstantin von Schaumburg (1866-1977) - Baron Galicji i Lodomerii (po Mateuszu), Cyceron Kutrević (1876-1915) - Baron Bukowiny,
W dniu 19 stycznia 1913 roku rozpoczęła się ósma i faktycznie ostatnia kadencja Rady Panów. Jej skład został ogłoszony na mocy aktu łaski wydanego przez sędziwego cesarza Austrii i Apostolskiego Króla Węgier Franciszka Józefa I Habsbursko-Lotaryńskiego. W porównaniu do poprzednich kadencji ta była nacechowana mniejszą wymianą składu na jej początku. Członkowie Rady Panów wybierali ministra magii, co oznaczało, że działaniom tego organu mocno przypatrywali Ambasadorowie rodu Volturi. Tobiasz Visconti pełnił swoją funkcję do końca istnienia monarchii. W Radzie zasiadali:
Działania Rady
[edytuj]Rada Panów straciła jakiekolwiek znaczenie w czasie I wojny światowej. Zbierała się zaledwie trzy razy. Pierwszy raz w dniu 19 stycznia 1913 roku na inauguracji. Oprócz posłów byli obecni również cesarz Franciszek Józef I, następca tronu Franciszek Ferdynand Habsburg (1863-1914) wraz z morganatyczną małżonką Zofią von Chotek (1868-1914), a także ambasador rodu Volturi Tobiasz Visconti. W tym samym roku obyły się wybory ministra magii. Elektorowie wybrali Bernarda von Wittelsbach na drugą kadencję. Gdy wybuchła wojna Panowie otwarcie poparli cesarza i dynastie i od tamtej pory do wyborów nie zbierali się. W dniu 30 listopada 1916 roku zmarł cesarz Franciszek Józef I. Jego następcą został Karol Habsburg. Nowy władca nie zdecydował się jednak na zwołanie Rady choćby po to, aby uzyskać należny mu hold lenny. Po upadku monarchii w listopadzie 1918 roku minister magii objął nieformalną władzę nad tym organem i w dniu 9 grudnia rozwiązał kadencję. W dniu 5 stycznia 1919 roku kanclerz niemieckiej Austrii ogłosił rozwiązanie Rady. Odwołanie od tej decyzji złożył był dziedziczny Lord Krajiny Baltazar von Meinhard. Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi Starszy (1849-1945) w dniu 29 kwietnia 1919 roku zatwierdził decyzję szefa austriackiego rządu.
W radzie zasiadali: Ferdynand Karol von Habsburg-Lothringen (1830-1915) - Lord (Erzgraf) Górnej Austrii, Leon Karol von Liechtenstein-Zollern (1833-1943) - Lord (Erzgraf) Górnej Austrii, Hildegard von Liechtenstein (1866-1943) - Lord (Erzgraf) Dolnej Austrii,, Aleksander Lindman (1853-1948) - Lord (Erzgraf) Styrii, Karol Emmanuel von Marx (1841-1925) - Lord (Erzgraf) Karyntii, Alexander von Salzburg-Urlich (1825-1925) - Lord (Erzgraf) Salzburga, Aleksander Wilhelm von Richterberg (1813-1918) - Lord (Erzgraf) Tyrolu, Wilhelm Aleksander von Richtenberg (1884-1990) - Lord (Erzgraf) Tyrolu, Wespazjan Alberoni (1842-1917) - Lord (Erzgraf) Vorarlbergu, August Ottokar von Storm (1849-1947) - Lord (Erzgraf) Vorarlbergu, Baltazar von Meinhard (1839-1968) - Dziedziczny Lord Krajiny, Sewerus Geerhart (1867-1952) - Lord (Erzgraf) Wolnego Cesarskiego Miasta Triest, Xandor von Reuss-Ebersdorf (1852-1944) - Lord (Erzgraf) Gorycji i Gradyski, Aleksander Mattini (1879-1985) - Lord (Erzgraf) Istrii, Ferdynand Karol Potocki (1840-1927) - Lord (Erzgraf) Dalmacji, Wratysław Przemyślida (1816-1929) - Dziedziczny Lord Czech, Adalbert Przemyślida (1826-1921) - Dziedziczny Lord Moraw, Maksymilian von Roche (1850-1918) - Lord (Erzgraf) Śląska, Karol von Roche (1863-1919) - Lord (Erzgraf) Śląska, Cezarion Poniatowski (1849-1938) - Lord (Erzgraf) Galicji i Lodomerii, Laszlo Nagykanizsa (1830-1918) - Lord (Erzgraf) Bukowiny, Wilhelm von Habsburg-Lothringen (1850-1932) - Hrabia Górnej Austrii, Fryderyk von Luner (1875-2009) - Hrabia Dolnej Austrii, Amadeusz von Hendricksohn (1830-1916) - Hrabia Styrii, Lukas Lindman (1877-1919) - Hrabia Styrii, Lotar von Linde (1832-1942) - Hrabia Karyntii, Adalbert von Salzburg-Urlich (1850-1918) - Hrabia Salzburga, Michael von Salzburg-Urlich (1880-2011) - Hrabia Salzburga, Eryk von Schaffgotsch (1859-1941) - Hrabia Tyrolu, Waldemar Alberoni (1844-1941) - Hrabia Vorarlbergu, Daniel von Meinhard (1860-1977) - Hrabia Krajiny, Paweł Cavariolli (1839-1921) - Hrabia Wolnego Cesarskiego Miasta Triestu, Daniel von Reuss-Ebersdorf (1849-1936) - Hrabia Gorycji i Gradyski, Maksymilian von Krakau (1871-1928) - Hrabia Istrii, Corvinus Joerg (1857-1923) - Hrabia Dalmacji, Ewaryst Kraunitz (1829-1917) - Hrabia Czech, Cyceron Eurion (1842-1922) - Hrabia Czech, Aleksander Fischer (1880-1918) - Hrabia Moraw, Karol von Mersk (1845-1959) - Hrabia Śląska, Michał Poniatowski (1850-1921) - Hrabia Galicji i Lodomerii, Hosofat Bruderev (1841-1923) - Hrabia Bukowiny, Rüdiger von Falkenberg-Istla (1818-1924) - Baron Górnej Austrii, Fryderyk Wilhelm Katze (1880-2021) - Baron Dolnej Austrii, Cyprian von Proffus (1829-1917) - Baron Styrii, Aleksander von Proffus (1854-1945) - Baron Styrii, Sewerus Cavil (1840-1950) - Baron Karyntii, Salazar von Rotschild (1844-1932) - Baron Salzburga, Wilhelm von Richterberg (1852-1960) - Baron Tyrolu, Karol von Frankenberg (1850-1933) - Baron Vorarlbergu, Jan von Meinhard (1881-2021) - Baron Krajiny, Leonard di Fontana (1850-1920) - Baron Wolnego Cesarskiego Miasta Triestu, Albert Gilgalar (1810-1943) - Baron Gorycji i Gradyski, Filip von Humboldt (1862-1951) - Baron Istrii, Ksawery von Meredith (1835-1918) - Baron Dalmacji, Sykstus Alatorsky (1879-1992) - Baron Dalmacji, Henryk Kraunitz (1852-1974) - Baron Czech, Wiktor Rublevski (1879-1936) - Baron Moraw, Ludwig Maternich (1888-2021) - Baron Śląska, Gerwazy Gorzkowski (1869-1949) - Baron Galicji i Lodomerii, Cyceron Kutrević (1876-1915) - Baron Bukowiny, Lukazs Nagykanizsa (1866-1936) - Baron Bukowiny.