Patryk Mikke
Patryk Aleksander Mikke – (30 czerwca 1897 w Kujbyszewie – 23 stycznia 1980 w Warszawie) polski polityk żydowskiego pochodzenia, członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, pomimo że nie był Czarodziejem wieloletni Minister Magii Polski: 1946-1954 i 1970. Zmarł w wieku 83 lat.
Wczesne lata życia
[edytuj]Patryk Mikke urodził się w żydowskiej rodzinie w Kujbyszewie na Syberii, jako syn carskiego urzędnika. Rodzina nie przykłada zbyt dużej uwagi edukacją chłopca, ledwo co nauczyli go czytać i pisać. Po śmierci matki w 1910 roku został zmuszony pójść do pracy. W żadnej jednak nie zagrzał długo miejsca, ponieważ wszczynał awantury z kim popadnie. Pozostawał bezkarny ze względu na pozycję ojca, który był zastępcą szefa policji do czasu, kiedy to w dniu 4 czerwca 1913 roku zgwałcił swoją młodszą siostrę Olgę (ur. 1900). Dziewczyna popełniła samobójstwo - podcięła sobie żyły. Jego czyn spotkał się z powszechnym oburzeniem mieszkańców – musiał zbiec z Kujbyszewa dla ratowania skóry przed linczem. Ojciec wydał za nim list gończy. Udało się go złapać dopiero w listopadzie 1914 roku. W szybkim procesie został skazany na 25 lat katorgi.
Katorga i Łagier
[edytuj]Został umieszczony w łagrze niedaleko rzeki Amur. Głównym zajęciem więźniów był wyrąb lasu – bardzo niebezpieczny ze względu na podmokły teren i na grasujące w okolicach watahy wilków. Patryk nie miał zamiaru pracować, dlatego symulował chorobę. O ile przez jakichś czas przyniosło efekty, to potem bezwzględnie eksploatowano jego organizm. Na jego nieszczęście szefem bloku był czarodziej pochodzący z Polski Stanisław Piórko, który wszystko załatwiał za pomocą klątwy Cruciatus. Od początku pobytu Patryka w obozie poddawano go kilka razy dziennie torturom - po 10 miesiącach jego ciało pokryło się bąblami, nie mógł mówić. Gdy tylko powrócił do zdrowia obiecał zemstę nad swoim katem. Okazja nadarzyła się po trzech latach, kiedy to udusił Go paskiem od spodni. Nie został ukarany, ponieważ nikt go nie widział. W oficjalnych raportach napisano, że Stanisław Piórko zmarł śmiercią naturalną.
Patryk przeżył głęboką metamorfozę – stał się bardziej barczysty i silny, choć jego intelekt pozostał na niskim poziomie. Swoją tężyznę fizyczną wykorzystywał najczęściej do gwałtów. Jego ofiarami padali zwykle mężczyźni w różnych kategoriach wiekowych, ale lubił też obcować ze zwierzętami na przykład z psami i kotami. Razem z nastaniem rewolucji bolszewickiej był znany na całą okolicę jako „jebaka psów”.
Proceder próbowano przerwać wiele razy, ale kończyło to się klęską. Dopiero nowy zarządca więzienia – Bruno Schefter – nakazał wszystkim współwięźniom go zgwałcić. Potem Mikke został porzucony w lesie na pewną śmierć.
Wierny uczeń Stalina
[edytuj]Nie wiadomo jak udało mu się przeżyć, ale parę lat wyraźnie zostało mu wycięte z życiorysu. W 1923 roku wstąpił do Partii Komunistycznej będąc pod wpływem rosnącej siły i agresji Józefa Stalina. Patryk marzył, aby naśladować go w imię rządów robotniczych. Właśnie takiej osoby Moskwa szukała i dnia 6 czerwca 1924 roku mianowano go szefem NKWD w Kujbyszewie. Swój urząd pełnił przez 3 lata, ale zasłynął z ogromnego okrucieństwa wobec wszystkich – 17 dni po objęciu stanowiska nakazał zgromadzić wszystkich czarodziejów na głównym placu miasta, na którym spalono ich żywcem, a związku z brakiem żywności nakazał zjeść głodującym pozostałości po kaźni. Pobyt w domu rodzinnym przypomniał mu początek jego tragicznej ucieczki, dlatego dla poprawy humoru nakazał wykopać ciało swojej siostry i uprawiał seks z jej szczątkami. Nie mógł zapomnieć też, że chciano go zlinczować, a własny ojciec mu nie pomógł w potrzebie. W akcie zemsty kazał torturować go przez kilka dni, a na samym końcu zabijano go przez powolne rozczłonkowywanie. Mieszkańcy miasta starali się nie wchodzić w drogę komunistycznemu zarządcy, ale rosnący głód i nieład zachęcał do walk. Patryk zdawał sobie z tego sprawę i wezwał Armię Czerwoną, która ostrzelała niespokojne miasto. Zginęło prawie 40% mieszkańców, zniszczeniu uległo większość domów, stracono 85% żywego inwentarza. Jego rządy trwały jeszcze dwa lata, ale zgodnie z nakazem Moskwy przestał prześladować Kujbyszewian.
Wielki głód na Ukrainie
[edytuj]Po odwołaniu z NKWD trafił do moskiewskiej szkoły komunistycznej gdzie spędził kolejne trzy lata. Mikke nie odniósł w niej jakichkolwiek sukcesów – należał do najgorszych studentów w historii placówki. Jedynie w czym przodował to w opowiadaniu jakby „nauczał” komunizmu ludzi – krwią i ołowiem.
W 1928 roku został poddany badaniom psychiatrycznym na zlecenie partii. Wyniki badań zszokowały naukowców – Patryk nie odczuwał poczucia winy, czerpał przyjemność z zabijania ludzi. Według dzisiejszej klasyfikacji DSM-IV lub ICD10 chorował na nieleczone zaburzenia obsesyjne-kompulsywne.
Po zakończeniu komunistycznej szkoły zatrudniono go w fabryce mebli, w której spędził kilka lat. O dziwo po raz pierwszy utrzymał pracę, ponieważ dyrektor fabryki był przyjacielem Józefa Stalina. Patryk widząc okazję do poznania swojego mistrza postanowił zaprzyjaźnić się ze swoim szefem. Po niespełna roku ciągłego podlizywania udał się razem z dyrektorem, w styczniu 1932 roku, na audiencje u przywódcy ZSRR. Józef Stalin widział w nim odpowiednią osobę do przeprowadzenie kolektywizacji na Ukrainie.
Patryk Mikke przybył tam na początku lutego tego samego roku. Wykonywał swoje obowiązki z ogromną lubością. Stalin wyznaczył mu osobiście tereny przy granicy ukraińsko SRR-FSRR będące solą w oku Moskwy i Kijowa. Kolektywizację rozpoczął od odebrania wszystkich rolnikom płodów, pomimo że było to koniec zimy, a ludzie nie mieli co jeść. Swoją decyzją spowodował śmierć kilkunastu tysięcy ludzi. W grudniu 1932 roku został odwołany.
Patryk Mikke ponownie na wiele lat zniknął z kart historii świata.
Polska
[edytuj]Według niektórych źródeł wrócił do Kujbyszewa, ale nie ma na to dowodów, ponieważ nikt go w mieście nie widział. Patryk Mikke wypłynął dnia 2 stycznia 1945 roku, kiedy to niespodziewanie został mianowany Tymczasowym Reprezentantem Ministerstwa Magii Polski na ziemiach wyzwolonych. Maciej Czartoryski, urzędujący Minister Magii, zaakceptował decyzję ZSRR uważając to za mniejsze zło. Jednak już dnia 11 października 1945 roku Patryk Mikke został Tymczasowym Ministrem Magii, tym samym łamiąc wszelkie umowy z przedwojenną reprezentacją rodów. Wielu czarodziejów wyraziło swoje oburzenie, że zwykły człowiek miał nimi rządzić. Wrogość wobec Sowieckiej marionetki wzbudził nowy program reform, który zakładał całkowite podporządkowanie spraw magii interesom Związku Radzieckiego. Nie mógł jednak objąć bezpośredniej władzy, ponieważ musiał zostać wybrany w wyborach, które zorganizowano 29 grudnia 1945 roku. W elekcji uczestniczyło zaledwie dwanaście osób, co było według polskich realiów groteską wyborów. Patryk Mikke objął urząd z dniem 15 lutego 1946 roku.
Ministerstwo Magii
[edytuj]Ministerstwo Magii wróciło z uchodźctwa z Volteru do Warszawy po ponad pięciu latach nieobecności. Stolica Polski została zamieniona w gruz, dlatego Maciej Czartoryski w porozumieniu ze swoim następcą tymczasowo przeniósł siedzibę na zamek królewski na Wawelu w Krakowie. Większość urzędników pozostała na swoich stanowiskach do końca kadencji Czartoryskiego. Ród Volturi postanowił, że umowa zawarta z Polską jeszcze w latach 20. w dalszym ciągu obowiązuje.
Patryk Mikke objął urząd dnia 15 lutego 1946 roku.
Już jego pierwsze decyzje wywołały oburzenie – usunął wielu czarodziejów z sanacyjnymi konotacjami i zastąpił ich zwykłymi ludźmi z komunistycznymi związkami. Dnia 19 stycznia 1947 roku reprezentował Polskę w czasie zebrania wszystkich Ministrów Magii w Volterze. Próbował przekonać zebranych, że nie powinno się ograniczać tylko do czarodziejów na magicznych stanowiskach. Fineas Volturi podziękował mu za wyrażenie tak liberalnego zdania.
Dnia 9 grudnia 1948 roku przeniósł siedzibę Ministerstwa z Krakowa do Legnicy na wyraźne zlecenie Sowietów. Dowódca armii radzieckiej nakazał mu przygotowanie czarodziejów do wojny z państwami zachodnimi. O tyle na początek Mikke wyraził na to zgodę, to już po paru miesiącach zaczął wycofywać się z zamierzeń Sowieckich. Minister Magii zmienił zdanie ze względu na to, że zbliżały się wybory, a jego przeciwnik w wyborach Aldona Kiereszyńska mogłaby go pokonać z zamkniętymi oczyma.
W 1950 roku został ponownie wybrany dzięki przekupstwom i groźbom Urzędu Bezpieczeństwa – otrzymał 59% głosów. Czarodzieje otwarcie zażądali powrotu do Warszawy, co stało się dnia 1 sierpnia. Jego pozycja uległa pogorszeniu po śmierci Józefa Stalina w marcu 1953 roku. Co raz częściej mówiono o dymisji Ministra, a nawet o procesie za nadużycia.
Bolesław Bierut nakazał mu rezygnację z ubiegania się o trzecią kadencję, a także wymógł natychmiastowe odejście z magicznej polityki. Następcą Mikke został czarodziej Krzysztof Gadoszka.
Sejm PRL i rok 1970
[edytuj]W latach 1956-1970 był posłem na Sejm RP z ramienia PZPR. W czasie czternastoletniego sprawowania mandatu niczym się nie wyróżnił. Uważano go powszechnie za zboczeńca i stalinistę. Uznano, że jego kariera w magicznej polityce była zamkniętą przeszłością, ale niespodziewanie na poleceniem Pierwszego Sekretarza PZPR ponownie wybrano go w styczniu 1970 roku Ministrem Magii zastępując na urzędzie Franciszkę Potocką. Władysław Gomułka myślał, że Mikke był jedyną osobę będącą w stanie opanować roszczenia poszczególnych starych rodów jak na przykład Amnelów, aby państwo respektowało ich prawa.
W ciągu 11 miesięcy spowodował ogromną szkodę w stosunkach z rodem Volturi. Ambasador rodu w Polsce Alexandra Potter nazywała go „pieprzonym komunistą”. Z jego wyboru byli natomiast zadowoleni Sowieci, a zwłaszcza przewodniczący KPZR Leonid Breżniew, który poznał Mikkego zaraz po Drugiej Wojnie Światowej.
Podał się do dymisji na kilka dni po obaleniu Gomułki, w dniu 25 grudnia 1970 roku. Nowym ministrem została jego dawna rywalka Aldona Kiereszyńska.
Życie po
[edytuj]Patryk Mikke próbował wyjechać do ZSRR, ale Moskwa nie wyraziła na to zgody. Opuścili go wszyscy znajomi i przyjaciele. Zaczęły dopadać go duchy przeszłości, a zwłaszcza jego ojciec i siostra Olga.
Znaleziono go martwego na mieszkaniu na warszawskim śródmieściu. Jego zgon określono na wieczór dnia 23 stycznia 1980 roku.
Urzędy
[edytuj]| Poprzednik Maciej Czartoryski |
Minister Magii Polski 1946-1954 |
Następca Krzysztof Gadoszka |
| Poprzednik Franciszka Anna Potocka |
Minister Magii Polski Luty-Grudzień 1970 |
Następca Aldona Kiereszyńska |