Boris Nemski

Boris Alexander Nemski - (ur. 31 stycznia 1895 w Sofii-zm. 14 lutego 1997 roku w Buenos Aires, Argentyna) Czarodziej nieznanego statusu krwi, bułgarski polityk międzywojenny, bliski współpracownik Borisa Cherno i Anastasa Vulka. Przez wiele lat nadzorował magiczne służby specjalne. Od 1948 roku na emigracji. Przez kolejne kilkadziesiąt lat pełnił funkcję asystenta ministra magii na uchodźstwie. W latach 1980-1988 sam był ministrem magii.

Biografia

Boris przyszedł na świat na Sofii, stolicy carstwa bułgarskiego. Jego rodzicami byli Sylweriusz Nemski (1867-1944) i Waleria Krimska (1869-1974). Miał czworo rodzeństwa. W wieku siedmiu lat zaczął magiczna edukację. W 1913 roku wstąpił do armii. W czasie I wojny światowej walczył na froncie z Rumunią i Italią. W październiku 1917 roku został schwytany w niewolę. Uwolniono go dopiero w lutym 1919 roku. Po powrocie do kraju nie mógł znaleźć stałej pracy. W 1920 wstąpił do policji bezpieczeństwa ministerstwa magii. Szybko tam awansował. Jako zaprawiony w bojach żołnierz dostał się do elity służb chroniących samego ministra magii. W 1920 roku poparł zamach stanu Borisa Cherno. W latach 1922-1945 kierował magicznymi służbami bezpieczeństwa. Do jego zadań należało zwalczanie opozycji wszelkimi możliwymi środkami. Umożliwił w ten sposób powstanie duumwiratu Cherno-Vulk. W 1926 roku Anastas Vulk pozostawił go na urzędzie. Jako gwarant bezpieczeństwa i spokoju wewnętrznego otrzymał wsparcie także od władz państwowych. Również Ambasador Volturi Ludwika Karolina Avidian była zadowolona z likwidacji zagrożenia terrorystycznego. A za takie Boris miał też wystąpienia opozycji. W latach 1938-1942 był również wiceministrem magii. Jego rosnąca pozycja stanowiła zagrożenie dla innych współpracowników duumwiratu. Snuto plany jego obalenia, jednakże nigdy ich nie zrealizowano. Sprzeciwiał się temu car Borys III i jego zaplecze wojskowe. Zupełnie inny stosunek miały Niemcy, którym Boris uwierał. Na ich polecenie usunięto go w funkcji wiceministra magii. Pozycja Borisa ulegała ciągłej marginalizacji, ale nie odebrano mu nominalnego nadzoru nad służbami bezpieczeństwa. Część korpusu zachowała mu pełną wierność. Dzięki temu w 1944 roku wraz ze zmianą rządu na prosowiecki wrócił na urząd wiceministra magii. Mianował Pawła Pepelyankę na swojego zastępcę w urzędzie bezpieczeństwa. Wobec realnego osłabienia władzy w specsłużbach zrezygnował z funkcji w maju 1945 roku. Komuniści w 1947 roku wygnali prawie wszystkich dotychczasowych urzędników. Uważano ich za sojuszników Hitlera. A teraz gdy komunizm zakorzenił się na tyle w Bułgarii nie potrzebowali dawnych elit czarodziejów do legitymizacji własnej władzy. Boris pozostał w kraju jeszcze przez ponad rok. Próbował dostosować się do nowej sytuacji, ale nie był już potrzebny ministrowi Cherveniowi. Gdyby nie wyjechał w marcu 1948 roku zostałby aresztowany. Po latach tułaczki ostatecznie w 1952 roku trafił do Volteru. Działały tam bułgarskie władze ministerstwa magii na uchodźstwie. Boris został szefem kancelarii ministra Vulka. W czasie urzędowania Juliusa Vulka pełnił w latach 1957-1964 również funkcję szefa ochrony. Choć próbował odbudować swoje przedwojenne stronnictwo w służbach, to nigdy mu się to nie udało. Przede wszystkim przeciwni temu byli sami Volturi. Nie życzyli sobie działalności obcej służby w Volterze. Za Maurycego Byala został wiceministrem magii odpowiedzialnym za mniejszość bułgarską poza Italią w Europie. W tym czasie rzadko kiedy bywał w Volterze. Borisowi udało się podporządkować greckich Bułgarów rządowi w stolicy czarodziejów. W 1972 roku Orion Vulk mianował go ambasadorem narodu bułgarskiego przy Kajfaszu Volturi. W 1980 roku Boris sam został ministrem magii. Jego największym osiągnięciem było wynegocjowanie zjednoczenia administracji czarodziejskiej na obczyźnie i w kraju. W marcu 1991 roku jako jeden z sygnatariuszy popisał układ zjednoczeniowy. Władze emigracyjne wróciły do demokratyzującej się Bułgarii. Niestety zabrakło miejsca dla byłego ministra magii. Jego kariera polityczna po powrocie do kraju w grudniu 1991 roku stanęła w miejscu. W styczniu 1994 roku wyjechał do Volteru, ale i stamtąd musiał wyjechać, ponieważ został uznany za Magus non grata.

Na późną starość ułożył sobie życie z Sarą Augentino (1922-2016), z którą w dniu 10 marca 1995 roku wziął ślub. Został ochrzczony w wierze katolickiej i przeprowadził się do Buenos Aires, gdzie zmarł w wieku 102 lat

Urzędy

Poprzednik Orion Vulk

"Minister Magii" Bułgarii na obczyźnie 1980-1988

Następca Anna Cherno