Leka Njeriujk Skandenberg III

Leka Njeriujk Skandenberg III
Informacje biograficzne
Data urodzenia	6 października 1466 niedaleko Tirany Imperium Osmańskie
Data śmierci	11 lipca 1579 niedaleko Tirany Imperium Osmańskie
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)	Król Czarodziejów w Albanii
Pseudonim(y)	Wybawca
Płeć	Mężczyzna
Kolor oczu	Czarne
Kolor włosów	Siwe, wcześniej Brązowe
Rodzina	Njeriujkowie
Różdżka	18,5 cm z cedra
Zawód	Monarcha

Leka Njeriujk Skandenberg III - (ur. 6 października 1466 roku w twierdzy czarodziejów nieopodal Tirany-zm. 11 lipca 1579 roku tamże) albański czarodziej prawdopodobnie czystej krwi, bohater w wojnach z Turcją. Oprócz tego skodyfikował magiczne prawo oparte na częściowo islamskich regulacjach. Unowocześnił także administrację i infrastrukturę twierdzy.

Biografia

Leka urodził się w arystokratycznej rodzinie czarodziejów czystej krwi jako syn Bernarda Njeriujka (1433-1491) i prawdopodobnie Aiszy z Aleksandrii (1441-1490). Źródła wymieniają, że miał siedmioro rodzeństwo, ale tylko wiadomo o młodszej siostrze Ludwice (1468-1551), małżonce Leki Drogua, syna króla Skandenberga II. Leka Njeriujk został wychowany w atmosferze nauki. Był chorowitym dzieckiem, dlatego rodzice postanowili nie forsować go fizycznie. Czas przeznaczony zwykle na ćwiczenia wojskowe spędzał w bibliotece pod okiem prywatnych nauczycieli. W wieku jedenastu lat rozpoczął studia magiczne w volterowskiej szkole dla czarodziejów. W 1484 roku zdał egzaminy końcowe i wrócił do twierdzy nieopodal Tirany. Król Skandenberg I wymusił na nim, aby odbył trzyletnią służbę wojskową. Był to dla niego niezwykle nieprzyjemny okres w życiu. Nie cierpiał przemocy i gburów, a tym musiał zmierzyć się na co dzień. W 1502 roku został nauczycielem nauk transmutacyjnych w szkole rodu smoka. Były one w powijakach, ponieważ traktowano ten przedmiot za mało ważny. Przez blisko dekadę walczył z dyrektorem placówki Leką Drogua o ucywilizowanie sposobów nauczania. Nawet Skandenberg II nie pomógł mu - uważał, że pierwszeństwo ma armia i sztuka wojenna przed wszystkimi innymi zagadnieniami. Kłótnie zakończyły następujące po sobie inwazje tureckie. Twierdza musiała wytrzymać różne warianty ofensyw wojsk osmańskich. W 1520 roku Leka Drogua dowodził obroną twierdzy czarodziejów. Jego nieudolne rządy doprowadziły do przerwania dwóch pierwszych potężnych murów miejskich. Leka Njeriujk przejął władze wojskową nad twierdzą i trwał w najstarszej części twierdzy aż do nieoczekiwanej pomocy ze strony Skandenberga II i styksów. Sam walczył z turkami dając przykład heroicznej postawy swoim ludziom. Władca był świadom upadku swojego rodu, dlatego nie wyciągnął konsekwencji za zamach stanu. W latach 1528-1530 Turcy ponownie oblegali twierdzę czarodziejów. W tym czasie w dniu 20 marca 1529 roku zmarł Skandenberg II w wyniku ran bitewnych.

Rada Czystej Krwi Skandenberga wybrała go na nowego króla w dniu 4 kwietnia 1529 roku. Pierwszym aktem panowania było wypędzenie Leki Drogua. Dokonał także konfiskaty większości majątku rodu Smoka, w tym szkoły i koszar. Oblężenie trwające przeszło dwa lata zostało przerwane głównie przez niepowodzenia Turków. Skandenberg III zaraz po tym nałożył ogromne podatki na mieszkańców miasta i okolicznych wsi w celu odbudowy zniszczeń wojennych i ponownego zasiewu pól. Mury naprawiano w ekspresowym w tempie. Wszyscy mieszkańcy byli zaangażowani w ten projekt, dzięki czemu koszty znacznie spadły. Za czwartym kręgiem umocnień wykopano głęboką fosę. Pola zostały otoczone kamiennymi murami o wysokości dwóch metrów. W rzeczywistości nie stanowiły żadnej ochrony przez najazdem uzbrojonych wojsk, ale rabusie od tej pory mieli utrudnione zadanie wykradania plonów. W 1537 roku Albańczycy odparli silną turecką szpicę. Skandenberg III uważał, że może być to przygotowanie do nowej inwazji, dlatego na wiosnę 1538 roku zaatakował garnizon turecki w Tiranie i Atenach na zasadzie uderzenia wyprzedzającego. Nie wiadomo czy sułtan coś planował, a jeśli tak to musiał to odłożyć w czasie. Wojska czarodziejów zdobyły spory łup, który pozwolił na kolejne umocnienia dotychczasowych murów. Dobudowano po cztery wieże na dwóch zewnętrznych kręgach murów. Przed fosą nabito potężne pale ochronne.

Władca Imperium Osmańskiego Sulejman Wspaniały uważał albańskich magów za mało znaczących, jednakże nie mógł pozwolić, aby urośli w siłę i zagrozić tureckiemu panowaniu w regionie. Tylko w latach 1541-1545 siedmiokrotnie oblegano twierdzę czarodziejów. Za każdym razem wycofywali się po miesiącu-dwóch oblężenia. W militarnego punktu widzenia działania te były bezsensu. Z drugiej strony nie pozwoliły Albańczykom zapomnieć o tureckim niebezpieczeństwie. Przypominał także całej Albanii, że jego panowanie nie osłabło i każdy bunt zostanie przykładnie ukarany.

W polityce wewnętrznej kierował się zasadą, że rządzi samodzielnie. Tylko w przypadku nadawania praw karnych i obyczajowych pytał Radę o zdanie. Rada przez wiele lat walczyła o to by Drogua mieli prawo powrotu do twierdzy. Ostatecznie w 1551 roku Omar otrzymał prawo reprezentowania swojej rodziny w mieście, natomiast inni nie mieli prawa przebywać nawet w okolicy twierdzy. Skandenberg III utrzymał bardzo niepopularne wysokie daniny. Od połowy lat 40. zaczęto przeznaczać je na cele inne niż wojskowe. Zbudował trzy silosy na zboże i dwa rezerwuary wody. Pomiędzy drugim a trzecim pierścieniem murów postawiono na stucznej górze dwa młyny. Główne ulice poszerzono i wybrukowano. Na pozostałych położono tylko granitową kostkę. W 1449 roku postawiono trzy łaźnie i szpital. W 1553 roku powstała nowoczesna administracja. Powstały trzy referaty urzędu twierdzy: podatków i wydatków, bezpieczeństwa i dyplomacji.

Tak bardzo bogata twierdza zwróciła uwagę Sulejmana Wspaniałego. W latach 1556-1558 mieszkańcy mogli zobaczyć, że ponad dwudziestoletnie wyrzeczenia przyniosły pożądany efekt. Tureckie oblężenie było bardzo mocne, jednakże obrońcy mieli odpowiednie zapasy wody, żywności i broni. Z wież ostrzeliwano ciężką konnicę. Mimo wszystko żadna ze stron nie potrafiła wygrać. Król poprosił Volturi o pomoc. Remus Volturi (1454-1575) wysłał 5 tysięcy żołnierzy w zamian za roczny zapas zboża. Wojska tureckie zostały zdziesiątkowane, a niedobitki uciekły do Aten. Podobnie jak 40 lat wcześniej styksowie natychmiast wycofali się do Volteru po wykonaniu zadania. Skandenberg III chciał doprowadzić do powstania sojuszu z Tiraną. Ale miasto wolało zachować dobre relacje z sułtanem. Gdy władca przyjechał by spotkać z zarządcami miasta został natychmiast aresztowany pod zarzutem zdrady stanu. Nie ścięto go na miejscu, ponieważ czekano na tureckiego wysłannika Sulejmana Wspaniałego. Czarodzieje zaatakowali Tiranę niemal całymi swoimi siłami. Bombardowania trwało cztery dni, choć już pierwszego Skandenberg III został wyzwolony. W akcie zemsty postanowił zburzyć jak najwięcej budynków zanim przybędą posiłki. Leka Njeriujk wyszedł na przeciwko Turkom i pokonał ich w bitwie pod Tiraną (16 VII 1660). Sulejman Wspaniały nakazał swojemu synowi zaatakować Albańczyków. Walna bitwa miała miejsce na polach przed twierdzą w kwietniu 1663 roku, którą czarodzieje wygrali.

Ostatnia dekada panowania Skandenberga III przyniosła czasy bardziej pokojowe. W 1575 roku liczba mieszkańców przekroczyła 30 tysięcy. Po raz pierwszy mogli się w niej osiedlać ludzie pozbawieni mocy. Sam władca mniej więcej od tego czasu zaczął chorować. Zmarł w gorączce w dniu 11 lipca 1579 roku. Pochowano go trzynaście dni później.

Poprzednik Leka Drogua Skandenberg II

Władca Albańskich Czarodziejów 1529-1579

Następca Waldemar Luani Skandenberg IV