Werner von Vaduz (1910-1992)
Werner Fryderyk August Herzog von Vaduz - (ur. 29 listopada 1910 roku w Wiedniu, Austro-Węgry-zm. 16 stycznia 1992 roku w Vaduz, Liechtenstein) czarodziej czystej krwi, volterowski polityk, minister magii Liechtensteinu.
Biografia
[edytuj]Werner urodził się w niemieckiej rodzinie powiązanej z rodem panującym w Liechtensteinie. Jego rodzicami byli Alexander Werner von Vaduz (1878-1960) i Katarzyna von Liechtenstein (1879-1990). Wychowanie chłopca powierzono guwernantkom. Natomiast rodzice zajmowali się sprawami politycznymi świata czarodziejów. Przez pierwsze lata Werner był samotny. Opiekunowie odizolowali go do rówieśników. Rodziców widywał tylko na święta. Stał się niesfornym i nieposłusznym dzieckiem. Gdy miał osiem lat zamieszkał na stałe w Vaduz. Wówczas zajęła nim się Georgina Krall (1894-2002), która po raz pierwszy nauczyła go czym jest rodzicielska miłość. Werner zupełnie zmienił się. Rodzice uważali, że wpływ na to miał wyjazd ze "zdemoralizowanego Wiednia". w latach 1921-1928 studiował magię w volterowskiej szkole dla czarodziejów. Po zakończeniu edukacji studiował dyplomację. Dyplom magisterski uzyskał w 1935 roku. Po raz pierwszy doszło do bezpośredniej konfrontacji z ojcem i bratem. Werner opisywał to w dosyć groteskowy sposób:
Ojciec powiadomił mnie z dumą, że mój brat Alois zapisał się w Niemczech do partii kierowanej, jak to ojciec ujął, "szlachetnego" kanclerza i prezydenta Adolfa Hitlera. Wybuchłem donośnym śmiechem. Wściekły ojciec i Alois zaczęli mnie bić. Matki wówczas nie było. Byłem zbyt dobrym czarodzieje, aby pozwolić sobie na taki akt przemocy wobec mnie. Rzuciłem kilka starożytnych klątw. Lokaj padł martwy na ziemię. Ojcu złamałem kończyny, a brata pozbawiłem barku. |
Od listopada 1936 roku mieszkał na stałe w Volterze. Wydano za nim list gończy, a minister magii Ludwig von Liechtenstein (1830-1947) nazwał wnuka złoczyńcą. W Volterze pracował jako tłumacz języka niemieckiego. Od 1944 roku pełnił funkcję "nadwornego tłumacza Jego Królewskiej Mości" Fineasa Volturi. Pracodawca zauważył jego świetne przygotowania jakie otrzymał w czasie studiów dyplomatycznych. Pochodzenie również miał nietuzinkowe. Po zakończeniu wojny planował wyjechać do Austrii, jednak powstrzymał go osobiście sam Fineas Volturi. Wysłał go najpierw do Niemiec, a potem przeniósł do Czechosłowacji. W 1947 roku został gubernatorem volterowskiego wojskowego okręgu Potuckiego. urzędował tam aż 21 lat. W tym czasie można, ze szczątkowych informacji, poukładać co wówczas robił. Przez pierwsze trzy lata zajmował się zagospodarowaniem do tej pory słabo użytkowanych ziem. Wycięto część lasów. Natomiast posadzono szybko rosnące przy granicy z Czechosłowacją. Wybudował cztery budynki, w tym jeden miał charakter mieszkalny. W latach 1951-1954 prowadzono eksperymenty nad bronią chemiczną. W tym celu zaadaptowany cały jeden budynek pod ten cel. Jako obiekty badań używano szczurów, wróbli i psów. Po zakończeniu eksperymentów zamurowano okna. Ciała złożono to stalowych trumien ułożonych w regale jedna nad drugą. Wokół nich zbudowano półmetrowej grubości ściany z cegły. Na końcu zamurowano wejścia do pomieszczeń. Nie wiadomo dokładnie co tam testowano, ale skażenie musiało być poważne skoro zastosowano tak poważne środki zaradcze. A to jeszcze nie koniec niebezpiecznych eksperymentów. Wiadomo, że w okręgu pracowali niemieccy jeńcy wojenni. nigdy nie mieli nie wrócić do domu. Wzięli udział w bardzo niebezpiecznym teście starożytnego szczepu zarazy. Odkryto go zaledwie kilka lat wcześniej, ale już pobieżne badania potwierdziły obawy, że właśnie to on niemal doprowadził czarodziejów do wyginięcia. Sam Werner brał czynny udział w badaniach. Nie mógł nie wiedzieć co robiono tym ludziom zanim skonali w strasznej agonii. W 1960 roku zaczęto badać nowe technologie militarne. Zbudowano kolejne wielkie hangary. Nie spodziewanie w 1966 roku wyciekły informacje o eksperymentach na ludziach i że budynki, w których odbywały się pseudo eksperymenty są niedostatecznie zabezpieczone. Volterowska kontrola wykazała możliwość wydostania się szczepu zarazy broni chemicznej. Niestety połączyły w jeden "organizm". Przez kolejne dziesięć miesięcy budowano nowe zabezpieczenia. W dniu 17 listopada 1968 roku Werner został odwołany. Wrócił do Volteru, a w 1973 roku został wiceministrem magii. Corvinus IV Liechtenstein-Zollern powierzył mu sprawy kontaktów z dworem. Werner miał bardzo dobre stosunki z następcą tronu Janem Adamem. Szybko zdobył wpływ na młodego księcia, który wykorzystywał do własnych celów. W latach 1979-1980 przebywał w Wiedniu jako zarządca własności Liechtensteinów. Majątek był zaniedbany. Werner nie dał rady i zrezygnował. W kolejnych latach von Vaduz zajmował się nieoficjalnym reprezentowaniem interesów rodu Volturi. Franciszek Józef II był niezadowolony z postępowania kuzyna. W 1985 roku wrócił na urząd wiceministra magii. Dwa lata później regent Jan Adam Liechtenstein w zastępstwie za ojca postanowił, że Werner von Vaduz zostanie ministrem magii. Czas jego urzędowania należy do spokojnego. Społeczność magiczna oddolnie dążyła do demokratyzacji sposobu wyboru ministra magii. Tymczasem sam nowy władca Jan Adam II sam zaczął zabiegać u Kajfasza Volturi wprowadzenie powszechnego wyboru przywódcy czarodziejów. Ostatecznie w dniu 7 czerwca Wielki Sędzia Volteru wydał zarządzenie, na mocy którego po zakończeniu kadencji Wernera von Vaduz wszyscy czarodzieje pójdą do urn by wybrać nowego ministra magii. Niespodziewanie zmarł w dniu 16 stycznia 1992 roku.
Urzędy
[edytuj]| Poprzednik brak |
Gubernator volterowskiego wojskowego okręgu Potuckiego 1947-1968 |
Następca August Krall |
| Poprzednik Corvinus IV Liechtenstein-Zollern |
Minister Magii Liechtensteinu 1987-1992 |
Następca Cezar August Lieppe |