Tadeusz Amnel

Tadeusz Łukasz Amnel - (ur. 6 grudnia 1922 w Warszawie, Polska), czarodziej czystej krwi, syn Józefa Amnela (1870-2000) i Katarzyny di Parmy (1889-1937), córki Sylwestra di Parmy i Leonii Casanoca, volterowski dyplomata i polityk regionalny.

Wychowywał się na zamku rodu Amnel. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę u prywatnych nauczycieli. Przedmiotów ścisłych uczył go żydowski lekarz Szmul Pulbaum (1879-1947), a humanistycznych jego małżonka Roza Pulbaum z domu Schmidt (1890-1943). Chłopiec niezbyt chciał się uczyć, dlatego nauczyciele spędzali wiele godzin na karaniu go na przykład pisaniem 1000 razy na tablicy, że czegoś nie będzie robił. W latach 1933-1940 studiował magię w volterowskiej szkole dla czarodziejów. Po jej zakończeniu pozostał w Volterze. Polska wówczas znajdowała się pod niemiecko-sowiecką okupacją. Tadeusz długo nie mógł usiedzieć na miejscu. Na wiosnę 1942 roku wrócił do Warszawy. Miasto nie przypominały tego co zapamiętał. Wiele obiektów było poważnie zniszczonych jak choćby zamek królewski. Gestapo szybko odnotowało jego powrót do domu. W dniu 17 kwietnia wezwanie go na przesłuchanie. Odmówił, ponieważ musiał mieć na to zgodę seniora rodu Parmeńskiego, który się nim opiekował. Na początku maja powrócił do Italii. Sylwester di Parma nałożył na niego areszt domowy. Uważał postępowanie wnuka za idiotyczne i bardzo niebezpieczne. Tadeusz w latach 1943-1948 studiował dyplomację w Volterze. Jego specjalizacją były kraje bałkańskie. Decyzją Fineasa Volturi z dnia 30 stycznia 1949 roku postanowiono skierować go do Grecji. Przez pierwsze siedem lat piastował mało ważne funkcje. W tym czasie musiał udowodnić swoją przydatność dla dyplomacji Volturi. Wielki Mistrz rodu Volturi niezbyt przepadał za nim, dlatego wolał, aby wszystko szło według naturalnego stanu rzeczy. Od lipca 1956 do sierpnia 1963 pełnił funkcję młodszego asystenta Ambasadora Volturi w Grecji. Tadeusz został zmuszony do nauki języka greckiego. Egzamin zdał dopiero za trzecim razem. Calipso Rovanieni zaproponowała Fineasowi zwolnienie Amnela za zbyt słabe przygotowanie do pracy. Ten odmówił z szacunku do rodu Parmeńskiego. Po za tym Tadeusz nauczył się w końcu greckiego. W latach 1963-1967 był szefem departamentu ds. kontaktu z władzami. W latach 1969-1975 studiował dyplomację na studiach doktoranckich. Tadeusz wówczas kompletnie przerzucił się na państwa bałtyckie. Nauczył się języka litewskiego, łotewskiego i estońskiego. Shiokaze Koruba II ambasador Volturi na Litwie mimo swojej niechęci do niego zatrudnił go w departamencie stosunków ze ZSRR. Stamtąd szybko przesunięto do go do kultury. Częściej można było go spotkać w Rzymie niż w Leningradzie. Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę powierzono mu ułożenie stosunków z nową władzą. A była ona nastawiona antypolsko. Tadeusz, mimo że urodził się na terytorium Polski to większość życia spędził jej granicami. Amnel raportował Volterowi antyvolterowskie nastawienie władz Wilna. W latach 1992-1994 pełnił funkcję wiceambasadora, a następnie w latach 1994-1996 ambasadora.

Władze litewskie za wszelką cenę starały się kontrolować poczynania przedstawiciela Volturi. Nie akceptowali jakichkolwiek spotkań z Polakami. Ambasador Amnel musiał wielokrotnie stawać w ich obronie przeciwko władzom centralnym, jak również lokalnym. Rząd litewski nie pozwalał na opiniowanie ustaw zgodnie z zapisami Piątej Konwencji Wileńskiej. W dniu 19 lipca 1996 roku Sejmas, na wniosek premiera, dokonał poprawki do konwencji dodając artykuł: Ambasador opiniuje ustawy, ale nie ma prawa ich unieważnić lub zmieniać, następnie przesłano to do ambasady. Tadeusz Amnel miał to podpisać, co zakończyłoby konflikt. Wiedząc doskonale, że tego nie może zrobić odmówił wzięcia tego do ręki.

Prezydent Algirdas Brazauskas jeszcze tego samego dnia ogłosił go Magus non grata, co oznaczało też kres wszelkich rozmów na linii Volter-Wilno. Tadeusz Amnel powrócił do siedziby rodu na wyraźne polecenie Kajfasza, a działalność ambasady została zawieszona. Tymczasowo sprawami litewskimi miał zajmować się Fiodor Kalikst von der Pahlen do czasu unormowania stosunków z Wilnem. Kryzys dyplomatyczny z Litwą zakończono już bez Tadeusza. On sam w latach 1996-1999 pisał pracę habilitacyjną. Uniwersytet w Volterze nadał mu ją w dniu 30 stycznia 2000 roku. Potem wyjechał na Sycylię. Spędził tam aż 15 lat na emeryturze. Od 1 października 2015 do 21 grudnia 2016 pełnił funkcję konsula Toskanii.

Tadeusz nigdy się nie ożenił. W 1947 roku przyznał się do homoseksualizmu.