Dagobar Norweski (syn Olafa)

Dagobar Norweski (syn Olafa)
Informacje biograficzne
Data urodzenia	31 października 1075 Trondheim, Królestwo Norwegii
Data śmierci	6 stycznia 1142 roku Oslo, Królestwo Norwegii
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)	Jarl Rady Wojennej norweskich wikingów
Pseudonim(y)	brak
Płeć	Mężczyzna
Kolor oczu	Czarne
Kolor włosów	Brązowe
Rodzina	Olaf (ojciec) Dedalia z Normanów (żona) Olaf Dagobarson (syn)
Różdżka	brak informacji
Zawód	Norweski wojownik

Dagobar Olaf Konrad Olafson - (ur. 31 października 1075 roku w Trondheim-zm. 6 stycznia 1142 roku w Oslo) Czarodziej czystej krwi, norweski dowódca czarodziejów-wikingów, jarl magów od 1112 roku.

Biografia

Dagobar przyszedł na świat w Trondheim jako syn jednego z ważniejszych jarlów - Olafa (1044-1106). Dagobar przez pierwsze lata wychowywał się z matką. Potem w wieku sześciu lat przeszedł pod oko surowego ojca. Chłopiec uczył się sztuki wojennej i stosowania czarów. W wieku 18 lat wyjechał do kontynentalnej Europy w celu poszukiwań odpowiedniej małżonki. Choć to była oficjalna wyprawa matrymonialna Dogabar niejednokrotnie uczestniczył we wszelakich burdach. Zawędrował on nawet do Volteru skąd został wyrzucony. W czasie powrotu do domu w czerwcu 1101 roku poznał Dedalię z Normanów (1077-1119). Para wzięła ślub już w Trondheim. Mieli jednego syna Olafa (1103-1182).

W 1112 roku wybrano go jarlem czarodziejów. W następnym roku podpisał pokój z rodem Volturi kończący wieloletni konflikt. Miał trwać "wiecznie", ale nie wszyscy wojownicy pogodzili się z zakazem wypraw łupieżczych przeciwko armii Volteru. Niedługo potem Volturi ponownie wysłali do Trondheim truchła pokonanych wojowników. Dagobar wydał wówczas dekret:

Ten kto łamie traktat z 1113 roku roku jest wrogiem jarla czarodziejów wikingów. Każda wyprawa musi uzyskać zgodę jarla, który bierze za nią odpowiedzialność polityczną

W 1119 roku sam popadł konflikt z rodem Volturi, kiedy zniszczyli jego trzy łodzie nieopodal Kattegat. Dagobar nie zważając na wcześniej wydane przez siebie prawo wyprawił się przeciwko styksom. Zebrał blisko trzy tysiące czarodziejów w siedmiu łodziach. Siły Volturi spotkali po wylądowaniu na Wyspach Fryzyjskich. Zapowiadała się krwawa jatka. Jednakże volterowskie siły wycofały się wobec przeważających sił wikingów. Posejdon Volturi (998-1126) wpadł we wściekłość. Prawie natychmiast po otrzymaniu informacji o potyczce w Jutlandii wysłał tysiąc styksów. Jak się okazało i te siły Norwegowie odparli. Zmusiło to seniora rodu Volturi do osobistego udziału w wojnie. Bitwa na Morzu Wattów trwała zaledwie kilka minut, ale cała flota Dagobara została zmieciona przez falę tsunami, którą wywołał Posejdon. Pozycja jarla znacznie osłabła, ale nie chciano go obalić, ponieważ część dowódców obawiała się volterowskiej interwencji. I rzeczywiście niebawem później przybył do Trondheim wysłannik seniora. Nakazał jarlowi wikingów przybycie na swój proces lub w zamian za wolność odda syna do Volteru jako zakładnika. Dagobar wybrał drugą opcję. Nie czuł do potomka nic innego niż pogardę, ponieważ wolał naukę od walk. W latach 1120-1124 jarl rozbudował port, odbudował flotę i uzbroił ją. Nie uszło to uwadze rodu Volturi, który zaatakował stolicę wikingów. 3/5 miasta spłonęło. Posejdon oszczędził Dagobara, aby żył hańbie. Zakazał też innym jarlom obalania i zabicia go pod groźbą wymordowania całego rodu. Miasto zostało z trudem odbudowane. W 1130 roku ponownie zaczęto rozbudowywać port. Z tymże już bez rozmachu i po cichu. Przedstawiało się to znacznie gorzej niż w projekcie, ale zbytnio nie zwracało uwagę Volteru. W 1140 roku Dagobar postanowił odzyskać swoją dawną pozycję. Na początku złupił trzech jarlów, którzy powinni płacić mu trybut, a nie robili tego od blisko dwudziestu lat. Po roku walk wewnętrznych Dagobar odzyskał dawną pozycję najważniejszego w Norwegii. Linus Volturi (1018-1145) nie chciał mieć jednego hegemona w Norwegii, dlatego za sprawą syna jarla doprowadził do zamachu stanu. Olaf Dagobarson w dniu 4 stycznia 1142 roku wylądował w Trondheim na czele armii styksów i garstką wikingów. Walki trwały dwa dni. Dogaobar zmierzył się ostatecznie z synem. Przegrał walkę i chciał popełnić samobójstwo, ale Olaf go powstrzymał i nakazał mu na zawsze opuścić Norwegię. Zapobiegł temu dowódca armii Volturi Jadeite wbijając byłemu jarlowi sztylet w serce.

Poprzednik Knud Norweski

Jarl Rady Wojennej 1112-1142

Następca Olaf Dagobarson