3. Konwencja Wileńska

3. Konwencja Wileńska - umowa międzynarodowa pomiędzy rodem Volturi a Republiką Litewską zawarta w dniu 19 września 1925 roku w Wilnie przez Fineasa Volturi Wielkiego Mistrza rodu Volturi i premiera Litwy Vytautasa Petrulisa. Głównym celem podpisania tego dokumenty było uspokojenie bardzo napiętej sytuacji polsko-litewsko-volterowskiej powstałej, po tym jak Litwa Środkowa została wcielona do Polski.

Rys historyczny

Volturi niechętnie zgodzili się w Drugiej Konwencji na Wilno jako siedzibę ambasady rodu ze względu na swoje przewidywania, że miasto będzie polem walki pomiędzy Polakami a Litwinami. Fineas Volturi w rozmowach z Ambasadorem w Wilnie Anastasem Mikołajem wielokrotnie mówił o swoich obawach i prosił, aby przekazano to rządowi litewskiemu. Litwa lekceważyła ostrzeżenia Volteru w sprawie pokojowego uregulowania sprawy Wilna. Ambasador proponował przeniesienie siedziby ambasady do Kowna, jednak spotykało się to z ostrą odmową. Kiedy proklamowano utworzenie Litwy Środkowej powstał bardzo poważny problem - placówka dyplomatyczna była poza granicami Litwy. Władze wileńskie bardzo mocno utrudniały pracę ambasady - nie mogła prowadzić żadnej działalności bez zgody władz, wszelkie dokumenty publiczne musiały być dwujęzyczne. Czarę goryczy przelało aresztowanie ambasadora Hektora di Parmę w czasie drogi do Szawle. Styksowie, na wyraźny nakaz Volturi, siłą uwolnili czarodzieja. Ambasador Volturi w Polsce Piotr Koniecpolski powiadomił polskie władze o incydencie i zakomunikował, że budynek i jego pracownicy podlegają pełnej ochronie. W latach 1922-25, po włączeniu Litwy Środkowej do Polski, Warszawa naciskała na przeniesienie ambasady na teren Litwy przy sprzeciwie władz kowieńskich. Fineas Volturi w porozumieniu z Hektorem di Parma i Piotrem Koniecpolskim wystosował ultimatum, w którym zażądał od litewskiego premiera Vytautasa Petrulisa zgody na dotychczasową propozycję. Po burzliwej debacie w Sejmasie przyjęto warunki ultimatum.

Uroczystość podpisania

Uroczystość podpisania nowej konwencji odbyła się w ambasadzie w Wilnie. Uczestniczyli w niej, oprócz sygnatariuszy, prezydent Litwy Aleksandras Stulginskis, Ministra Magii Italii Dorea Volturi, Kajfasz Volturi i Ermena Black. Polskiej stronie odmówiono prawa uczestnictwa na życzenie władz litewskich.

Warunki

1. Volturi uznają Naród Litewski za niezależny, a co za tym idzie ustanawia się stosunki z Narodem Litewskim.
2. Volturi mają pilnować interesy czarodziejów na terytorium Litwy.
3. Litwa obiecuje przestrzegać praw czarodziejów jak własnych obywateli.
4. Volter ma prawo nominować swoich ambasadorów według własnego uznania, ale za aprobatą władz litewskich.
5. Wielki Sąd Volteru jest najwyższą instancją w rozwiązywaniu konfliktu, po tym jak wszelkie inne środki zawiodły.
6. Placówka dyplomatyczna znajduje się w Kownie.
7. Językiem urzędowym w kontaktach jest francuski.

Zobacz też

• Konwencje Wileńskie
• Ambasadorowie Volturi na Litwie