Pamiętając o straconym życiu
Pamiętając o straconym życiu - jest to książka wydana w 2015 przez Islandzkie Ministerstwo Magii opowiadający o życiu Anastazji Kurlikovskiej napisana na podstawie jej zachowanych dzienników. Składa się z pięciu rozdziałów poświęconych kolejno życiu na Ukrainie, ślubie, dziecku, strachu przed ojcem i śmierci. Książkę przetłumaczono na 21 języków. Jej sprzedaż jest zakazana na Ukrainie.
Streszczenie
[edytuj]- Rozdział pierwszy:
Opisuje swoich rodziców Rinata Kurlikovskiego i Ludmiłę Tymoszenko, a także pokrótce dziadków. Pojawiły się pierwsze lęki i brak zrozumienia ze strony najbliższych. Julia Sacharow była jej najbliższą osobą przez pierwsze lata życia, tak naprawdę jej jedynym członkiem rodziny. Anastazja opisała Ukrainę jako państwo wchodzące do grona elit europejskich. Społeczeństwo ulegało ciągłym zmianom, raz lepszym, raz gorszym. Kijów był dla niej wielką metropolią. Pomimo szkolnej propagandy, że należy do narodu radzieckiego czuła się Ukrainką. W rozdziale pierwszym często opisywała swoje pasje - od rysowania po jazdę konną w stajniach Stalina. Nigdy nie potrwały długo, ponieważ zawsze ktoś jej czegoś zakazywał. Z biegiem czasu uwidoczniła się jej prawdziwa rola jaką przypisał jej ojciec - dobrze wyjść za mąż. Opisując swoje życie erotyczne Anastazja uważała siebie za ofiarę ambicji potwora. Chociaż nie raz sprzeciwiała się, to nic nie wskórała. Za karę bito ją, nękano. - Rozdział drugi:
Na samym początku autorka zamieściła opis Juliusza Lukanos-Merowinga. Z satysfakcją uznała, że udało jej się spotkać wspaniałego mężczyznę, którego niestety musi, na rozkaz ojca, zniewolić ciążą. Rodzina Lukansów chcąc uniknąć skandalu wyraziła zgodę na małżeństwo. Anastazja wówczas była niepełnoletnia, a Eryk Lukanos nie chciał by jego wnuk został aresztowany za gwałt. Anastazja z jednej strony poczuła, że jej życie ulegnie znacznej poprawie, ale z drugiej strony zawsze stał nad nią czuwający kat. Tym bliżej było do ślubu, to tym bardziej chciała wycofać się. Rinat Kurlikovski nie chciał słyszeć o niczym. Kazał córce wykonywać rozkazy, jeśli życie Julii Sacharow jest jej miłe. Pełna smutku wyszła za Juliusza Cezara. Anastazja opisała o jakiej nocy poślubnej marzyła. Wszystko zamieniło się w koszmar - spędziła noc z mężem, jednak nie czuła, że to jest ten jedyny. Podobnie miał jej wybranek - Rozdział trzeci:
Narodziny dziecka dla każdej matki jest wielkim wydarzeniem. Podobnie sądziła Anastazja. Jednak nawet i tu Rinat Kurlikovski wszedł brutalnie w jej życie. Nakazał córce zajść w ciążę. Kobieta nie chciała tego, jednak nie długo potem zrobiła to czego ojciec żądał. Od początku bała się o życie nienarodzonego dziecka. Nie chciała, aby spotkał je identyczny los jak ją. Pomimo swoich obaw nikomu nie zwierzała się to też rodzina mogła zaobserwować u niej co raz głębszą depresję. Narodziny Anastazji Lukanos-Merowing przyjęto z wielką radością. - Rozdział czwarty:
Jest to ostatni rozdział napisany na podstawie zapisków dziennika. Anastazja opuściła Islandię po rozwodzie zostawiając córkę pod upieką ojca i dziadków. Sama wraca na Ukrainę, aby zająć się chorą matkę. Kobieta wątpiła w nagłą zapaśc zdrowia u Ludmiły, ale postanowiła, że pojedzie do Kijowa i po wszystkim wróci na Islandię. Na końcu zamieszczono akt zgonu Anastazji. - Rozdział piąty:
Stanowi kompendium Procesu Rinata Kurlikovskiego, opisu świadków i wyroku.