Przewodniczący Kongresu Liberii
Przewodniczący Kongresu Liberii - są to przewodniczący parlamentu czarodziejów tego afrykańskiego państwa począwszy od 1855 roku, kiedy to czarodzieje zawarli układ rozjemczy z władzami państwa. Umowa ta przeszła do historii jako Układ z Monrowii. Następnie w listopadzie 1856 roku Liberia i ród Volturi nawiązali stosunki dyplomatyczne. Przewodniczący Kongresu wspiera tworzenie prawa czarodziejów, pilnuje przestrzegania praw przez władze państwa, tworzy odpowiedni grunt pod rozwój kultury. Kadencja przewodniczącego wynosi cztery lata z jedną możliwą reelekcją.
Historia
[edytuj]Liberia jako jedne z nielicznych państw afrykańskich nigdy nie została skolonizowana. Czarodzieje bardzo mocno korzystali na handlu z państwami europejskimi, a przez co stali się najbogatszą grupą społeczną. Chcieli móc samostanowić o sobie w ramach państwa, które by ich uchroniło przed niebezpieczeństwami, ale zapewniało nieograniczony niczym rozwój. Jako poważna siła ekonomiczna doprowadzili do zawarcia ugody z rządem. Układ z Monrowii zapewnił im wszystkie zamierzone cele. Ród Volturi potwierdził ich prawa, ale w zamian za to zażądał daniny. Volter otrzymał posiadłości ziemskie w całym kraju. Mają one charakter eksterytorialny. Czarodzieje otrzymali nieskrępowane możliwości rozwoju poprzez nawiązanie stosunków dyplomatycznych. Parlament mocno pilnował od prezydentów kraju, aby przestrzegano ich praw. W zamian gwarantował wierność czarodziejów wobec Liberii. W 1859 roku założono ogólnokrajową szkołę dla czarodziejów. W dniu 7 października 1861 roku wprowadzono obowiązek szkolny likwidując w ciągu jednego pokolenia problem analfabetyzmu. Za sukcesem realizacji prawa stanęli volterowscy przedsiębiorcy, którzy wymagali od swoich pracowników umiejętności pisania i czytania. Dzięki temu nie musieli sprowadzać z Italii podstawowych pracowników. Przewodniczący Jonathan Riddle wymagał, aby każda społeczność czarodziejów miała swoje archiwum. Budowa odpowiednich budynków narodziła powstanie narodowej branży budowlanej. A ta wymagała odpowiedniego zaplecza, nie tylko technicznego, ale i naukowego. W 1873 roku powstał Uniwersytet Czarodziejów w Monrowii. Miał trzy wydziały: budownictwa, prawa i medycyny. W tym czasie Liberyjczycy utrzymywali kontakty przede wszystkim z Volterem i Italią. Byli to ludzie otwarci na zmiany i chętnie wprowadzali innowacje, i nie tylko chodzi o te technologiczne. Pius Ferrlin próbował to powstrzymać. Uważał europejskie potęgi kolonialne za niebezpieczeństwo nie tylko dla magii, ale i państwa. Wprowadził prawo zakazujące związku=óq z obcokrajowcami. Tylko i wyłącznie jego śmierć powstrzymała dalsze plany ograniczeń. Arielius Greanch przez dekadę urzędowania robił wszystko, aby zatrzeć złe doświadczenie po poprzedniku. Zlikwidował obowiązek meldunkowy dla magicznych obcokrajowców, a potem wymóg posiadania wizy. Politycy zaczęli obserwować niepokojące pogłębiające się rozwarstwienie w ramach społeczności. Z rozczarowaniem przyjęli do wiadomości, że Volturi nie będą interweniować, aby powstrzymać ten proces. Ambasada w oficjalnym piśmie stwierdziła o niemożności ingerencji w tej sprawie. A tak naprawdę chodziło o ich interesy gospodarcze. Arielius Greanch dążył za wszelką cenę by uważano ich po prostu za otwartych na zmiany. Zupełnie nie zauważył, że W Europie tak naprawdę widziano w nim pożytecznego głupca. Pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku Afryka padłą ofiara brutalnej kolonizacji. Dyplomaci traktowali Liberię jak dominium rodu Volturi. W 1902 roku Łukasz Nigellus Volturi (1822-1919) uznał państwo za formalnie niepodległe. Interesy w tym kraju przestały być dla rodu opłacalne, po tym jak w latach 90. XIX wieku wybuchł kryzys. Znaczna Cześć czarodziejów zbankrutowała. Gdy potrzebowali kapitał na odbudowę okazało się, że inwestorzy z Volteru wyjechali zostawiając wszystkich na lodzie. Na fali ogromnego niezadowolenia do władzy doszedł Soran Orotogest. Ogłosił pierwsze reformy socjalne. Równocześnie walczył z niepohamowanym przyrostem naturalnym. Pomoc socjalna polegała na sfinansowaniu dla uczniów książek i przyborów naukowych. Próbował rozwijać handel, ale państwa kolonialne chciały mieć wyłączność na bardzo niekorzystnych warunkach dla Liberczyków. Po tym jak Volturi zdegradowali w hierarchii Liberię można było zauważyć ogromny odpływ ludności pochodzenia italskiego. Była to równocześnie najbogatsza grupa społeczna. Zabierali ze sobą cały majątek nieruchomy. Pozostałą część sprzedawali Francuzom i Brytyjczykom, mocno rywalizujących o tereny pomiędzy sobą. Krótki rozwój przyniosła pierwsza wojna światowa. W Liberii założono fabrykę broni. Głównym udziałowcem był ród Volturi. Broń miała służyć ewentualnej obronie stolicy czarodziejów na wypadek gdyby Państwa Centralne zajęły południe Italii. Tak się nie stało, ale mimo wszystko fabryka działała aż do 1925 roku, kiedy to Francja i Wielka Brytania zażądały jej likwidacji. W latach 1934-1937 w kraju panował kryzys polityczny. Czarodzieje uważali swój system za przestarzały. Dwie frakcje wzajemnie się zwalczały. Dopiero interwencja rodu Volturi zakończyła ten konflikt. Volterowscy dyplomaci uporządkowali nie tylko sprawy polityczne, ale i gospodarcze, a nawet społeczne. Kobiety w 1939 roku otrzymały prawa wyborcze. W 1947 roku Joanna Werstlinghofen została pierwszą kobietą na tym urzędzie. Wprowadziła spokój w zarządzaniu społecznością. Nauczyła polityków lawirowania pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a władzami państwa. Powstały agendy finansowe dbające o porządek w sektorze finansów publicznych. Korzystano oczywiście z pomocy Amerykanów, którzy wykazywali zainteresowanie walkę z komunizmem. Większość czarodziejów miała negatywny stosunek do Związku Radzieckiego i jego ideologii. Dwie kadencje rządów Joanny Werstlinghofen przyniosły tak upragnioną stabilizacje. Czarodzieje tęsknili do czasów volterowskim, a teraz spełniono ich marzenia. Liberyjczycy nazwali jej rządy erą joannicką. Ferdinand Aucks jako jeden z pierwszych przedstawicieli swojego kraju podróżował po Europie. Namawiał firmy do inwestowania w Liberię. Zreformował system edukacji. Przede wszystkim kładł nacisk na rozwój technologii. Czarodzieje przeżywali drugi renesans. Volturi ponownie zobaczyli w Liberii całkiem niezły potencjał. Dlatego rozpoczęli proces odzyskiwania ziem przyznanych w 1856 roku. Anthony Feelings miał już do Amerykanów czy Volturi zdecydowanie bardziej neutralne nastawienie. Często doprowadzał do konfliktu pomiędzy volterowską ambasadą a Stanami Zjednoczonymi. Umocnił pozycję rządów demokratycznych poprzez dodanie dwóch wiceprzewodniczących nadzorujących współpracę z krajową władzą ustawodawczą i wykonawczą, a także proces tworzenia magicznych ustaw. Okres urzędowania Saawariego Boutunga to okres zastoju. Czarodzieje tkwili w miejscu korzystając na narastającym konflikcie Amerykanów z Sowietami. Ta część społeczeństwa bogaciła się, natomiast pozostali, jak i kraj pozostawali w skrajnym ubóstwie. W 1990 roku Stany Zjednoczone straciły zainteresowanie Liberią jako bazą w walce z komunizmem. Stałą się jedynie kolonią gospodarczą. Czarodzieje próbowali zmienić strukturę gospodarki. Niestety brak odpowiedniej technologii zniechęcał większość inwestorów. Koncerny z Volteru doprowadzili w kopalniach do skażenia środowiska. Władze czarodziejskie wymusiły na nich likwidację szkód. Uzyskali poparcie ambasady, po tym jak obiecano im 20% skonfiskowanego majątku. Ze zrewitalizowane terenów czarodzieje uczynili kurort wypoczynkowy. W ciągu kolejnych dziesięciu lat stał najważniejszym ośrodkiem wypoczynkowym na terenie Afryki Zachodniej. W 2002 roku powstał samorząd terytorialny. Kongres wybierano według klucza terytorialnego. Najwięcej przedstawicieli miała stolica państwa. W kraju pojawił się napastliwy ruch islamski. Czarodzieje natychmiast przystąpili do działań zmierzających do zniszczenia zagrożenia. Wojna domowa toczącą się w latach 2004-2007 pochłonęła tysiące istnień. Czarodzieje wygrali ją ponieważ uzyskali pomoc militarną ze strony rodu Volturi. Obecnie prowadzona jest dalsza restrukturyzacja gospodarki kraju. Sama Libera z pomocą Volteru wychodzi na prostą drogę.
Lista przewodniczących
[edytuj]Przypisy
[edytuj]- ↑ W latach 1893-1905 Ambasador Volturi w Liberii