Ludmiła Tymoszenko

Ludmiła Anna Tymoszenko-Kurlikovska – urodzona dnia 16 czerwca 1952 roku w Moskwie, jedyna córka Mikołaja Tymoszenko i Julii Hryhian radzieckich przedsiębiorców i wysoko postawionych polityków ZSRR. Znana była z zamiłowania do dbania o swój wygląd. Działała społecznie po roku 2000 fundując darmowe szkoły dla modelek.

Wczesne życie

Ludmiła od początku była osobą niezwykle próżną, ponieważ rodzice mogli dać jej wszystko w państwie gdzie wszystko reglamentowano. Wychowywano ją na odważną komunistkę, która być może pewnego dnia zostanie szefem KPZR. Tymoszenko interesowała się modą, natomiast polityka wydawała się nastoletniej dziewczynie bardzo nudna. Nie zauważała ogromnych problemów normalnych ludzi. Uważała, że wszyscy udają w celu zniszczenia ZSRR.

W wieku 6 lat poszła do szkoły podstawowej nr 200 w Moskwie im. Robotników Moskiewskich. Trafiła do klasy razem z dziećmi dygnitarzy partii. Czuła się tam jak ryba w wodzie. Poprzez swoich kolegów i koleżanki poznawała ważne osobistości, które urzekały się jej wyglądem. Ludmiła osiągała bardzo fatalne wyniki w nauce, ledwo co przechodziła do następnej klasy. Nauczyciele zgodnie z wytycznymi z ministerstwa nigdy nie zostawiały ucznia na tym samym poziomie. Rodzice dodatkowo nie widzieli potrzeby edukowania córki. Dla Mikołaja powinna potrafić pisać i czytać, a w końcu odpowiednio wyjść za mąż. Julia miała podobne zdanie co jej mąż, ale chciała też, aby dziewczyna nabrała jak największej ogłady w towarzystwie.

Dalsze lata spędziła w różnych szkołach, które rzadko kończyła z powodu swojej absencji czy braków wyników w nauce.

Wejście w dorosłość

Rodzice widząc brak postępów edukacyjnych postanowili zabezpieczyć byt swojej córki. Ludmiła chciała zostać modelką, ale na to nikt się nie zgadzał. Zagrożono jej, że jeśli wyjedzie za karierą, to straci majątek. Ten argument bardzo szybko trafił do głowy Ludmiły. Postanowiła wysłuchać co rodzice mają do zaproponowania. Ze wszystkich opcji wybrała małżeństwo, ale natychmiast postawiła warunek, że nie chce mieć dzieci, ponieważ zniszczyłoby to jej figurę. Głównym chętnym do jej ręki był początkujący dyrektor fabryk Rinat Kurlikovski.

Tymoszenko oceniła go jako niezbyt przystojnego mężczyznę, ale za to z potencjałem do utrzymania jej zachcianek. Zauważyła jego chęć do sprawowania rządów twardą ręką, podobnie robił Józef Stalin. Okres wahania trwał krótko – przyszły mąż obiecał, że nie będą mieli dzieci, a jeśli tak w ciąży to usunie ją.

Dnia 1 stycznia 1969 roku wyszła za Rinata mając wówczas 16 lat.

Po raz pierwszy zauważyła u siebie braki w wykształceniu – nie znała dobrze języka rosyjskiego, a tym bardziej ukraińskiego, literatury radzieckiej, czy też podstawowych wiadomości z pozostałych dziedzin. Zawsze obiecywała sobie, że rozpocznie uzupełnianie luk, ale zawsze kończyło się tylko na tym. Bardzo dużo czasu zajmowała jej rozrywka jak potańcówki u koleżanek. W żaden sposób nie poczuwała siebie jako osobę dorosłą.

Dzieci i wychowanie

W ciągu całego małżeństwa Ludmiła zachodziła dziesięć razy w ciążę, ale urodziła tylko dwoje dzieci:

• Oleg Kurlikovski (1969)
• Anastazja Kurlikovska (1971)

Uważała, że skoro Rinat chce mieć potomstwo to powinien je wychować. Odrzuciła jakiekolwiek uczucia swoich pociech do niej. Stała się dla nich osoba obojętną, a wręcz straszną. W późniejszych latach nie reagowała na haniebne czyny męża wobec ich córki jak sprzedaż jej dziewictwa czy zmuszenie do małżeństwa z Juliuszem Lukanosem. Pozostawała z boku, ale nie jako obserwator, a przechodzeń. Szczytem jej bestialstwa uznano brak reakcji na Zabójstwo Anastazji Kurlikovskiej.

Śmierć

Małżeństwo z Rinatem początkowo mogło się udać, ale ten złamał umowę. Oboje jednocześnie dążyli z jednej strony do rozwodu, a z drugiej bali się o rozpad majątku. W 2004 roku przeprowadziła się do Lwowa tym samym oznaczało to oficjalną separację, a dnia 28 sierpnia pięć lat później rozwiedli się. Po wszystkim zamieszkała w Moskwie.

Ludmiła podczas Procesu Rinata zeznawała, że nie zauważyła, aby były mąż robił cokolwiek złego córce. Jej postawa została bardzo skrytykowana przez prasę jako wyraz braku uczuć – albo życzono jej śmierci, albo życia w skrajnej nędzy. Niespodziewanie dnia 30 kwietnia 2014 roku znaleziono ją martwą w jej moskiewskim mieszkaniu.