4. Konwencja Wileńska
4. Konwencja Wileńska - umowa międzynarodowa zawarta w dniu 7 marca 1961 roku w Moskwie, ZSRR pomiędzy Seniorem rodu Volturi Fineasem Volturi (1919-1971) a I Sekretarzem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego Nikitą Chruszczowem dotycząca ponownego nawiązania stosunków dyplomatycznych z Litewską SRR. Dokument następnie podpisano w Wilnie i Volterze.
Tło
[edytuj]Stosunki dyplomatyczne z Litwą zostały zerwane dwukrotnie z powodu aneksji kraju przez ZSRR i kiedy Volturi wypowiedzieli wojnę Związkowi Radzieckiemu. Decyzją Fineasa Volturi w latach 1940-1945 nie istniało żadne przedstawicielstwo na uchodźstwie, ponieważ nie chciał z tego powodu zaszkodzić już bardzo napiętym relacjom z Moskwą. Wprawdzie pod koniec wojny wysłano przedstawiciela do Kowna, ale jego możliwości działania były bardzo ograniczone przez Służbę Bezpieczeństwa. Po wycofaniu Vladislovasa Raudonasa do Volteru próbowano zgromadzić litewską emigrację wokół jednego centrum, co nie udało się. W 1951 roku zlikwidowano placówkę dyplomatyczną na Litwę, a zastąpiono ją Tymczasowym Urzędem ds. Kontaktów w Litwinami i Litwą. Organizacja istniała 10 lat, ale nie spełniła swoich statutowych celów nadanych przez Volter.
Z inicjatywy radzieckiej rozpoczęto negocjacje w sprawie przywrócenia stosunków dyplomatycznych z Litwą. Moskwa, podobnie jak Volturi, chciała mieć jakiekolwiek kontakty z rodem, pomimo stanu wojny. Rozmowy okazały się ciężkie ze względu na siermiężne warunki stawianie przez radziecką delegację, tak że nie można było ich przyjąć. Wobec takiej postawy Volteru negocjacje przerwano. Wznowiono je w 1961 roku z inicjatywy Chruszczowa, któremu zależało na zawarciu umowy - miało to go wzmocnić na tle pozostałych członków politbiura. Dzięki temu Fineas Volturi za pośrednictwem Vladislovasa Raudonasa ugrał kilka koncesji dla rodu. Porozumienie zakończyło się podpisaniem nowej konwencji.
Warunki
[edytuj]- Volturi mają prawo do mianowania swoich przedstawicieli, z tymże nie mogą być to osoby przeciwne komunizmowi.
- Przedstawiciele Volturi są nadzwyczajnymi przedstawicielami rodu przy Litewskiej SRR.
- Dyplomacji mogą działać jedynie na polu kulturowym w duchu komunizmu.
- Siedziba znajduje się w Leningradzie.
Skutki
[edytuj]Litewskie środowisko emigracyjne przyjęło bardzo negatywnie porozumienie z Moskwą - organizowali wielkie protesty, pisali petycje do Seniora rodu Volturi. Próbowali oprzeć swoją działalność o Tymczasowy Urząd ds. Kontaktów w Litwinami i Litwą, jednak było już zdecydowanie na to za późno. Organizacja bardzo mocno straciła na znaczeniu, zwłaszcza po rezygnacji Vladislovasa Raudonasa z funkcji prezydenta. Jej rozwiązanie w grudniu 1961 roku pokazało, że kroki litewskiej emigracji nie były brane pod uwagę przez Volturi. Natomiast Fineas Volturi nie zakończył wspierania działaczy emigracyjnych - zachęcał ich do kształcenia swoich dzieci, dzięki czemu w przyszłości będą mogli w szybkim tempie odtworzyć klasę średnią w niepodległym państwie. Sowieci skorzystali bardzo mocno na wznowieniu stosunków dyplomatycznych, ponieważ mogli nieoficjalnie kontaktować się, wymieniać informacjami na temat świata czarodziejskiego poprzez Litwę z Volturi, pomimo stanu wojny.