Porozumienie niderlandzkie w Volterze

Porozumienie niderlandzkie - jest to umowa międzynarodowa zawarta w Volterze w dniu 31 lipca 1841 pomiędzy Belgią a Holandią i potwierdzona przez mocarstwa europejskie w celu zapewnienia ciągłości stosunków dyplomatycznego pomiędzy ziemiami dawnych Niderlandów a rodem Volturi. Porozumienie stanowi jeden z najważniejszych dokumentów obok Paktu haskiego, paktu brukselskiego i paktu Adolfa Luksemburskiego. Obowiązuje do dnia dzisiejszego.

Oba państwa uznawały, że będzie istniała tylko jedna ambasada obejmująca dawne Królestwo Zjednoczonych Niderlandów, ale z osobnymi wydziałami (belgijskim i holenderskim). Ambasador rodu musi przebywać zarówno w Holandii, jak i Belgii po równo w ciągu roku. Kadencja ambasadora niderlandzkiego w Volterze będzie trwała 3 lata. Naprzemiennie urząd ten będzie pełnił Belg i Holender. Porozumienie zostało również potwierdzone przez Volter, Wielką Brytanię, Austrię i Rosję. Dzięki temu uporządkowano sprawę kontaktów pomiędzy państwami. Volter nie ukrywał, że dokument jest wymierzony we Francję, ponieważ bardzo często próbowała mieszać w polityce wewnętrznej Belgii. Lucjusz Volturi okazał się dalekowzrocznym politykiem. Nauczony przez doświadczenia życiowe stworzył podstawy współpracy czarodziejów obu państw. W parę lat po podpisaniu porozumienia magiczna społeczność odnosiła spore sukcesy gospodarcze, często pomiędzy sobą zawierali małżeństwa. Od końca lat. 90 XIX mówi się o niderlandzkich czarodziejach. Stanowią zwartą grupę dbającą o swoje interesy tworząc ponadnarodowe więzi.