Światowid z Przemyśla

Światowid z Przemyśla, znany też jako Światowid z Polski, Aleksander Światowid – Polski wampir, komunistyczny funkcjonariusz państwowy w okresie PRL, Od 1950 roku członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Wieloletni parlamentarzysta i minister ds. Wampirów. Przywódca polskich wampirów po wydarzeniach październikowych 1956 roku. Wielki przeciwnik Abilliusa. Jego życiorys jest jednym z najlepiej znanych w jego rasie.

II Rzeczpospolita i II Wojna Światowa

Światowid urodził się 10 listopada 1918 roku w Warszawie jako syn znanych prawników-wampirów. Rodzice ukrywali jego pochodzenie przez długi czas, dzięki czemu chłopiec mógł chodzić do szkół pod przybranym nazwiskiem. W 1937 roku zdał maturę na ocenę bardzo dobrą.

Razem z atakiem Niemiec na Polskę 1 września 1939 roku wstąpił do armii polskiej, jednakże nie pozwolono mu walczyć na froncie ze względu na jego pochodzenie. Przez prawie cały okres okupacji hitlerowskiej mieszkał w Warszawie. W marcu 1944 roku przedostał się za linię frontu na stronę Sowietów. O jego rodzicach w tym okresie wiadomo niewiele, jednakże istnieje notka informująca o ich zgonie mający miejsce 6 kwietnia 1944 roku. Ta wiadomość dotarła do Światowida dopiero w 1947 roku. Pod koniec wojny wstąpił do Armii Czerwonej. Tym razem pozwolono mu czynnie walczyć – ZSRR miał największy odsetek wampirów w armii. Wziął udział w bitwie o Berlin. Na terenach okupowanych Niemiec był aż do 1948 roku. Z tego okresu nie mamy zbyt dużo informacji, a są na tyle cząstkowe, że nie mogą rzucić nowe światło na ten okres.

Działalność w partii komunistycznej

W latach 1949-1954 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, tam też zauważyli go funkcjonariusze partyjni PZPR. Był świetnym mówcą, a na zajęciach wielokrotnie chwalił żołnierzy radzieckich i ich czyn zbrojny. Po wstąpieniu do partii zajął się kwestią praw mniejszości wampirów. Był z całej duszy oddany tej sprawie. Napisał 14 projektów ustaw, które uznawałyby jego rasę za wolną, posiadającą pełni praw obywatelskich i politycznych. Swoim ogromnym zaangażowaniem zwrócił na siebie uwagę stalinistów, którzy chcieli wykorzystać go w nowej propagandowej akcji ujarzmiania „synów nocy”, a mianowicie od czasu dekretu z lipca 1946 roku wampiry mieli zakaz prowadzenia wędrownego trybu życia i nakazano mieszkać im w okolicach miast, które stały się bardzo niebezpieczne. Rosła przestępczość zorganizowana, co nie było jakimś ówcześnie żadnym novum, a ofiarami śmiertelnymi byli najczęściej Polacy. Według kierownictwa PZPR Światowid jako osoba z dwóch światów będzie w stanie dotrzeć do swoich pobratymców. Wyrazem tego było kandydowanie w wyborach parlamentarnych w 1952 roku, podczas których zdobył mandat z ramienia PZPR. W latach 1952-81 Minister ds. Wampirów.

Przez pierwsze 4 lata nie mógł podejmować jakichkolwiek samodzielnych decyzji. Wszystko musiał konsultować z Bolesławem Bierutem. Zgadzał się na to, ponieważ obiecano mu przeprowadzenie reform społeczno-politycznych dla wampirów. Mając, jednak świadomość, że mogą być to obietnice bez pokrycia dążył do przejęcia władzy w Polskim Związku Rasy Wampirzej. Szefostwo tej organizacji początkowo były przeciwne jego członkostwu ze względu na pełnienie urzędu ministra w rządzie. Dopiero w 1955 roku został przyjęty w jej szeregi. Po roku (22 grudnia 1956) został przewodniczącym krajowych struktur.

Po śmierci Bolesława Bieruta proponowano mu wyjazd do ZSRR, aby tam zajął się wampirami. Rozmowy z nim prowadził Wiaczesław Mołotow, który nie potrafił przekonać go do swoich racji – zapewnienie przyznania pełnych praw wyborczych dla rasy na terenie całego Związku Radzieckiego, utworzenie osobnego ministerstwa. W rozmowy te zaczęła ingerować Ambasador Volturi w Polsce Alexandra Potter nie zezwalając na parafrazowanie jakiejkolwiek umowy pomiędzy Polską a ZSRR dotyczącą kooperacji organizacji wampirów. Premier PRL Józef Cyrankiewicz oficjalnie zaprotestował bezpośrednio u Fineasa Volturi w tej sprawie. Finał tej sprawy zakończył się Volterze 9 grudnia 1958 roku – w spotkaniu uczestniczyli przedstawiciel władz polskich, Wiaczesław Mołotow, Alexandra Potter i sam Światowid. Nie istnieją zapiski z tego wydarzenia, natomiast pewne jest to, że strona radziecka wycofała się z propozycji umowy.

Dopiero w 1961 roku pozycja wampirów wzrosła podczas Wojny Volturi-Chiny, ze względu na to, że cztery podmioty zabiegały o ich poparcie. Najwięcej obietnic koncesji wydawały strony konfliktu. Najbardziej aktywni byli tu Adam i Fineas Volturi. Zaproponowano tytuł książęcy przywódcom największych klanów, co oznaczałoby zrównanie w prawach z rodem. Chiny proponowały utworzenie specjalnej autonomii dla rasy Światowida. Nikita Chruszczow zaproponował utworzenie armii, która miała uderzyć i przejąć stolicę Volturi. Sytuacja w Polsce wyglądała inaczej, ponieważ Światowid jako minister rządu zaproponował ustawę znoszą segregację rasową i uznanie wampirów za ludzi. Pod koniec wojny sejm PRL uchwalił 1. Pakiet ochronny dla wampirów, który zatwierdził projekt ministra ds. wampirów. Był to największy sukces tej rasy po 1791 roku na terenie Rzeczypospolitej.

W latach 1963-68 Józef Cyrankiewicz podejmował kroki zmierzające do ograniczenia zbyt liberalnego prawa ochronnego. Naciski Moskwy w tej materii były ogromne – często grożono Światowidowi zesłaniem na Syberię, posługując się prawem z 1855 roku!. Alexandra Potter nie chciała pomóc w obronie, natomiast Volter pozostał głuchy na jego skargi. Zaryzykował swoją karierą nawiązując stosunki z Filaretem przez negatywne oceny włoskich pobratymców w kraju. Próby rozmów nic nie przyniosły, dlatego też zawieszono je. Do końca 1967 roku do Pakietu wydano aż 256 patentów do konkretnych przypadków, które doprowadziły do ograniczenia praw ochronnych. Polski Związek Rasy Wampirzej wyliczył, że na dzień 31 października 1966 75% zapisów ustawy z 1961 roku zostały całkowicie zmienione na ich niekorzyść. Wobec tego 29 sierpnia 1968 zorganizowano strajk wampirów w Warszawie. Zebrało się 120 tysięcy osób – w tym nie wiadomo ile procent stanowili ludzie. Większość patentów została wycofana.

W czasach rządów Gierka odsunął się w cień skupiając się w tym samym czasie do ułożenia swojego życia prywatnego. W 1975 roku w ostatnich dniach października zorganizował powszechny zjazd wampirów. Po raz drugi został wybrany przewodniczącym organizacji. Światowid dopiero podczas tego wydarzenia zorientował się, że po 19 latach od swojej elekcji ma więcej wrogów niż zwolenników. Reelekcję zawdzięczał w miarę silną pozycję w PZPR. Jego wrogowie twierdzili, że wypalił się wpływem komunistycznej retoryki i dla dobra rasy musi podać się do dymisji. W styczniu 1977 zwołał kolejny zjazd – podczas którego miano zaproponować projekt kolejnych reform, ale zakończyło się to klęską.

10 grudnia 1981 roku premier Wojciech Jaruzelski zdymisjonował go. W czasie stanu wojennego był pod nieformalnym aresztem domowym. 6 marca 1985 roku zrezygnował z funkcji przewodniczącego Polskiego Związku Rasy Wampirzej. Od tego momentu był na emeryturze.

Po zamieszkach w Rzymie

Filaret jak i Abillius zostali przez Światowida ostro skrytykowani za to, że osłabili pozycję wampirów. Widząc niebezpieczeństwo cofnięcia praw ochronnych zdecydował się wrócić do polityki. W wyborach parlamentarnych w 2011 roku zdobył mandat z ramienia ówczesnego Ruchu Palikota. Dzięki swojej nieustępliwości doprowadził do uchwalenia przez Parlament 2. Pakietu ochronnego dla wampirów, który znosił wszelkie przejawy segregacji rasowej w polskim prawodawstwie.

Rodzina

W 1972 roku ożenił się z czarodziejką Marią Romanowicz (1935-2007). Mieli jedną córkę:

• Marię (1974).