Zamach stanu w Norwegii przeciwko Dagobarowi Olafsonowi

Zamach stanu w Norwegii przeciwko Dagobarowi Olafsonowi - miało miejsce w dniach 4-6 stycznia 1142 roku przeciwko Jarlowi Rady Wojennej w wyniku, którego Dagobar Olafson stracił władzę na rzecz syna Olafa (1103-1182) i życie z rąk dowódcy armii Volturi Jadeite.

Cały okres panowania Dagobara Norweskiego był to czas kiedy ród Volturi bardzo mocno ingerował w sprawy Norwegii. Do takiej sytuacji mogło dojść dzięki Układowi z Volteru z 1113 roku. Uważali te tereny za swoją strefę wpływów. W związku z tym nie chcieli pod własnym nosem mieć wypraw łupieżczych. Układ nie był przestrzegany głównie przez wikingów. Powstały napięcia, które w ciągu zaledwie kilku lat spowodowały niemal wybuch otwartej wojny. Posejdon Volturi (998-1126) należał do jednych z najbardziej surowych władców Volturi. Gdy został poniżony przez Dagobara osobiście wyprawił się przeciwko niemu w 1119 roku. Bitwa na Morzu Wattów była masakrą wikingów, którzy zginęli pod falami sztucznie wywołanego tsunami. Mimo tego Dagobar planował odbudować swoją flotę i to stanowiło kolejny powód do krwawej interwencji Posejdona. Atak na Trondheim ostatecznie złamała niezależność wikingów. Posejdon nakazał zniszczyć stocznię - główne zarzewie konfliktu. Senior podejrzewał, że nowo wybudowane statki mają przeznaczenie typowo militarne. Zniszczeniu uległo także nabrzeże i wały ochronne. Dla dodatkowego zgnębienia czarodziejów Posejdon wywołał fale pływowe, które zniszczyły 150 domów. Dla Volturi było jednak za mało, pomimo dokonania już tak wielkich zniszczeń. W ataku pożogi spłonęła znaczna część miasta. Ocalał jedynie ratusz. Tam zebrano wszystkich pozostałych jarlów i samego Dagobara. Nakazano mu panować do śmierci, a dowódcą wojskowym plemion zakazano go obalać czy zabić. Miał żyć w hańbie do końca swoich dni. Jeszcze bardziej poniżających dla Dagobara było uczestnictwo jego syna Olafa przeciwko niemu. Olaf nie potrafił mu wybaczyć, że został przez ojca porzucony i otwarcie nienawidził go za wyrządzoną krzywdę. Czarodzieje w Norwegii przez półtorej dekady żyli w spokoju. Trondheim zostało odbudowane. W tym także port, chociaż nie miał tak rozwiniętej infrastruktury jak uprzednio. Dagobar stał się władcą konstytucyjnym. O wszystkim decydowali bezimienni przedstawiciele rodu Volturi. Po śmierci Posejdona jarl Rady Wojennej powoli odbudowywał swoją pozycję poprzez rozbudowę dróg, budynków użyteczności publicznej. Na pewien sposób stał się osoba tragiczną. Syn był w Volterze. Stracił szacunek wśród wikingów i był totalnie spłukany. To kwestie finansowe skłoniły go do podjęcia bardziej radykalnych kroków. Wraz z grupą wiernych mu towarzyszy napadł na jarlów niepłacących mu należnej daniny. W ciągu roku ponownie stał się najważniejszym przywódcą wojskowym. Linus Volturi podobnie jak ojciec nie znał litości wobec wrogów. W dniu 4 stycznia 1142 roku styksowie pod przywództwem Olafa Dagobarsona i Jadeite zaatakowali Trondheim. Walki trwały aż dwa dni. Były zażarte. Wikingowie wierni Dagobarowi nie mieli ochoty poddać się rodu Volturi. Walczyli dzielnie. Miasto dom po domu, ulica po ulicy zamieniały się w gruzowisko. Walna bitwa rozpoczęła się w dniu 6 stycznia. Na przeciwko siebie stanęli ojciec z synem - Dagobar i Olaf. Ich pojedynek należał do bardzo zaciętych. Obaj panowie świetnie prezentowali swoje umiejętności magiczne. Olaf używał klątw wodnych a Dagobar ognistych. Wszystko wokół nich było zniszczone. Ostatecznie to Dagobar przegrał. Olaf w imieniu Linusa Volturi przejął urząd jarla Rady Wojennej. Chciał pokazać łaskę ojcu, której on mu kiedyś nie okazał wysyłając syna do Volteru. Nakazał mu opuścić Norwegię i udać się na wieczne wygnanie. Przeciwko temu wystąpił Jadeite. Nie czekając na reakcję Olafa wbij Dagobarowi zatruty sztylet w serce.

Panowanie Olafa Dagobarsona to okres pokoju i rozwoju czarodziejów i Trondheim.