Xaeon Njeriujk Skandenberg IX
| Xaeon Njeriujk Skandenberg IX | |
| Informacje biograficzne | |
| Data urodzenia | 29 października 1667 roku w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany Imperium Osmańskie |
|---|---|
| Data śmierci | 22 maja 1788 roku w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany Imperium Osmańskie |
| Status krwi | Czysta |
| Tytuł(y) | Król Czarodziejów w Albanii |
| Pseudonim(y) | Odnowiciel (alb. Restaurues) |
| Płeć | Mężczyzna |
| Kolor oczu | czarne |
| Kolor włosów | Siwe, wcześniej brązowe |
| Rodzina | Njeriujk
|
| Różdżka | Ostrokrzew 15,9 cm z rdzeniem zawierającym włos z ogona jednorożca. |
| Zawód | Monarcha |
Xaeon Aleksandri Njeriujk Skandenberg IX zw. Odnowicielem (alb. restaurues) - (ur. 29 października 1667 roku w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany - zm. 22 maja 1788 roku w Tiranie) czarodziej czystej krwi, albański arystokrata, członek Rady Czystej Krwi Skandenberga. Od 1719 roku król czarodziejów. Formalnie poddany sułtana tureckiego, któremu płacił coroczny haracz. W 1771 roku zapewniono mu na mocy aktu ze Sparty niezależność od Imperium Osmańskiego jako władca albańskich czarodziejów w tej krainie geograficznej.
Biografia
[edytuj]Xaeon przyszedł na świat w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany. Jego rodzicami byli Aleksandri Njeriujk (1640-1715) i Helena Rurykowicz (1644-1732). Należał do rodu zasiadającego w Radzie Czystej Krwi Skandenberga. Poprzez ojca jest potomkiem króla Skandenberga III, a przez matkę dalekim krewnym założyciela dynastii Rurykowiczów wikinga Ruryka. Wychowywano go w duchu kultury greckiej. Język albański poznał gdy sam już był królem. Zgodnie z dekretem edukacyjnym z 1617 roku w latach 1675-1683 uczył się w szkole magii, a potem odbył służbę wojskową. W 1692 roku wyjechał na studia do Volteru, które musiał przerwać niespełna na kilka miesięcy przed ich końcem. Turkowie oblegali twierdzę czarodziejów i każda para rąk była potrzebna do obrony. Xaeon walczył gdy padł piąty pierścień murów obronnych. Ledwo co uniknął rzezi dzięki umiejętności walki wręcz różdżką. Turcy dosłownie wyrżnęli czarodziejów za pomocą magicznej broni. Przez kilka lat umacniał umocnienia pałacu rodowego tym czym akurat mieli. Sytuacja twierdzy co raz bardziej pogarszała się, a Skandenberg VIII sprawiał wrażenie jakby już nie wiedział co ma robić. Gdy przybyły wojska Tezeusza Volturi w celu wyegzekwowania należnych rat za budowę murów obronnych zastali miasto bliskie upadku. Odblokowali miasto, ale potem zażądali zapłaty zadłużenia i kosztów wyzwolenia. Dowodząca wojskami Volturi Serenite Starsza przekazała swojemu suzerenowi zafałszowaną informację jakoby Skandenberg VIII odmówił spłaty. Tezeusz Volturi nakazał złupienie twierdzy. Xaeon i jego rodzina stracili nie tylko złoto, ale i całe wyposażenie zamku.
Posiadali dość pokaźny areał ziemi, a nadchodziły żniwa. Cała rodzina pomagała w zbiorach. Dla nich nie było ważne, że są arystokratami. Walczyli o przetrwanie. Połowę zboża oddali mieszkańcom, a drugą sprzedali Austriakom. Utracony sprzęt częściowo zastąpiono drewnianymi. Z kamienia robiono siedziska, stoły i ławki do siedzenia. Xaeon pracował również przy naprawianiu zniszczeń murów obronnych. Styksowie na całe szczęście powodowali, że kamienne bloki po prostu wylatywały ze swojego miejsca tworząc wyrwy. Wystarczyło je ponownie umieścić na miejscu i zabezpieczyć z zaprawą. Zabezpieczenie wyrw przebiegało dość szybko, ale nie można było rzucić zaklęć tarczy. Serenite starsza wypaliła w tym celu specjalnie grunt, aby uniemożliwić ponowne zabezpieczenie przed czarami. Miesiącami kombinował jak ten problem rozwiążać. Król Skandenberg VIII kompletnie nie radził sobie z problemem. Planował odbudowę piątego pierścienia, mimo że oznaczało by to jeszcze większe zadłużenie czarodziejów. Rada go blokowała, a przy okazji szukała nowego kandydata na jego następcę, ponieważ planowała go zdetronizować. Niestety w 1706 roku przybyli ponownie Turcy i zdobyli twierdzę.
Okupacja trwała przez trzy lata, a w tym czasie zburzono wszystkie mury obronne. Miasto zostało, po prawie trzech wiekach, poddane woli sułtana. Skandenberga VIII zmuszono do oddania upokarzającego hołdu przedstawicielowi sułtana. Choć pozostał na urzędzie musiał płacić coroczny haracz dla Stambułu. Xaeon w tym czasie pracował jako zamkowy cieśla. Przez lata wraz z zespołem naprawiał uszkodzenia powstałe po wojnie. Jednak twierdza chyliła się ku upadkowi. Zamknięto szkołę po roku szkolnym 1711/1712. Miasto tonęło we własnych fekaliach, bo nie mieli środków na udrożnienie kanalizacji. Gdy zmarł król wielu miało nadzieję na nowy początek. Pospólstwo uważało, że Skandenberga VIII zamordowano na polecenie Rady, ponieważ ta chciała już wybrać nowego króla.
W dniu 17 stycznia 1719 roku Rada Czystej Krwi Skandenberga wybrała Xaeona na nowego władcę. Nie odbyła się żadna oficjalna koronacja. Skandenberg IX od razu zarządził wykonanie spisu majątku. Chciał odbudować dobrobyt ludzi, którego podstawą miało być rolnictwo i nowoczesne rzemieślnictwo. Dekretem z lipca 1722 roku wprowadził obowiązkowy płodozmian. Zezwolono nieczarodziejom też na wypas bydła na ziemiach czarodziejów. Zdobyli dzięki temu darmowy nawóz. Zbiory do 1725 roku znacznie uległy potrojeniu. Po raz pierwszy wysłano niewielką ich część na eksport do Stambułu. Skandenberg IX chciał mieć poprawne stosunki z Turcją, dlatego stosował politykę ugłaskania olbrzyma. Z wielką gorliwością wysyłał coroczny trybut. W latach 1723-1730 wybudowano potężna hutę szkła. Dzięki niej przybyło dość złota do skarbca. Król osobiście przybył do Stambułu we wrześniu 1732 roku z prośbą o pozwolenie na zbudowanie murów wokół huty w celu ochrony przed napadami rabusiów. Aby władca był bardziej spolegliwy przywiózł ze sobą przepiękne dzieła rękodzielników ozdobionymi motywami roślinnymi. Mur miał mieć nie więcej niż 6 metrów wysokości. Skandenebrg IX przy okazji zamurował wszystkie okna i wyjścia budynków od zewnątrz przy dawnych murach nakazując ich przenosiny na drugą stronę. Powstały w ten sposób prowizoryczne umocnienia. I na tym na razie zatrzymał się.
W 1735 roku reaktywowano szkołę dla czarodziejów. Wzorowano ją na tej volterowskiej. Uczniów umieszczono w nowym budynku, który również został umocniony ze względu na fakt, że znajdowały się tam księgi służące do uprawiania czarnej magii. Zbudowano także inne obiekty kulturalne jak nowy teatr, operę czy bibliotekę i je również otoczono umocnieniami. W 1739 roku miasto odwiedził przedstawiciel doży Wenecji. Zaproponował ponowne nawiązanie stosunków dyplomatycznych. Skandenberg IX wyraził na to zgodę i wyznaczył swoją siostrę Asyrię (1677-1749). Volter również zaczął patrzeć na dawną twierdzę bardziej przychylnym wzrokiem. W dniach 12-15 stycznia 1740 roku Xaeon gościł Wielkiego Sędziego Volteru Marka Estorian (1630-1750). Po tej wizycie pozostał blichtr władcy wśród Rady, jednak nic z niej nie uzyskał, dlatego w dalszym ciągu pozostał politykiem protureckim, przynajmniej do czasu gdy było to opłacalne. W styczniu 1744 roku przybył Pasza Ahmed z Serbii (1711-1744) wraz z janczarami. Żądał w imieniu sułtana Mahmuda I wypłaty dodatkowych pieniędzy na utrzymanie jego armii. Skandenberg IX odmówił. Rozpoczęła się bitwa trwająca dwa dni. Czarodzieje pokonali napastników. Pasza Ahmed został pojmany i postawiony przed sułtanem za zdradę stanu. Mahmud I pozwolił, aby sami czarodzieje wykonali na nim egzekucje. Wykonano ją na rynku twierdzy. Wydarzenie to znacznie odbudowało przekonanie Albańczyków, że mogą zrzucić niewolę turecką. Ale zanim to zrobią muszą się do tego odpowiednio przygotować. Miasto zaczęto organizować w koszary. Prawie zapomniana sztuka wojenna zaczęła się na nowo odradzać. Jednakże, aby nie prowokować władcy Turcji czarodzieje ćwiczyli na weneckich terytoriach. Dzięki hucie szkła finanse miasta znacznie uległy poprawie na tyle by sfinansować budowę nowoczesnego wojska. Skandenberg IX wbrew woli większości członków Rady zwiększył coroczną daninę dla sułtana o blisko 2 tysiące złotych Volteru.
W 1758 roku sułtan Mustafa III chciał przede wszystkim mieć spokój na Bałkanach, a albańskich i innych narodowości czarodziejów postrzegał jako zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju, dlatego postanowił zdobyć i w miarę możliwości zrujnować najważniejsze ośrodki. Tak więc w jego opinii na twierdzę Skandenberga IX miało wystarczyć pięć tysięcy żołnierzy. W dniu 6 sierpnia wojska sułtana przybyły na przedpola miasta. Oczywiście nie przypominało ono potężnej warowni, choć zewnętrzne budynki sprawiały wrażenie umocnień. Ostrzał artyleryjski zburzył bibliotekę i teatr. Czarodzieje za wszelką cenę nie chcieli dopuścić do zajęcia punktów oporu. Po trzech dniach z Wenecji przybyła dosiecz albańsko-wenecka w sile 11 tysięcy żołnierzy, niespodziewanie także Filip Volturi wysłał niewielki korpus styksów. Turcy odparto. Niewielu przeżyło to starcie. Nie długo później zaczęto budować nowe mury obronne. Miały one 52 metry wysokości i 22 metry grubości. Do miasta prowadziły siedem ufortyfikowanych bram. Na blankach stały wielkie działa kul energii. Budowa trwała osiem miesięcy i pochłonęła aż 42 tysiące złotych Volteru. W tym czasie wszystkie tureckie jednostki wojskowe rozbijano z daleko od twierdzy. W 1760 roku pod jej mury przybyło 28 tysięcy żołnierzy. Albańczycy jako pierwsi zaatakowali wywołując atak paniki nawet u janczarów. Skandenberg IX nakazał bombardować tureckie pozycje do czasu aż nic z nich nie zostanie. Ataki powtarzały się co roku i były co raz bardziej brutalne. W 1767 roku nastąpiła przerwa w walkach. Po raz pierwszy doszło do rozmów albańsko-tureckich. Skandenberg IX w 1770 roku zaproponował Volterowi i Stambułowi, aby wspólnie usiąść do stołu negocjacyjnego i wreszcie zakończyć wielowiekowy spór. Mustafa III kategorycznie odrzucił propozycję, ale równocześnie poprosił o spotkanie Cadmusa Volturi. Cadmus nie chciał rozmawiać z muzułmanami, ale widział możliwość zamieszania na tamtejszej scenie politycznej. Powiadomił Skandenberga IX, że rozmowy będą toczone bez udziału Albańczyków, jednak Volter prosi o przesłanie ich oczekiwań. Król przekazał następujące warunki
- Rada Czystej Krwi Skandenberga reprezentuje czarodziejów.
- Czarodzieje są chronieni prawem sułtana i Volturi.
- Wolność uprawiania magii na terenie Albanii.
Te trzy warunki brzmiały dla głównego negocjatora bardzo racjonalnie, dlatego w Stambule bardzo je zachwalał. Potem Volturi dodali czwarty punkt - czarodzieje mogą mieć partnerów tylko czarodziejów. Turcy podpisując dokument rozluźnili co raz bardziej napięte stosunki. W dniu 1 września 1771 roku, po podpisaniu Aktu, Skandenberg IX otworzył wrota twierdzy magów w Tiranie. Wojska osmańskie nie miały prawa stacjonować w magicznej części miasta otoczonej potężnymi murami obronnymi.
Skandenberg IX podjął decyzję o odbudowie trzech pierścieni zburzonych na początku XVIII wieku. Zarówno Volter, jak i Turcy wyrazili na to zgodę. W 1774 roku wydał dekret nakazujący uczyć w szkole języka albańskiego. Sam król czarodziejów poznał go dopiero na starość. Albański uczyniono językiem państwowym na wiosnę 1776 roku. Ostatnia dekada rządów Skandenberga IX sprzyjała na rozwój kultury i sztuki. Miasto przestawało przypominać średniowieczne miasto. Część umocnionych budynków wewnątrz pierwszego pierścienia rozebrano.
Skandenberg IX przeszedł do historii albańskiego czarodziejstwa jako odnowiciel. Zawsze dobro poddanych stawiał wyżej niż swoja wygodę. Odbudował twierdzę ze zniszczeń i zapewnił jej rozwój. W życiu prywatnym był bardzo skryty i samotny. Późno też założył rodzinę. W 1699 roku ożenił się z Radię Drogua (1670-1733). mieli czworo dzieci.
| Poprzednik Aleksandri Ezeze Skandenberg VIII |
Władca Albańskich Czarodziejów 1719-1788 |
Następca Mehmed Barthe Skandenberg X |