Przejdź do zawartości

Lotar Einhorn

Z Ethenor
Wersja z dnia 18:22, 19 kwi 2026 autorstwa imported>Import (Odtworzenie treści z backupu)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)

Lotar Evangelinus Graf von Einhorn - (ur. 23 marca 1377 roku w Akwizgranie-zm. 30 grudnia 1466 roku w Akwizgranie) czarodziej czystej krwi, niemiecki polityk, wieloletni lider środowiska akwizgrańskiego konkurujący z norymberskim pod kierownictwem Edmunda Vernichtera. Lotar stworzył jedną z najsilniejszych czarodziejskich rodzin w Rzeszy, która utrzymała swoje wpływy aż do Nettoyage du sang, kiedy to wymarła w 1945 roku. Einhorn pełnił funkcję ministra magii od czasu abdykacji poprzednika 14 lipca 1420 roku do rezygnacji 26 lipca 1447 roku.

Biografia

[edytuj]

Lotar pochodził już wówczas szanowanego rodu czarodziejów. Przyszedł na świat w Akwizgranie. Jego rodzicami byli Lothar Einhorn (1355-1431) i Ludwika Gilgalar (1357-1440). Otrzymał bardzo dobre wykształcenie. W wieku siedmiu lat oddano go pod opiekę emerytowanego nauczyciela z Volteru. Zauważył u Lotara ogromne zainteresowanie naukami przyrodniczymi. Uczył go prawideł rządzących światem. Ogólnie dobrze radził sobie z nauką, z małym wyjątkiem. Bardzo nie lubił historii. Jako dziesięciolatek uważał rodzinę matkę za znacznie ważniejszą od Einhornów. Gilgalarowie faktycznie posiadali znacznie większe kręgi znajomych, ale ich pierwszy szczyt potęgi miał miejsce w czasie rządów Ottonów, a potem dynastii Hohenstaufów. Potem przyćmiły ich inne rodziny, w tym właśnie Einhornowie. W 1388 roku Lotar wyjechał do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Swoje pierwsze wrażenia opisał tak:

Jest to bardzo stara szkoła. Czuć w niej coś co nazywa się duchem czasu. W tych murach od siedmiu wieków wychowało się dziesiątki pokoleń czarodziejów. Teraz ja zaczynam moją prawdziwą przygodę z magią. W tym miejscu poznam arkana czarodziejstwa. Nikt indziej tego mnie nie nauczy. Chcę udowodnić, że jako prawdziwy rzymianin ze Świętego cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego jestem lepszy od Italczyków. Sięgnę po koronę najlepszego. Volturi usłyszą mnie aż z samego Olimpu. I poczują grozę jak przed prawdziwym zagrożeniem ze strony Lukanosów[1].

Edukację zakończył w wieku 18 lat. Dzięki pieniądzom rodziców mógł zwiedzić Wieczne Miasto. Zachwyciły go starożytne budowle. Już wówczas zauważył, że na wielu budynkach czarodziejskiej użyteczności publicznej widnieje godło rodu Lukanosów zamiast Volturi. W jego ocenia miał być to błąd ponieważ nie wymazali wroga z kart historii. Lotar odwiedził jeszcze Paryż i Londyn. W 1400 roku wrócił do Akwizgranu. Na początku interesował się ulepszeniem miasta na wzór Volteru. Volterowska kloaka maxima zachwyciła go ponadczasową funkcjonalnością. Zainicjował, aby zbudowano akwizgrańską wersję. Objęła ona ostatecznie czarodziejską część miasta wraz z zamkiem Einhornów. Ukończono ją w 1404 roku. Koszt budowy według dzisiejszych stawek wynosił miliard euro. W latach 1403-1405 zbudował nowy rurociąg zaopatrujący miasto w czystą wodę. Prowadził pierwszą kampanię prozdrowotną w mieście. Polecał gotować wodę przed jej wypiciem. W 1406 roku wszedł do niemieckiej polityki.

Polityka

[edytuj]

Lotar wszedł do polityki z pewnymi ideałami współpracy z cesarzem i ze wszystkimi środowiskami politycznymi. Oczywiście okazało się to niemożliwe. Edmund Vernichter bardzo mocno wspierał środowisko norymberskie. Einhorn chciał się do niego dostać, co okazało się niemożliwe ze względu na rodzinę jego matki. Konkurencyjne środowisko akwizgrańskie było słabe. Nie miało wyrazistego przywódcy ani pomysłu na zarządzenie czarodziejami. Lotar postanowił to zmienić. W liście do członków frakcji pisał:

Cesarz Karol Wielki w Akwizgranie powiedział, że czarodzieje z tego miasta są stworzeni do wielkich rzeczy. Ród Volturi gdy objął władzę nad czarodziejami po raz pierwszy stanęli na akwizgrańskiej ziemi. Czas powrócić do ery chwały. To Akwizgran, nie Norymberga powinna wieśc prym wśród czarodziejów[2].

List może wielkiego wrażenie nie zrobił. Jednak Lotar nie należał do osób bojaźliwych i podczas zebrania czarodziejów w czerwcu 1408 roku zabrał ostry głos jako reprezentant Arcybiskupstwa Kolonii. Wygarnął ministrowi Vernichterowi jego lekceważący stosunek do zachodniej części Niemiec. Retorycznie zapytał zebranych gdzie więcej jest czarodziejów. Wówczas dokładnie było wiadomo, że 3/5 mieszka na zachód od Łaby. Lotar Einhorn przez chwilę stał się rozchwytywanym politykiem. Potrafił to dobrze wykorzystać. Postawił Czechów przeciwko Norymberdze obiecując zwiększyć ich partycypację w strukturach władzy. Kolejne spotkania przynosiły osłabienie obozu norymberskiego. Edmund Vernichter w czerwcu 1417 roku wezwał króla rzymskiego i równocześnie króla Czech Zygmunta Luksemburskiego do aresztowania przywódcę stronnictwa akwizgrańskiego. To własnie wydarzenie spowodowało, że Einhorn został faktycznym liderem opozycji. W ciągu kolejnego roku pozbawiał ministra magii kolejnych stronników. Nie mogli zaakceptować co raz większe uzależnienie od monarchy. Czarodzieje od wieków uznawali, że są współpracownikami władców niemieckich, ale nie poddanymi. W ten właśnie deseń często przemawiał Lotar. Na przełomie 1419/1420 roku nawet Bawarczycy mieli dość swojego przywódcę, który ciągnął wszystkich na dno. Minister Magii próbował ratować się poprzez wysuniecie Karola Vernichtera jako kandydata Bawarii na jego następcę. Pomysł został obalony głownie przez negatywną postawę Lotara. Potem już tylko blokował niemal wszystkie decyzje Vernichtera. Ten w zasadzie nie mając wyjścia abdykował. Lotar zanim został wybrany prowadził szczegółowe rozmowy z najważniejszymi graczami na niemieckiej scenie politycznej:

Rozmowy Lotara Einhorna z przywódcami czarodziejów
Numer rozmowy Data Rozmówca Ustalenia
1 11 kwietnia 1420 w Akwizgranie Edmund Vernichter - Edmund Vernichter zrezygnuje z urzędu, a w jego miejsce jako przedstawiciela Bawarii z aktywnym prawem głosu zajmie jego syn Karol.[3].
- Lotar Einhorn zostaje uznany za sukcesora Vernichtera jako przedstawiciel Elektoratu Arcybiskupstwa Kolonii[4].
2 14 kwietnia 1420 w Akwizgranie Karol Vernichter - Karol Vernichter uznaje Lotara Einhorn za sukcesora swojego ojca[5].
- Lotar Einhorn uznaje Karola Vernichtera za przedstawiciela Elektoratu Bawarii[6].
- Karol Vernichter zachowuje pełnie praw wyborczych[7].
3 16 kwietnia 1420 w Kolonii Robert von Hohenzollern - Brandenburgia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu[8].
4 2 maja 1420 w Pradze Ludwig Hornerze Starszy -Czarodzieje Bohemii uznają Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera[9].
- Bohemia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu[10].
5 19 maja 1420 w Hamburgu Paulus Rabenkralle - Paulus Rabenkralle uznaje, w imieniu Elektoratu Palatynatu Reńskiego, Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera[11].
Palatynat reński przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu[12]
- Paulus Rebenkralle w zamian za wsparcie militarne Lotarowi Einhornowi zostanie kolejnym Przewodniczącym Rady Czarodziejów[13].
6 9 czerwca 1420 w Dreźnie Dietrich Arendt Wettin -Czarodzieje Saksonii uznają Lotara Einhorna za sukcesora Karola Vernichtera[14].
- Saksonia przechodzi do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że jej przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu[15].
7 17 czerwca 1420 w Wiedniu Karol Habsburg - Austria i Habsburgowie przechodzą do stronnictwa akwizgrańskiego w zamian za to, że ich przedstawiciel będzie w przyszłości przywódcą czarodziejów według ustalonego harmonogramu[16].
- Arcyksięstwo Austrii uznaje Lothara Einhorna za następcę Karola Vernichtera [17].

W dniu 14 lipca 1420 roku jednogłośnie wybrano go na ministra magii. O tym fakcie powiadomił Wielkiego Mistrza rodu Volturi Lucjusza Volturi o swojej elekcji. Paulus Rabenkralle został pierwszym zastępcą i dowódcą obrony czarodziejów. Pierwszym zadaniem nowego przywódcy czarodziejów było zapewnienie jedności społeczności. W tym celu pogodził się z rodem Vernichterów. Publicznie zapewnił, że Bawaria nie straci biernego prawa wyborczego. W latach 1422-1423 walczono z goblinami w Saksonii. Była to dość spora grupa, która opuściła swoje podziemne królestwa w poszukiwaniu nowego domu. Brutalnie rabowali i zabijali wszystko co spotkali na swojej drodze. Lotar zorganizował milicję. Przybyło kilkaset ochotników z całych Niemiec. Walki okazały się trudniejsze niż myślano. Gobliny nawet zaatakowały Drezno, ale dzięki współpracy czarodziejów i nieczarodziejów odparto atak. Przewodniczący Rady Czarodziejów zdał sobie sprawę, że w końcu przegrają, dlatego poprosił o interwencję zbrojną. W dniach 13-21 lutego 1423 dwa tysiące styksów wybiło większą część armii goblinów. W kolejnych miesiącach milicja doprowadziła do wymarcia wszystkich goblinów na ponad dwa wieki. Dzięki długiemu okresowi spokoju rozwijał się handel. Lotar wspierał handel pomiędzy wszystkimi regionami Niemiec. Martwił się, że czarodzieje z Czech są dosyć negatywnie nastawieni na pomysł ścisłej integracji gospodarczej. W czasie jego wizyty do Pragi doszło do skandalu kiedy to czescy notable mówili tylko po czesku i nie reagowali na prośby by mówili albo po niemiecku, albo po łacinie. W 1426 roku zakończyła się jedność. Czechy oficjalnie zażądały dymisji Lotara. Przeciwko temu wystąpili pozostali członkowie Rady. Konflikt zbrojny nie wybuchł, ponieważ w pogotowiu czekała armia Rabenkralla. W latach 1428-1430 rozbudował szkołę dla czarodziejów w Akwizgranie. Wzmocnił jej autonomię. Przede wszystkim hierarchowie kościelni nie mogli jej wizytować częściej niż raz na rok. Niedługi czas potem popadł w konflikt z Arcybiskupem Kolonii Dytrykiem II z Moers. Nie wyraził zgodę, aby czarodzieje płacili podatki kościelne skoro nie są jego członkami. Kościół uważał jednak inaczej. W ocenie arcybiskupa wszyscy mieszkańcy muszą płacić podatki elektorowi. Sprawa toczyła się przed sądem biskupim, którego negatywnego wyroku Rada Czarodziejów nie uznała. Czarodzieje odwołali się do Volturi. A ci w dniu 17 października 1433 roku wydali swój werdykt na korzyść Einhorna. Wyrok został potwierdzony przez cesarza Zygmunta Lukseburskiego. Pozostali władcy bacznie obserwowali sytuację. Postanowili nie popełniać błędu tak jak zrobił to arcybiskup Kolonii. Lotar Einhorn nie czuł się zwycięski, ponieważ sytuacja podatkowa w całych Niemczech nie była jasna. Od grudnia 1433 roku do marca 1435 roku prowadzono rozmowy poszczególnymi władcami elektoratów. Przyniosły one mizerny skutek. Niepowodzenie spowodowało, że Bawaria chciała odwołać Einhorna. Karol Vernichter wzywał czarodziejów do zmiany pokoleniowej w magicznych władzach. Przewodniczący Rady bronił się zaciekle:

Obecny atak jest częścią planu osłabienia magii w cesarstwie rzymskim. Bawaria rękoma Vernichterów chce wprowadzić rządy dynastyczne, na co nie można pozwolić. Sprawy podatkowe dla kościoła są w toku, jednakże żaden z hierarchów kościelnych nie zaatakuje nas tak bezpardonowo jak to zrobił książę-elektor arcybiskup kolonii,

Była to pierwsza próba zmiany władz w Radzie Czarodziejów od 1420 roku. Zakończyła się niepowodzeniem, ale pokazała już, że Lotar Eeinhorn nie jest już nietykalny. Co gorsza dla niego Paulus Rabenkralle powoli chciał, aby "minister magii" spełnił swoją obietnicę wyborczą wobec niego, tzn. oddał mu urząd. Einhorn zdawał sobie sprawę z zagrożenia, dlatego dla równowagi zbliżył się do dworu cesarskiego i bawarskiego. Poprzez nich utrzymywał stosunki z rodem Volturi. W lipcu 1434 roku wyjechał do Volteru, aby wzmocnić swoją pozycję w Niemczech. Na volterowskim dworze przyjęto go dość dobrze. Pelops Volturi w zamian za udzielenie poparcia Einhornowi otrzymał kilkanaście miejscowości w arcybiskupstwie Kolonii wcześniej należących do przewodniczącego Rady Czarodziejów. Cena ta mimo wszystko nie była zbyt wysoka patrząc na późniejsze wydarzenia. Gdy tylko Lotar wrócił do Akwizgranu ponownie próbowano go odwołać. Równocześnie wybuchły zamieszki. Wezwany na pomoc Pelops wysłał swoją dowódczynię armii styksów Metalię, Ta nie zachowała należytej ostrożności i zginęła w zamachu. Volter zareagował tak jak można było to przewidzieć - wybuchem agresji. Opozycja na chwilę uspokoiła się. W tym czasie przewodniczący Einhorn obsadził większość urzędów swoimi stronnikami. Otwarcie ostrzegł Paulusa Rabenkralle, że jeśli jeszcze raz go zdradzi to obwini go przed Volterem za zamach na Metalię. Jego przewaga skończyła się gdy Brandenburgia przeszła na stronę stronnictwa norymberskiego. Teraz musiał za każdym razem szukać porozumienia ze wszystkimi grupami. W 1440 roku zapowiedział, że reformach administracyjnych zrezygnuje z urzędu. Minęło kilka lat harmonijnej współpracy. W latach 1443-1445 wspólnie z dworem władcy prowadził spis podatników. Lotar tak jak obiecał złożył rezygnację na ręce członków Rady w dniu 26 lipca 1447 roku.

Rodzina i Emerytura

[edytuj]

Lotar przez całe życie uważał rodzinę matki za lepszą od rodziny ojca, dlatego gdy przyszło do ożenku brał pod uwagę przede wszystkim interesy Gilgalarów. W 1404 roku ożenił się Gunhildą Hohenstauf (1285-1357). Miał z nią czworo synów. W późniejszych czasach dały początek potęgi rodu. Einhornowie przetrwali aż do 1945 roku kiedy to wszyscy członkowie rodziny zostali wymordowani na polecenie Fineas Volturi

 Osobny artykuł: Drzewo genealogiczne Lotara Einhorna.

Po przejściu na emeryturę zaszył się w swoim zamku w Akwizgranie. Uczynił z niego centrum kulturalnym stronnictwa akwizgrańskiego. Od 1462 roku ponownie zasiadał w Radzie, ale nie zabierał głosu. Zmarł w dniu 30 grudnia 1466 roku

Przypisy

[edytuj]
  1. ↑ (niem)Das ist eine sehr alte Schule. Man spürt darin etwas, das man den Geist der Zeit nennt. Dutzende von Generationen von Zauberern sind in diesen Mauern seit sieben Jahrhunderten aufgewachsen. Jetzt beginne ich mein wahres Abenteuer mit Magie. Hier werde ich den Arkan der Zauberei lernen. Niemand sonst kann mir das beibringen. Ich möchte beweisen, dass ich als wahrer Römer, aus dem Heiligen Römischen Reich der Deutschen Nation, besser bin als die Italiener. Ich werde nach der Krone der Besten greifen. Die Volturi werden mich den ganzen Weg von Olympus selbst hören. Und sie werden sich entsetzt fühlen, als ob sie einer echten Bedrohung durch die Lukanos ausgesetzt wären.
  2. ↑ (niem) Kaiser Karl der Große sagte in Aachen, dass Magier aus dieser Stadt für Großes geschaffen sind. Als die Familie Volturi zum ersten Mal die Macht über die Zauberer übernahm, standen sie auf dem Land Aquizgrad. Es ist an der Zeit, in die Ruhmeszeit zurückzukehren. Es ist Aachen, nicht Nürnberg, das unter den Zauberern die Führung übernehmen sollte.
  3. ↑ (niem.) Edmund Vernichter würde zurücktreten und sein Sohn Karl würde seinen Platz als Vertreter Bayerns mit aktivem Stimmrecht einnehmen.
  4. ↑ (niem) Lothar Einhorn wird als Nachfolger von Vernichter als Vertreter des Kurfürstentums des Erzbistums Köln anerkannt.
  5. ↑ (niem) Karl Vernichter betrachtet Lothar Einhorn als Nachfolger seines Vaters.
  6. ↑ (niem) Für Lothar Einhorn ist der Vertreter des Kurfürstentums Bayern Karol Vernichter.
  7. ↑ (niem) Karl Vernichter behält sein volles Stimmrecht.
  8. ↑ (niem) Brandenburg geht zur Aquisgrasparty über, im Austausch dafür, dass sein Vertreter in Zukunft nach einem festen Zeitplan Zaubererführer sein wird.
  9. ↑ (niem.) Die Zauberer von Böhmen erkennen Lothar Einhorn als Nachfolger von Karl Vernichter an.
  10. ↑ (niem) Böhmen begibt sich auf die Aquisgrasparty, im Austausch dafür, dass sein Vertreter in Zukunft nach einem festgelegten Zeitplan der Zaubererführer sein wird.
  11. ↑ (fra) Paulus Rabenkralle, au nom de l'électorat rhénan, considère Lotar Einhorn comme le successeur de Charles Vernichter.
  12. ↑ (niem) Rheinland-Pfalz wechselt zu Aachener Partei als Gegenleistung dafür, dass ihr Vertreter künftig nach einem festen Zeitplan die Leitung der Zauberer übernehmen wird.
  13. ↑ (niem) Paulus Rebenkralle im Austausch von militärische Unterstützung fürdie Lothar Einhorn wird der nächste Vorsitzende des Rates der Zauberer.
  14. ↑ (niem) Paulus Rebenkralle im Austausch von militärische Unterstützung fürdie Lothar Einhorn wird der nächste Vorsitzende des Rates der Zauberer.
  15. ↑ (niem) Sachsen geht zur Aquisgrass-Party über, im Gegenzug wird sein Vertreter in Zukunft nach einem festen Zeitplan Zaubererführer sein.
  16. ↑ (niem) Österreich und die Habsburger gehen zur Aquisgrasparty über, im Austausch dafür, dass ihr Vertreter künftig nach einem festgelegten Zeitplan der Führer des Zauberers sein wird.
  17. ↑ Der Erzherzogtum Oesterreich erkennt Lothar Einhorn als Nachfolger von Karl Vernichter an.
Poprzednik
Edmund Vernichter 		Przewodniczący Rady Czarodziejów
1420-1447 		Następca
Paulus Rabenkralle
Źródło: „https://www.ethenor.pl/index.php?title=Lotar_Einhorn&oldid=1314”