Edward Karoling
Edward Mateusz Karoling - (ur. 16 marca 1878 roku w Paryżu, III Republika Francji - zm. 16 maja 1940 roku w obozie koncentracyjnym Auschwitz, Generalne Gubernatorstwo) czarodziej Czysta krew, francuski arystokrata, agent wywiadów francuskiego i volterowskiego.
Biografia
[edytuj]Edward przyszedł na świat jako młodsze dziecko Hugona Karolinga (1850-1911) i księżniczki Dorei Volturi (1852-1955), córki Wielkiego Mistrza rodu Volturi Łukasza Nigellusa Volturi (1822-1919). Od najmłodszych lat, wspólnie z bratem Pliniuszem (1874-1990), był blisko wychowywanu dworu rodu Volturi. W latach 1889-1896 chodził do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Po uzyskaniu bardzo dobrego wyniku pozostał przez kilka miesięcy w Italii. Przeszedł wówczas szkolenie wojskowe. Pradzidek - Nigellus Volturi miał w planach zrobienie z niego uśpionego espiana blisko francuskiego ministerstwa magii. W dniu 7 maja 1902 roku ożenił się z Anną Delacour (1881-1979). Para doczekała się jednego dziecka - córkę Emmę (1904-2024).
Edward często odwiedzał Volter, z którym łączyły go bardzo dobre wspomnienia. Tym starsza była córka tym wyjeżdżał do stolicy czarodziejów na dłuższe okresy. Przez to jego małżeństwo przeżywało ciągłe kryzysy. Nie mniej nagle w 1928 roku zniknął na trzy tygodnie. Z pamiętników można dowiedzieć się, że pracował nad pewną sprawą w Związku Radzieckim. Do jego zadań należało identyfikacja zabezpieczeń skrytek pozostawionych przez arystokratów w okolicach Stalingradu gdy uciekali przed rewolucją październikową. Do Volteru wrócił z kilkoma tomami akt. Niedługi czas potem, bo w maju 1929 roku, władze Związku Radzieckiego zwróciły się z zapytaniem do francuskiego ministerstwa magii o charakter misji z jaką był na ich terytorium Edward Karoling. Minister Magii August R'Honiez (1879-1965) o niczym nie wiedział, dlatego wezwał Karolingów na konsultacje. Pliniusz Karoling, jako Senior rodu wyraził zgodę na ukaranie brata. Ministerstwo magii miało, jednak inny plan. W zamian za nie oskarżenie Edwarda o szpiegostwo lub wydanie go ZSRR nakazali mu szpiegować poczynania rodu Volturi. Karolingowie wyrazili zgodę na to rozwiązanie. Ministerstwo Magii Francji oficjalnie odpowiedziało Moskwie, że Edward sprawdzał czy w Stalingradzie żyją potomkowie francuskich osadników sprowadzonych do ówczesnego Caracyna przez Aleksandra I Romanowa. Zarówno Edward, jak i Pliniusz powiadomili Volter o zaistniałej sytuacji. Minister Magii Francji doskonale wiedział, że Karolingowie nie zdradzą ród Volturi, zwłaszcza, że ich matka Dorea jest ważna osobistością na dworze. Edward przez większość lat 30. przebywał w Paryżu korzystając z życia towarzyskiego. Często reprezentował ród na wydarzeniach kulturalnych. Brat w tym czasie przebywał w Berlinie, jako volterowski ambasador. W czerwcu 1939 roku ministerstwo magii Francji przypomniało sobie o zgodzie Karolingów na współpracę z wywiadem. Edward odmówił szpiegowania Volter. Inaczej postąpił wobec III Rzeszy. Nie cierpiał ideologii nazistowskiej. Z chęcią wyjechał do Niemiec. Oficjalnie jako przedstawiciel francuskiego ministerstwa magii przy volterowskiej ambasadzie. W grudniu 1939 roku udał się do okupowanego Krakowa. W lutym internowano go zlecenie gubernatora generalnego Hansa Franka. Przedstawiono mu zarzut szpiegostwa na rzecz Francji. Pliniusz Karoling próbował wydostać brata z niewoli, jednakże ambasada Volturi postała bezsilna. O jego uwolnieniu miał zdecydować sam Adolf Hitler, a ten wydał na niego wyrok śmierci. Edwarda rozstrzelano rankiem 15 maja 1940 roku. Jako, że w tym czasie III Rzesza nie utrzymywała stosunków dyplomatycznych ani z rodem Volturi, ani z Francją o śmierci Edwarda został powiadomiony ambasador Italii w Berlinie Dino Alfieri, a ten przekazał to swojemu rządowi. Barnaba de Spoleto wyraził ubolewanie na faktem pozbawienia życia krewnego rodu Volturi. Zajął się także pogrzebem. Obył się w dniu 1 października 1940 roku w Volterze.
Tytulatura
[edytuj]- 1879-1902: Jego Książęca Wysokość Książę z Volteru i Książę Francji Edward Karoling
- 1902-1940: Jego Królewska Wysokość Książę z Volteru i Książę Francji z nadania inwestytury przez Łukasza Nigellusa Volturi