Johann Rudolf von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe

Johann Rudolf von Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe - (ur. 22 stycznia 1935 roku w Volterze, Italia-zm. 16 kwietnia 2000 roku w Rzymie, Italia) Czarodziej półkrwi, syn Wilhelma (1911-1945) i Marii Gerarde (1913-1998). Zarejestrowany w guberantoracie jako uchodźca przed nazistowskimi rządami Adolfa Hitlera. Matka uciekła do Volteru gdy była w ciąży. Choć nie była czarodziejką to otrzymała azyl. Ojciec Rudolfa pozostał w III Rzeszy. Wstąpił do NSDAP i SS. Przez to Johann nie otrzymał obywatelstwa miasta. Matka musiała mu opłacić szkołę podstawową. Sytuacja uległa zmianie kiedy Wilhelm zginął w ramach akcji czyszczenia niemieckiej krwi. Z dniem 17 lutego 1946 roku Johan i jego matka dostali obywatelstwo. W latach 1946-1953 chodził do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Początkowo związał się z archeologią, dlatego zdał niemagiczną maturę. Wraz z początkiem studiów pojechał do Niemiec Zachodnich. Wizyta w kraju ojca wywarła negatywne wrażenie. Nie rozumiał kultury jaką zastał. Uważał, że Niemcom brakuje dumy. Obwiniał ich za zatracenie się w nazizmie. Gdy wrócił do Rzymu postanowił nigdy nie wracać do kraju pochodzenia i nie używać języka niemieckiego. W latach 1954-1959 studiował archeologię w Wiecznym Mieście. Już jako student uczestniczył w wykopaliskach w Pompejach. Często nierozważnie używał magii by odkopać jakiś przedmiot. Raz nawet uwolnił uśpionego lwa w medalionie. Salwował się ucieczką przed bardzo groźnym stworzeniem. Dla ratowania siebie i innych użył bardzo silnej klątwy Cruciati Mortes. Za to wydarzenie otrzymał naganę do akt. Profesorowie odradzali mu dalszą karierę. Ale Johann zaparł się. Środowisko było mu wrogie przez sposób prowadzenia badań. Potrafił kopać aż znajdzie. Nie interesowały go odkrycia pośrednie, ale o to co mu dokładnie chodziło. W 1961 roku wrócił do Volteru. Postanowił spróbować swoich sił w dyplomacji. Znał osiem języków obcych. Świetnie radził sobie z występami publicznymi. Fineas Volturi zażądał od niego studiów dyplomatycznych. W latach w 1968 roku uzyskał stopień magistra, a w 1975 roku doktora nauk dyplomatycznych. Kajfasz Volturi wysłał do litewskiej placówki w Leningradzie. Bardzo szybko awansował. W latach 1977-1979 był jednym z dyrektorów kulturalnych. Krótko na przełomie 1979-1980 odpowiadał za bezpieczeństwo. W 1982 został wice ambasadorem. W czerwcu 1984 roku został Ambasadorowie Volturi na Litwie. Po zaledwie 15 miesiącach, we wrześniu 1985 roku zastąpiła go kuzynka Annuziata von Falkenberg-Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe. Johann wrócił do Volteru. Okazało się, że jego stan zdrowia ciągle pogarszał się. Zachorował na Moria Volentas Magicae, czyli utratę mocy. Ostatni ognik magii zgasł we wrześniu 1995 roku. Wymagał co raz pilniejszej opieki. Gdy skończył 63 lat zaatakował go rak płuc. Zmarł w dniu 16 kwietnia 2000 roku w Volterze. Nigdy nie ożenił się i nie miał dzieci.