Przejdź do zawartości

Ambasadorowie Volturi w Austrii

Z Ethenor
Wersja z dnia 18:22, 19 kwi 2026 autorstwa imported>Import (Odtworzenie treści z backupu)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)

Ambasadorowie Volturi w Austrii - są to przedstawiciele rodu Volturi w tym kraju. Stosunki dyplomatyczne pomiędzy Austrią a Volterem formalnie nawiązano w 1741 roku na mocy Aktu Orsini-Habsburg, jednak aż do upadku Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego ambasador Volturi w Niemczech był uznawany za przedstawiciela w Arcyksięstwie austriackim. Brak rozdziału z niemiecką placówką przetrwał aż do 1806 roku kiedy to rozwiązano I Rzeszę. W 1807 roku Volter po raz pierwszy wysłał swojego przedstawiciela do Wiednia. Na mocy recesu dodatkowego do Srebrnej bulli Abraxasa Volturi i Maksymiliana Habsburga pomiędzy Cadmusem Volturi i cesarzem Austrii Franciszkiem I Habsbursko-Lotaryńskim z 1817 ambasador Volturi w Austrii pełnił równocześnie podobną funkcję w Związku Niemieckim. Stan rzeczy utrzymał się do 1868 roku kiedy Juliusz Volturi wycofał akredytację. Austria straciła formalne pierwszeństwie w krajach niemieckich, a Prusy realizowały swoją wizję zjednoczenia kraju. Związek Niemiecki został zastąpiony przez Związek Północnoniemiecki bez krajów południowych jak Bawaria. Od tamtej pory ambasador w Wiedniu odpowiadał tylko za sprawy austriackie w ramach dualistycznego państwa austrowęgierskiego. Wraz z wybuchem I wojny światowej Volter ograniczył stosunki bilateralne prawie do zera. A w 1916 roku ambasador wrócił do miasta czarodziejów na konsultacje. W dniu 10 stycznia 1918 Austro-Węgry wypowiedziały wojnę. Węgry uznały "konflikt" za niebyły w grudniu tego samego roku. Łukasz Nigellus Volturi odrzucił podobną propozycję ze strony austriackiej. Zażądał traktatu pokojowego. W dniu 20 stycznia 1920 roku podpisano go w Wiedniu. Sygnatariuszami byli Fineas Volturi i kanclerz Karl Renner. Stosunki dyplomatyczne zaczynały załamywać się w 1935 roku wraz z objęciem władzy przez nacjonalistów. Wraz z Anszlusem urząd ambasadora stracił ważność. Ponowne nawiązanie stosunków dyplomatycznych nastąpiło w dniu 31 sierpnia 1949 roku w Wiedniu poprzez ratyfikację Noty Karla Rennera. Kadencja ministra wynosi cztery lata.

Ambasadorowie

[edytuj]

W latach 1741-1807 ambasada istniała jako komórka ambasady Volturi w Niemczech.

  1. Aleksander Cezarion (1769-1886) 1817-1830
  2. Innocenty Xan (1763-1887) 1830-1850
  3. Irmina Koniecpolska (1785-1889) 1850-1871
  4. Hubert de Solis (1782-1905) 1871-1882
  5. Tomasz Cezarion (1840-1956) 1882-1899
  6. Tobiasz Visconti (1831-1952) 1899-1918
  7. Leopold Orsini (1855-1942) 1920-1935
  8. Amadeusz Medyceusz (1902-2025) 1935-1938 i 1949-1958
  9. Adeodat Visconti (ur. 1914) 1958-1971
  10. Benedykt Farnese (ur. 1908) 1971-1993
  11. Marcin Ottelini (ur. 1943) 1993-2005
  12. Paweł Thor (ur. 1968) 2005-2013
  13. Annuziata von Falkenberg-Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe (ur. 1939) 2013-2014
  14. Hadrian Estorian (ur. 1976) 2014-2022
  15. Zofia Lancaster (ur. 1940) 2022-2026