Hiacynta Raul-Ambrosius

Hiacynta Aleksandra Maria Raul-Ambrosius - (29 lipca 1875 w Bernie-20 listopada 2003 w Zurychu) czarodziejka czystej krwi, jedna z najważniejszych polityków Szwajcarii. Doktorka nauk prawnych i nauczycielka akademicka. W latach 1953-1957, 1965-1969, 1977-1981 Ministra Magii. Siostra Thora Raula, żona Zygfryda Ambrosiusa.

Wczesne życie i edukacja

Hiacynta urodziła się jako jedyna córka swoich rodziców. Pochodziła ze starej rodziny szlacheckiej, której korzenie sięgały aż XI wieku. Edukację zaczęła w wieku czterech lat. Rodzice posłali ją do szkoły dla dziewcząt. Od tamtej pory wdziała się z nimi tylko na wakacje. Spędziła w Zurychu sześć lat. W tym czasie usamodzielniła się, zdobyła mocne podstawy wiedzy nie tylko szkolnej, ale i życiowej. Rodzice z trudem rozpoznali w niej malutką córeczkę, którą zapamiętali. Teraz była wysoką blondynką o niebieskich oczach. W latach 1886-1893 studiowała magię w szkole dla czarodziejów w Volterze. Następnie wbrew opinii rodziny podjęła studia prawnicze (1894), a potem matematyczne (1896). Z obu uzyskała tytuł magistry. W 1904 roku obroniła doktorat z prawa magicznego. Na chwilę wróciła do Berna. Odmówiła rodzicom zawarcia małżeństwa.

Volter

Hiacynta chciała kontynuować swoją karierę jako nauczyciel akademicki. Volturi początkowo zatrudnili ją tymczasowo na stanowisku w katedrze prawa magicznego. W 1908 roku została sędziną w Wielkim Sądzie Volturi. Łukasz Volturi (1849-1945) planował przerzucić ją do dyplomacji, gdzie miałaby rozwinać swoje skrzydła. W latach 1915-1917 pracowała jako asystentka Ministry Magii Italii Dorei Volturi. Potem na kilka lat wróciła do Berna. W 1922 roku ponownie zasiadła w Wielkim Sądzie Volturi. Do jej zadań należało przede wszystkim wizytowano sądów dla czarodziejów w Europie Środkowej. W listopadzie 1922 roku wizytowała Warszawę. Podczas specjalnej Audiencji spotkała się z Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim, premierem Julianem Nowakiem i Ministrą Magii Polski Walburgą Black. Działania państwa polskiego oceniła "jako rozwojowe w pozytywnym kierunku" w celu zapewnienia równego dostępu do sprawiedliwości dla czarodziejów. Podobną wizytę odbyła również na Litwie - w kwietniu 1923 roku. Hiacynta pochwaliła Aleksandrasa Stulginskisa za wkład w rozwoju dobrych stosunków z magami. Hektor di Parma oskarżył ją przed Fineasem Volturi o antypolonizm.

W 1930 roku wróciła do Szwajcarii.

Droga do samodzielności helweckich czarodziejów

Hiacynta wraz z bratem i mężem przez wiele lat dyskutowali na temat możliwości wybicia się helweckich czarodziejów na niezależność w ramach Szwajcarii. Bardzo chciała, aby poszanowano wszystkie tradycyjne prawa. Należała do zwolenników niedopuszczania czarodziejów półkrwi do sprawowania urzędów. Jednak nie wyobrażała sobie by pozbawić ich czynnego prawa wyborczego. Wraz z wybuchem drugiej wojny światowej sprzeciwiała się przyjmowania magicznych uchodźców. Hiacynta podczas wieców mawiała zwykle: W Helwecji bywa tak, iż czarodziej bierze za żonę czarownicę. Mają obu przodków krwi magicznej by ujmy rodom swym nie przynosić. Dopuszczając nowych czarodziejów z terenów okupowanych doprowadzimy do wyblaknięcia naszej krwi

Razem z Thorem i Zygfrydem rozpoczęli negocjacje w sprawie powołania niezależnego Ministerstwa Magii. Na przełomie 1943 i 1944 roku negocjacje trwały w najlepsze, w efektem czego w listopadzie 1944 roku zawarto Kompromis Genewski. Pierwszym Ministrem Magii został jej brat Thor, a ona wiceministrem.

Działalność polityczna po 1945 roku

Hiacynta w swojej działalności z lat 1945-1953 skupiła się przede wszystkim na rozwoju pomocy społecznej. Jej lewicowa polityka zgorszyła najbliższych współpracowników. Starali się torpedować jej ustawy. Kiedy ogłaszała swoje projekty to wywoływali gorący entuzjazm. W 1947 roku wprowadziła powszechne ubezpieczenia społeczne, a dwa lata później ubezpieczenia zdrowotne, które objęły również niemagiczną część społeczeństwa. W latach 1953-1957 po raz pierwszy pełniła funkcję Ministra Magii. W 1955 roku odwiedziła Fineasa Volturi w Volterze. Dla jej dawnego szefa ważną rzeczą był kierunek w jakim szła Szwajcaria pod przewodnictwem trójki czarodziejów. Pochwalił starania o prawdziwą kohabitację z rządem federalnym. Wyraził zaniepokojenie o jej lewicowe poglądy. W ostatnim roku swojej ministrantury wprowadziła zasiłki emerytalne dla osób, które skończyły 100 lat. W latach 1957-1965 Ministrami byli kolejno Thor Raul i Zygfryd Ambrosius. W 1958 roku brat mianował ją sędzią w Bernie. Funkcję sprawowała do czasu kiedy ponownie została wybrana Ministrą Magii. Drugą kadencję poświeciła na rozwoju dobrych stosunków czarodziejów i zwykłych ludzi. Za jej namową uniwersytety w Genewie i Zurychu utworzyły mieszany kierunek. Do tej pory działają bardzo prężnie, jednak mogą z nich korzystać tylko mieszkańcy Szwajcarii. Ostatnim aktem kadencji było mianowania męża Zygfryda Ambrosiusa Wielkim Sędzią Konfederacji (1969-1973).

Pomimo już niemłodego wieku Hiacynta nie miała zamiaru odejść na emeryturę. Od października 1969 roku uczyła prawo magiczne na Uniwersytecie Genewskim. Do 1977 roku wypromowała 39 prac magisterskich i trzy doktorskie. W 1977 roku ponownie wybrano ją na Ministrę.

W 1981 roku przeszła na emeryturę. Zmarła we śnie w dniu 20 listopada 2003 roku w Zurychu.

Rodzina

Hiacynta niezwykle ambiwalentnie traktowała małżeństwo. Świadczy o tym, że wyszła za Zygfryda Ambrosiusa per procura w dniu 10 kwietnia 1906 roku. Dopiero 10 lat później osobiście dopełniła obowiązku. W marcu 1918 roku urodziła jedynego syna Yvesa Ambrosiusa, również polityka. Z rodziną utrzymywała zdecydowanie oficjalne stosunki. Z jednej strony byli to jej współpracownicy a z drugiej polityczni rywale.

Urzędy

Funkcje 

Poprzednik Zygfryd Ambrosius

Minister Magii Szwajcarii 1953-1957

Następca Thor Raul

Poprzednik Zygfryd Ambrosius

Minister Magii Szwajcarii 1965-1969

Następca Yves Ambrosius

Poprzednik Zygfryd Ambrosius

Minister Magii Szwajcarii 1977-1981

Następca Bolg Tavare