Nicolas Warren-Lanner

Nicolas Warren-Lanner - (ur. 7 stycznia 1902 roku w Dublinie, Wielka Brytania - zm. 16 lipca 1998 roku w Dublinie, Irlandia) Czarodziej półkrwi, irlandzki polityk i pisarz. W latach 1963-1979 Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów.

Biografia

Nicolas przyszedł na świat w mieszanej rodzinie. Matka była czarodziejką. W 1913 roku rozpoczął naukę w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Przydzielono go do Ravenclavu. W 1919 roku zdał egzaminy końcowe na ocenę bardzo dobrą. Postanowił zostać w kraju. Chciał zostać nauczycielem, jednak brytyjskie ministerstwo magii nie pozwoliło mu na to, ponieważ jest Irlandczykiem. Irlandzkie pochodzenie uważał za dumę, zwłaszcza po tym jak jego ojciec porzucił rodzinę. W 1922 roku wrócił do matki. Miała na tyle dużo pieniędzy, aby nie tylko samodzielnie utrzymać się, ale i wysłać syna na studia za ocean. Głównym źródłem utrzymania pani Warren był handel bawełną. Nicolas wybrał Amerykę Północną. W 1928 roku uzyskał stopień magistra w Baltimore. Nie wrócił do kraju, ponieważ zaproponowano mu pracę dla Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów. Przez cztery lata spisywał najważniejsze wydarzenia dla kroniki parlamentu czarodziejów. W latach 1933-1935 pełnił funkcję rzecznika Kongresu. W listopadzie 1936 roku wrócił do Irlandii. W 1941 roku zaciągnął się do armii brytyjskiej za zgodą rządu magicznego. W 1944 roku uczestniczył w inwazji wojsk alianckich w Normandii, gdzie został poważnie ranny. Przez kilka miesięcy przebywał w szpitalu w Londynie. Jeszcze w kwietniu 1945 roku wrócił do Dublinu. Bardzo mocno nie spodobała mu się sytuacji demokracji w kraju. To właśnie wówczas po raz pierwszy zainteresował się polityką. Nie podobały mu się absolutystyczne zapędy Winstona MacMilliana. Dopiero teraz sobie zdał sprawę ze swoich wpływów. Jako były rzecznik amerykańskiego rządu czarodziejów skrytykował islandzkich czarodziejów, że nie wyrażają sprzeciwu wobec zapędów dyktatorskich. Najpierw rozpoczął kampanię przeciwko "ministrowie magii". Wskazywał, że jego działania to nic innego jak dążenia do dyktatury. Punktował wszystkie jego błędy. Raz po raz Nicolas zmierzał się z krytyką obozu władzy. Zarzucano mu, że jest amerykańskim szpiegiem czy brytyjskim oficerem. Odbierano mu prawo do nazywania siebie Irlandczykiem. Nicolas uparcie działał przeciwko MaCMillianowi. Udało mu się dotrzeć do ambasadora Jana Lancastera (1897-1995). Ten powiadomił Volter o problemie. Pod koniec 1953 roku konflikt sięgnął zenitu. Przewodniczący zagroził Nicolasowi więzieniem. Prasa uznała to atak nie tylko na wolność słowa, ale także za zamach na demokrację. Ostatecznie w dniu 10 styczniu 1954 roku Fineas Volturi (1848-1971) wydał akt łaski ograniczając liczbę pełnionych kadencji do dwóch. Nicolas Warren-Lanner na fali ogromnej popularności postanowił powalczyć o urząd ministra magii. Jego kontrkandydatem był volterowski kandydat Archibald MacCallister. Przez całą jego kadencją Nicolas krytykował go. Najbardziej za nazbyt oszczędną politykę finansową. W znacznie mniejszym stopniu punktował problemy społeczne. Często natomiast wskazywał, że czarodzieje popadną w biedę jeśli ministerstwo magii będzie gromadziło tak ogromne zasoby złota. W 1963 roku ruszył do wyborów z hasłami "Praca i dobra płaca - koniec Twojej biedy". Minister magii nie miał żadnych szans w tej rywalizacji. Ambasada rodu Volturi pozostała bezczynna. Żaden kandydat im nie odpowiadał. Nicolas Warren-Lanner zdobył ponad 60% głosów. Tuż po objęciu urzędu ministra magii wprowadził nowe zasady socjalne jak równowartość 30 złotych Volteru na każde dziecko. Specjalne dodatki miały ułatwić start młodym ludziom. Przez pierwszy trzy lata ministerstwo było w dobrej kondycji finansowej, ale nie mówiło się głośno o niskich przychodach do budżetu. Aby temu zapobiec wprowadzono podatki pośrednie na żywność. To poprawiło sytuację, ale tylko na chwile, bo natychmiast poszerzono beneficja. W 1971 roku uzyskał reelekcję. Nie długi czas potem Volturi nakazali zwrot pożyczki udzielonej Irlandii sześć lat wcześniej. Nicolas chciał ogłosić bankructwo, aby uniknąć zapłacenia rachunku. Przeciwko temu pomysłowi stanęli członkowie jego rządu. Volturi mimo jego wszelkich starań odzyskali pieniądze. Pod koniec roku zaprzestano wypłacać większość dodatków. Nicolas przywrócił politykę fiskalną poprzednika. Pieniądze ponownie zasiliły budżet. Przewodniczący natychmiast uruchamiał środki finansowe, a przez co ministerstwo magii nie posiadało zabezpieczenia finansowego przed kryzysem gospodarczym. W latach 1975-1977 Nicolas Warren-Lanner wymienił część urzędników, którzy uczestniczyli w aferze defraudacjyjnej. Wielu z nich było jego dobrymi znajomymi. Tym bardziej traktował to jak osobistą porażkę. Wycofywał się z aktywnego kierowania swoim rządem. Wyręczali go zastępcy. Nie poprawiło to jego wizerunku. Czarodzieje otwarcie mówili, że zostali porzuceni przez przywódcę. Aktywność ministra powróciła na chwilę do normalności, kiedy sto volterowski ambasador Maciej Lancaster publicznie zasugerował mu złożenie funkcji., wybuchła ostra nagonka na Lancastera. Wypominano mu angielskie pochodzenie. W pewnym momencie Przewodniczący sugerował zerwanie stosunków dyplomatycznych i otwarcie wygrażał zamknięcie wszystkich volterowskich ośrodków. Kajfasz Volturi (1871-2010) nakazał obu stronom zakończenie konfliktu. Swojemu ambasadorowi zagroził usunięciem ze stanowiska a Lannera, że zażąda natychmiastowej spłaty drugiej pożyczki. Po uspokojeniu sytuacji senior rodu Volturi nie wykazywał tak otwartej aktywności względem Irlandii. Natomiast Nicolas Warren-Lanner spokojnie dokończył kadencję. Jego następcą została Anna de Vernon. Już jako były Przewodniczący przeszedł na emeryturę. W latach 1982-1987 prowadził serię wykładów na alma mater. Od 1992 roku poważnie chorował na serce. Leczył się zarówno magią, jak i lekami. Przez pierwsze dwa lata terapia przyniosła skutek. Potem stan zdrowia Nicolasa stopniowo pogarszał się. Zmarł w dniu 16 lipca 1998 roku w dublińskim szpitalu.

Poprzednik Archibald MacCallister

Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów 1963-1979

Następca Anna de Vernon